ปมิตา
02-20-2006, 05:42 AM
http://www.luangta.com/images/bar_thamma_people.jpg
<TABLE cellSpacing=1 cellPadding=0 width="95%" align=center border=0><TBODY><TR align=right><TD></TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=1 cellPadding=0 width="95%" align=center border=0><TBODY><TR><TD>เทศน์อบรมฆราวาส ณ ศาลาสวนแสงธรรม กรุงเทพฯ
เมื่อเช้าวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๔๙
<O:p</O:p
เมตตาไปเท่าไรความดียิ่งไหลมา<O:p</O:p
<O:p</O:p
เราทำบุญให้ทานให้เต็มหัวใจเรานะ การไปที่ไหนเราไปให้ทั้งนั้น เราไม่ไปเอานะ จะมีมากน้อยเท่าไรไอ้มือละโบกให้เอามาๆ ครั้นเอามาแล้วออกหมดเลย เราไม่เอา เราพูดมาเป็นประจำอยู่แล้วว่าเราพอทุกอย่างแล้ว เราช่วยโลกด้วยความพอ ความสุขเราก็พอแล้ว เราไม่มีทุกข์ การสอนโลกด้วยความไม่มีทุกข์ของเรา โลกเป็นทุกข์มาก เราไม่มีทุกข์ หมดโดยสิ้นเชิงในหัวใจ ไม่มีอะไรเหลือ มีแต่ความเมตตาล้วนๆ เพราะฉะนั้นมีอะไรมาจึงออกหมดๆ ไม่มีอะไรตกค้าง เพราะความเมตตา กวาดออกหมดนะ เมตตาความสงสารทุกหย่อมหญ้า มีแต่จะให้เรื่อยๆ
<O:p</O:p
นี่ละธรรมคือความเมตตา กิเลสคือความกวาดต้อนกอบโกย มีเท่าไรกอบโกย มีเท่าไรกอบโกย ตายกันไปกองอยู่ในนรก สมบัติที่ได้มาด้วยการกอบโกยกลายเป็นไฟเผาตัวเองลงนรก มันต่างกันนะ ผู้ที่ให้ ให้ไปเท่าไร เมตตามากไปเท่าไร ความดียิ่งไหลมาๆ อย่างนั้นละธรรมกับโลกต่างกัน ธรรมมีความเมตตาสงสารเฉลี่ยทั่วดินแดน ธรรมกระจายไปที่ไหนมีความร่มเย็นเป็นสุข ไว้อกไว้ใจตายใจกันได้ แต่กิเลสไปที่ไหนไว้ใจกันไม่ได้นะ ไม่ว่าผู้ใหญ่ผู้น้อยเศรษฐีกุฎุมพีไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น เพราะกิเลสมันไม่มีเมืองพอ ได้เท่าไรไม่พอๆ เอาละให้พรนะ
ไอ้โบ้ไปไหน ไอ้โบ้หายเงียบไปแล้ว ไอ้โบ้หางขอดไปไหน มันมานี่ จากนี่ไปไหนไม่รู้ มันก็มีวาสนานะ ไปที่ไหนใครก็รัก สัตว์-คนมีกรรมประจำตัวเหมือนกัน ตัวเป็นสัตว์ ทุกข์ยากลำบาก เสี่ยงต่ออันตรายด้วย ไอ้นี่อย่างสง่าผ่าเผย ไปไหนคนรักหมด มันต่างกัน
<O:p</O:p
<O:p</O:p
รับฟังรับชมพระธรรมเทศนาของหลวงตา ได้ที่<O:p</O:p
www.Luangta.com (http://www.luangta.com/)หรือwww.Luangta.or.th (http://www.luangta.or.th/)<O:p</O:p
และรับฟังจากสถานีวิทยุสวนแสงธรรม กรุงเทพฯ และสถานีวิทยุอุดร <O:p</O:p
FM 103.25 MHz<O:p</O:p
</TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=1 cellPadding=0 width="95%" align=center border=0><TBODY><TR align=right><TD></TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=1 cellPadding=0 width="95%" align=center border=0><TBODY><TR><TD>เทศน์อบรมฆราวาส ณ ศาลาสวนแสงธรรม กรุงเทพฯ
เมื่อเช้าวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๔๙
<O:p</O:p
เมตตาไปเท่าไรความดียิ่งไหลมา<O:p</O:p
<O:p</O:p
เราทำบุญให้ทานให้เต็มหัวใจเรานะ การไปที่ไหนเราไปให้ทั้งนั้น เราไม่ไปเอานะ จะมีมากน้อยเท่าไรไอ้มือละโบกให้เอามาๆ ครั้นเอามาแล้วออกหมดเลย เราไม่เอา เราพูดมาเป็นประจำอยู่แล้วว่าเราพอทุกอย่างแล้ว เราช่วยโลกด้วยความพอ ความสุขเราก็พอแล้ว เราไม่มีทุกข์ การสอนโลกด้วยความไม่มีทุกข์ของเรา โลกเป็นทุกข์มาก เราไม่มีทุกข์ หมดโดยสิ้นเชิงในหัวใจ ไม่มีอะไรเหลือ มีแต่ความเมตตาล้วนๆ เพราะฉะนั้นมีอะไรมาจึงออกหมดๆ ไม่มีอะไรตกค้าง เพราะความเมตตา กวาดออกหมดนะ เมตตาความสงสารทุกหย่อมหญ้า มีแต่จะให้เรื่อยๆ
<O:p</O:p
นี่ละธรรมคือความเมตตา กิเลสคือความกวาดต้อนกอบโกย มีเท่าไรกอบโกย มีเท่าไรกอบโกย ตายกันไปกองอยู่ในนรก สมบัติที่ได้มาด้วยการกอบโกยกลายเป็นไฟเผาตัวเองลงนรก มันต่างกันนะ ผู้ที่ให้ ให้ไปเท่าไร เมตตามากไปเท่าไร ความดียิ่งไหลมาๆ อย่างนั้นละธรรมกับโลกต่างกัน ธรรมมีความเมตตาสงสารเฉลี่ยทั่วดินแดน ธรรมกระจายไปที่ไหนมีความร่มเย็นเป็นสุข ไว้อกไว้ใจตายใจกันได้ แต่กิเลสไปที่ไหนไว้ใจกันไม่ได้นะ ไม่ว่าผู้ใหญ่ผู้น้อยเศรษฐีกุฎุมพีไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น เพราะกิเลสมันไม่มีเมืองพอ ได้เท่าไรไม่พอๆ เอาละให้พรนะ
ไอ้โบ้ไปไหน ไอ้โบ้หายเงียบไปแล้ว ไอ้โบ้หางขอดไปไหน มันมานี่ จากนี่ไปไหนไม่รู้ มันก็มีวาสนานะ ไปที่ไหนใครก็รัก สัตว์-คนมีกรรมประจำตัวเหมือนกัน ตัวเป็นสัตว์ ทุกข์ยากลำบาก เสี่ยงต่ออันตรายด้วย ไอ้นี่อย่างสง่าผ่าเผย ไปไหนคนรักหมด มันต่างกัน
<O:p</O:p
<O:p</O:p
รับฟังรับชมพระธรรมเทศนาของหลวงตา ได้ที่<O:p</O:p
www.Luangta.com (http://www.luangta.com/)หรือwww.Luangta.or.th (http://www.luangta.or.th/)<O:p</O:p
และรับฟังจากสถานีวิทยุสวนแสงธรรม กรุงเทพฯ และสถานีวิทยุอุดร <O:p</O:p
FM 103.25 MHz<O:p</O:p
</TD></TR></TBODY></TABLE>