ศากยบุตร
12-29-2005, 11:11 PM
http://www.dhamma-isara.org/images/pic/pray.jpg
การสวดมนต์
การสวดมนต์ถือเป็นการทำบุญด้วยหรือเปล่า ก็ได้อธิบายให้พวกเขาฟังว่า จริงๆ แล้วในบุญกิริยาวัตถุ 10 อย่าง ที่พระศาสดาทรงบัญญัติวิธีทำบุญเอาไว้ 10 ประการ 1 ใน 10 ประการก็คือการภาวนา เราอาจจะเข้าใจว่าการภาวนาก็คือการทำสมาธิ นั่งหลับตา ถือว่าเป็นการทำบุญ จริงๆแล้วการสวดมนต์ก็คือการภาวนา จัดได้ว่าเป็นการภาวนาชนิดหนึ่ง แต่ต้องมีข้อแม้ว่า เราเจริญ เราสวด เราสาธยายมันด้วยหัวใจและชีวิตวิญญาณของเราเอง
ถ้าเราสวดมันด้วยหัวใจ ด้วยชีวิตวิญญาณ จนกระทั่งทำให้จิตของเราไม่ไปข้องแวะกับอกุศลทั้งปวง ทำให้จิตของเรารวบรวมอยู่ในคำสวดมนต์ เสียงสวดมนต์ และองค์ภาวนา ในการเจริญหรือสาธยายนั้นๆ ก็คือว่า เป็นวิธีทำบุญ 1 ใน 10 อย่างของพระพุทธเจ้าได้เหมือนกัน แต่ถ้าหากเราสวด เราสาธยาย แล้วเราเจริญพระพุทธมนต์บทหนึ่งบทใด โดยไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ ไม่ให้ใจ ไม่ตั้งใจ ถึงจะสวดจนกระทั่งหมดเล่ม จบทุกบท เราก็จะไม่ได้อะไร
เจตนาที่พระศาสดาทรงบัญญัติบทสวด บทสาธยาย หรือว่า เกจิอาจารย์ พระเถรานุเถระแต่อดีตได้รจนาสร้างสรรบทสวดมนต์ทั้งหลายขึ้นมา ก็เพียงเพื่อจะยกใจของเราให้รวมกัน โดยไม่ปล่อยให้จิตวิญญาณมันเลื่อนลอยหลุดออกไป ฝักใฝ่อยู่ในทางแห่งความต่ำ เสื่อมโทรม เรียกว่าเป็นอกุศลจิต เพื่อจะยกระดับจิตของตนให้เป็นบุคคลที่สูง จากฝุ่นละออง ผงธุลี และความสับสน กลัดกลุ้มวุ่นวาย ความไม่เอาเรื่อง ไม่เอาราว และไม่เอาอะไรทั้งสิ้น จะเอาอย่างเดียวก็คือสิ่งที่ตัวเองต้องการ และก็ทะยานอยาก เพราะฉะนั้น การสวดมนต์ก็คือ การทำบุญ นอกจากจะเป็นการทำบุญ 1 ใน 10 อย่างแล้ว เขามีคำถามๆ ต่อไปว่า เมื่อหลวงปู่พูดว่า การสวดมนต์ก็คือการทำบุญ มีวงเล็บและข้อแม้ว่าต้องสวดด้วยหัวใจแล้ว
อานิสงค์ของการสวดมนต์ด้วยหัวใจ จะมีเท่ากับการบริจาคทานใส่บาตรถวายสังฆทานหรือไม่ ก็บอกเขาไปว่า ถ้าเราสวดมันด้วยหัวใจ ด้วยชีวิตวิญญาณ ด้วยการภาวนาจริงๆแล้วเราดื่มด่ำถึงกลิ่นไอ และรสชาติแห่งการภาวนานั้นๆ รับผลจากการภาวนาเช่นนั้น ชนิดนั้นจริงๆ ละก็ แน่นอน อานิสงค์ย่อมเหนือและมากกว่า การถวายทานทั้งปวงแต่ถ้าเราสวดมันแค่ริมฝีปาก และฟองน้ำลายที่กระดกบนปลายลิ้นเฉยๆ และเพื่อให้มันจบลงไปวันๆ หนึ่ง เวลาหนึ่ง บทๆ หนึ่ง ถือว่ามิได้มีอานิสงค์อะไร สู้ให้สตางค์ขอทาน ยังได้อานิสงค์มากกว่า
บริจาคทานให้แก่คนยากคนจน อดอยากอนาถาให้ข้าวให้น้ำเขากิน ยังได้ผลบุญมากกว่า ยังได้อานิสงค์ ผลตอบแทนได้เหนือกว่า
เพราะฉะนั้นพวกเรา ที่มีการสวดเช้าสวดเย็น จริงๆ ได้เปรียบกว่าชาวบ้าน เพราะเรามีโอกาสทำบุญ ทำบุญได้ทั้งเช้าและเย็น หลวงปู่ไม่รู้ว่าพวกเรา ทั้งหลายทำบุญกันด้วยหัวใจ หรือเปล่า หรือทำให้มันจบๆ ลงไปวันๆ หนึ่ง เวลาๆ หนึ่ง ชั่วโมงหนึ่ง แล้วก็กลายเป็นว่าการสวดมนต์ เป็นเรื่องน่ารำคาญ น่าเบื่อหน่าย ไม่น่าจะใส่ใจ ไม่ให้ความสำคัญ
การสวดมนต์
การสวดมนต์ถือเป็นการทำบุญด้วยหรือเปล่า ก็ได้อธิบายให้พวกเขาฟังว่า จริงๆ แล้วในบุญกิริยาวัตถุ 10 อย่าง ที่พระศาสดาทรงบัญญัติวิธีทำบุญเอาไว้ 10 ประการ 1 ใน 10 ประการก็คือการภาวนา เราอาจจะเข้าใจว่าการภาวนาก็คือการทำสมาธิ นั่งหลับตา ถือว่าเป็นการทำบุญ จริงๆแล้วการสวดมนต์ก็คือการภาวนา จัดได้ว่าเป็นการภาวนาชนิดหนึ่ง แต่ต้องมีข้อแม้ว่า เราเจริญ เราสวด เราสาธยายมันด้วยหัวใจและชีวิตวิญญาณของเราเอง
ถ้าเราสวดมันด้วยหัวใจ ด้วยชีวิตวิญญาณ จนกระทั่งทำให้จิตของเราไม่ไปข้องแวะกับอกุศลทั้งปวง ทำให้จิตของเรารวบรวมอยู่ในคำสวดมนต์ เสียงสวดมนต์ และองค์ภาวนา ในการเจริญหรือสาธยายนั้นๆ ก็คือว่า เป็นวิธีทำบุญ 1 ใน 10 อย่างของพระพุทธเจ้าได้เหมือนกัน แต่ถ้าหากเราสวด เราสาธยาย แล้วเราเจริญพระพุทธมนต์บทหนึ่งบทใด โดยไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ ไม่ให้ใจ ไม่ตั้งใจ ถึงจะสวดจนกระทั่งหมดเล่ม จบทุกบท เราก็จะไม่ได้อะไร
เจตนาที่พระศาสดาทรงบัญญัติบทสวด บทสาธยาย หรือว่า เกจิอาจารย์ พระเถรานุเถระแต่อดีตได้รจนาสร้างสรรบทสวดมนต์ทั้งหลายขึ้นมา ก็เพียงเพื่อจะยกใจของเราให้รวมกัน โดยไม่ปล่อยให้จิตวิญญาณมันเลื่อนลอยหลุดออกไป ฝักใฝ่อยู่ในทางแห่งความต่ำ เสื่อมโทรม เรียกว่าเป็นอกุศลจิต เพื่อจะยกระดับจิตของตนให้เป็นบุคคลที่สูง จากฝุ่นละออง ผงธุลี และความสับสน กลัดกลุ้มวุ่นวาย ความไม่เอาเรื่อง ไม่เอาราว และไม่เอาอะไรทั้งสิ้น จะเอาอย่างเดียวก็คือสิ่งที่ตัวเองต้องการ และก็ทะยานอยาก เพราะฉะนั้น การสวดมนต์ก็คือ การทำบุญ นอกจากจะเป็นการทำบุญ 1 ใน 10 อย่างแล้ว เขามีคำถามๆ ต่อไปว่า เมื่อหลวงปู่พูดว่า การสวดมนต์ก็คือการทำบุญ มีวงเล็บและข้อแม้ว่าต้องสวดด้วยหัวใจแล้ว
อานิสงค์ของการสวดมนต์ด้วยหัวใจ จะมีเท่ากับการบริจาคทานใส่บาตรถวายสังฆทานหรือไม่ ก็บอกเขาไปว่า ถ้าเราสวดมันด้วยหัวใจ ด้วยชีวิตวิญญาณ ด้วยการภาวนาจริงๆแล้วเราดื่มด่ำถึงกลิ่นไอ และรสชาติแห่งการภาวนานั้นๆ รับผลจากการภาวนาเช่นนั้น ชนิดนั้นจริงๆ ละก็ แน่นอน อานิสงค์ย่อมเหนือและมากกว่า การถวายทานทั้งปวงแต่ถ้าเราสวดมันแค่ริมฝีปาก และฟองน้ำลายที่กระดกบนปลายลิ้นเฉยๆ และเพื่อให้มันจบลงไปวันๆ หนึ่ง เวลาหนึ่ง บทๆ หนึ่ง ถือว่ามิได้มีอานิสงค์อะไร สู้ให้สตางค์ขอทาน ยังได้อานิสงค์มากกว่า
บริจาคทานให้แก่คนยากคนจน อดอยากอนาถาให้ข้าวให้น้ำเขากิน ยังได้ผลบุญมากกว่า ยังได้อานิสงค์ ผลตอบแทนได้เหนือกว่า
เพราะฉะนั้นพวกเรา ที่มีการสวดเช้าสวดเย็น จริงๆ ได้เปรียบกว่าชาวบ้าน เพราะเรามีโอกาสทำบุญ ทำบุญได้ทั้งเช้าและเย็น หลวงปู่ไม่รู้ว่าพวกเรา ทั้งหลายทำบุญกันด้วยหัวใจ หรือเปล่า หรือทำให้มันจบๆ ลงไปวันๆ หนึ่ง เวลาๆ หนึ่ง ชั่วโมงหนึ่ง แล้วก็กลายเป็นว่าการสวดมนต์ เป็นเรื่องน่ารำคาญ น่าเบื่อหน่าย ไม่น่าจะใส่ใจ ไม่ให้ความสำคัญ