viBe
09-18-2005, 01:30 PM
<TABLE cellSpacing=5 cellPadding=0 width="98%" align=center border=0><TBODY><TR align=right><TD>โดย : กลุ่มลูกหลานรักหลวงตาตลอดกาล ถามเมื่อวันที่ 1 เม.ย. 2548 </TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=1 cellPadding=0 width="95%" align=center border=0><TBODY><TR><TD>ปฏิบัติภาวนาทำให้อโหสิกรรมจากจิตใจจริงได้
ลูกหลานเข้าไปอ่านข้อความในเว็บไซด์แห่งหนึ่ง(วัดป่า) มีข้อความโจมตีลูกศิษย์หลวงตาและพระบางองค์ เมื่อเข้าไปอ่านทำให้จิตใจรุ่มร้อน บางคนเขียนด่ากันไปมา ใช้คำพูดหยาบคาย ยิ่งทำให้คนเขียนและคนที่เข้ามาอ่านมีแต่กิเลสรุ่มร้อนใส่กัน บางคนอ่านแล้วเขียนเข้าไปแนะกันดี ๆ ให้เลิกโจมตีกัน จะเป็นการเปิดทางให้มือที่สามกลับมาทำลายลูกศิษย์หลวงตาและองค์หลวงตาได้
ลูกหลานจึงพิจารณาว่าการปฏิบัติภาวนา ไม่ว่าการเจริญสติ และใช้ปัญญาพิจารณาตามที่หลวงตาเมตตาสอนเสมอมา จะก่อให้เกิดอโหสิกรรมที่ออกมาจากจิตใจจริงได้ อย่างน้อยเมตตาธรรมก็แทรกเข้ามาในใจ และเมื่อใจสงบด้วยธรรมจึงไม่สนใจกับข้อความโจมตีด้วยเหตุของกิเลส หรือแม้ใครจะตำหนิตัวเราเอง ตำหนิหลวงตา ใจที่ฝึกภาวนาในระดับหนึ่งจะค่อยระงับจิตที่โกรธแค้น ระงับความคิดที่จะหาวิธีแก้คืน หรือแม้แต่พูดให้เข้าใจ เพราะผลจากการฝึกภาวนาจึงปัดเรื่องกังวลจิตออก
พวกลูกหลานจึงไม่เข้าไปอ่านข้อความโจมตีกันในเว็บไซด์นี้อีก และไม่คิดจะพูดให้พวกโจมตีหลวงตาเข้าใจ เพราะคิดว่าพวกนี้ไม่มีวันเข้าใจ ขนาดหลวงตาเมตตาเทศน์ด้วยความบริสุทธิ์ในธรรมของหลวงตาพวกนี้ยังหาเรื่องโจมตีได้ พวกลูกหลานมีแต่กิเลสพูดไปพวกนี้ก็ไม่มีทางฟัง มีแต่เอากิเลสใส่กัน พวกลูกหลานไม่ใช่อกตัญญูที่ไม่คิดตอบโต้ชี้แจงพวกโจมตีหลวงตา แต่พวกลูกหลานพยายามดำเนินจิตตามที่หลวงตาสอนให้ละวาง อย่างนี้พวกลูกหลานพิจารณาถูกหรือไม่เจ้าค่ะ (จาก กลุ่มลูกหลานรักหลวงตาตลอดกาล)
</TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=5 cellPadding=0 width="98%" align=center border=0><TBODY><TR><TD>คำตอบ</TD></TR></TBODY></TABLE><TABLE cellSpacing=5 cellPadding=0 width="98%" align=center border=0><TBODY><TR align=right><TD>เมื่อวันที่ 2 เม.ย. 2548 </TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=1 cellPadding=0 width="95%" align=center border=0><TBODY><TR><TD>เรียนคุณผู้ถาม
หลวงตาเมตตาแสดงธรรมตอบปัญหาให้คุณ
เมื่อวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๘ ดังนี้
หลวงตา : ที่ถูกต้องจริงๆ เขาจะเห่าให้เขาเห่าไปเขาเป็นหมา เราไม่เป็นหมาอย่าเห่าตอบ หลวงตาไม่เคยพาเห่าตอบ นี่ถูกต้องแล้ว เอาไปปฏิบัตินะ เขาจะเห่าอย่างไรให้เขาเห่าไปเขามีปาก เรามีหูอยากฟังก็ฟัง ไม่อยากฟังก็ไม่ฟัง เฉยไปเหมือนหมาปล่อยหำ หนองกะปาด เอาละพอ
_______
</TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=1 cellPadding=0 width="95%" align=center border=0><TBODY><TR><TD>ปฏิบัติภาวนาทำให้อโหสิกรรมจากจิตใจจริงได้
ลูกหลานเข้าไปอ่านข้อความในเว็บไซด์แห่งหนึ่ง(วัดป่า) มีข้อความโจมตีลูกศิษย์หลวงตาและพระบางองค์ เมื่อเข้าไปอ่านทำให้จิตใจรุ่มร้อน บางคนเขียนด่ากันไปมา ใช้คำพูดหยาบคาย ยิ่งทำให้คนเขียนและคนที่เข้ามาอ่านมีแต่กิเลสรุ่มร้อนใส่กัน บางคนอ่านแล้วเขียนเข้าไปแนะกันดี ๆ ให้เลิกโจมตีกัน จะเป็นการเปิดทางให้มือที่สามกลับมาทำลายลูกศิษย์หลวงตาและองค์หลวงตาได้
ลูกหลานจึงพิจารณาว่าการปฏิบัติภาวนา ไม่ว่าการเจริญสติ และใช้ปัญญาพิจารณาตามที่หลวงตาเมตตาสอนเสมอมา จะก่อให้เกิดอโหสิกรรมที่ออกมาจากจิตใจจริงได้ อย่างน้อยเมตตาธรรมก็แทรกเข้ามาในใจ และเมื่อใจสงบด้วยธรรมจึงไม่สนใจกับข้อความโจมตีด้วยเหตุของกิเลส หรือแม้ใครจะตำหนิตัวเราเอง ตำหนิหลวงตา ใจที่ฝึกภาวนาในระดับหนึ่งจะค่อยระงับจิตที่โกรธแค้น ระงับความคิดที่จะหาวิธีแก้คืน หรือแม้แต่พูดให้เข้าใจ เพราะผลจากการฝึกภาวนาจึงปัดเรื่องกังวลจิตออก
พวกลูกหลานจึงไม่เข้าไปอ่านข้อความโจมตีกันในเว็บไซด์นี้อีก และไม่คิดจะพูดให้พวกโจมตีหลวงตาเข้าใจ เพราะคิดว่าพวกนี้ไม่มีวันเข้าใจ ขนาดหลวงตาเมตตาเทศน์ด้วยความบริสุทธิ์ในธรรมของหลวงตาพวกนี้ยังหาเรื่องโจมตีได้ พวกลูกหลานมีแต่กิเลสพูดไปพวกนี้ก็ไม่มีทางฟัง มีแต่เอากิเลสใส่กัน พวกลูกหลานไม่ใช่อกตัญญูที่ไม่คิดตอบโต้ชี้แจงพวกโจมตีหลวงตา แต่พวกลูกหลานพยายามดำเนินจิตตามที่หลวงตาสอนให้ละวาง อย่างนี้พวกลูกหลานพิจารณาถูกหรือไม่เจ้าค่ะ (จาก กลุ่มลูกหลานรักหลวงตาตลอดกาล)
</TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=5 cellPadding=0 width="98%" align=center border=0><TBODY><TR><TD>คำตอบ</TD></TR></TBODY></TABLE><TABLE cellSpacing=5 cellPadding=0 width="98%" align=center border=0><TBODY><TR align=right><TD>เมื่อวันที่ 2 เม.ย. 2548 </TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=1 cellPadding=0 width="95%" align=center border=0><TBODY><TR><TD>เรียนคุณผู้ถาม
หลวงตาเมตตาแสดงธรรมตอบปัญหาให้คุณ
เมื่อวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๘ ดังนี้
หลวงตา : ที่ถูกต้องจริงๆ เขาจะเห่าให้เขาเห่าไปเขาเป็นหมา เราไม่เป็นหมาอย่าเห่าตอบ หลวงตาไม่เคยพาเห่าตอบ นี่ถูกต้องแล้ว เอาไปปฏิบัตินะ เขาจะเห่าอย่างไรให้เขาเห่าไปเขามีปาก เรามีหูอยากฟังก็ฟัง ไม่อยากฟังก็ไม่ฟัง เฉยไปเหมือนหมาปล่อยหำ หนองกะปาด เอาละพอ
_______
</TD></TR></TBODY></TABLE>