วายโทษที มาผิดห้อง
<TABLE cellSpacing=3 cellPadding=0 width="100%" align=center border=0><TBODY><TR>คำสอนสมเด็จองค์ปฐม
การปฏิบัติธรรมนั้น นั่ง ยืน เดิน หรือนอน อิริยาบถไหนก็ได้ แม้แต่ถ่ายทุกข์ เราจะพิจารณาไปก็ได้ว่า นี่นะ ถ้าไม่กินก็ไม่ต้องมานั่งปวด ฯลฯ ได้ทั้งนั้น สำคัญที่ใจ ทำใจให้เป็นอิสระ ไม่เกาะกาย ไม่เกาะสิ่งประกอบกาย เช่นว่า รวมถึงวัตถุ วัสดุต่างๆ </TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=3 cellPadding=0 width="100%" align=center border=0><TBODY><TR><TDVALIGN="TOP">คำสอนสมเด็จองค์ปฐม
<MARQUEE class=text onmouseover=this.stop() onmouseout=this.start() scrollAmount=1 scrollDelay=150 direction=up height=80>พวกเธอฝึกมโนมยิทธิกันได้แล้วก็ควรใช้ให้เป็นประโยชน์ นำคำที่ได้สอนผู้อื่นขึ้นดูตัวเอง ไม่ใช่ว่าสอนคนอื่นได้แล้วคิดว่าตนดีแล้ว ธรรมะที่ฟังอยู่ตลอดเวลานั้น ขอให้ใส่ใจปฏิบัติกันจริงๆ การปฏิบัติ ไม่ได้หมายถึงว่าจะต้องนั่งหลับตาเสมอไป ใช้ปัญญาพิจารณายอมรับนับถือสภาพความเป็นจริงของร่างกาย ยอมรับ แล้วจะต้องรู้จักบังคับจิตใจไม่ให้ยึดเกาะในร่างกาย มิใช่แต่ร่างกายอย่างเดียว รวมถึงธาตุวัตถุ สมมติ สมบัติทั้งปวง พิจารณารู้แล้ว จงบังคับใจให้มั่นคง พร้อมที่จะต่อสู้กับตนเอง สันดานของคนนั้น ออกจะดื้ออยู่ มักถือว่าตนดี แต่หารู้ไม่ว่า ดี ที่ตนถืออยู่นั้นดีประการใด พระธรรมที่เธอได้สดับรับฟังอยู่ตลอดนั้น อย่าอนุโลมใจตนเองมากเกินไป เมื่อใจยังดื้อ กิเลส ความรัก ความโลภ ความโกรธ ความหลง จะตามมาเป็นลำดับ จะรู้ได้จากจิตสู่การกระทำของตัวเธอเองว่า ตัวเธอนั้นยอมรับสภาพโดยการฟังหรือยอมรับความจริงตามใจปฏิบัติได้จริง บางอย่างพระท่านก็สอนสั่งไป เตือนไป ห้ามไป ว่าสิ่งนี้ควรละเว้น สิ่งนั้นไม่ควรกระทำ พระท่านมีหน้าที่ชี้ทางบอก แต่จะปฏิบัติตามหรือไม่อยู่ที่ตัวของเธอ ความดีที่ได้ก็คือตัวเธอ ความสุขที่ได้ก็คือตัวเธอ ดังนี้ ยังต้องให้ว่ากล่าวเพื่อล้างสักกายทิฐิ ความดื้อรั้นเป็นสิ่งทำลายตัวเธอเอง การผัดผ่อนเป็นสิ่งหลอกตัวเธอเอง เวลาย่อมเดินไปตามหน้าที่ของเวลาจะช้าไม่ทันการหรือทันการเป็นส่วนของผู้ปฏิบัติ อย่าทำลายตัวเองโดยเห็นใจตัวเธอเอง ถ้ายังเห็นใจตัวเธอเองอยู่ จงรู้ว่าเธอจะเห็นตัวเธออีกในภพหน้า</MARQUEE></TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=3 cellPadding=0 width="100%" align=center border=0><TBODY><TR><TDVALIGN="TOP">คำสอนสมเด็จองค์ปฐม
<MARQUEE class=text onmouseover=this.stop() onmouseout=this.start() scrollAmount=1 scrollDelay=150 direction=up height=80>คนเราจะทำอะไรต้องมีสมาธิเป็นเบื้องต้น สมาธิจะบอกเราให้เกิดปัญญาว่าอะไรควรทำ อะไรควรละวาง สมาธิจะระงับอารมณ์ร้อน อารมณ์ร้อนของโทสะ อารมณ์ร้อนของโมหะ อารมณ์ร้อนของโลภะ สามอารมณ์แจ้งชัดแค่ไหนรู้ไหม?
อารมณ์โลภะ คืออารมณ์ที่ไม่รู้จักพอ
อารมณ์โทสะ คืออารมณ์โกรธเพราะอคติ
อารมณ์โมหะ คืออารมณ์หลง หลงว่าเราถูก เรารู้ เราเก่ง
เรารู้ ตัวนี้จะทำให้หู ตา ปัญญา มืด เหล่านี้ต้องควบคุมด้วยสมาธิ สมาธิก่อให้มีสติ เมื่อสติเกิดแล้วจะมีปัญญา ปัญญาจะคอยควบคุมให้เราสุขุมเหมือนอยู่ในที่สูง มองเห็นเบื้องล่างชัดเจน เท่านี้ ประโยชน์ของสมาธินั้นมหาศาลมาก สมาธิเกิดได้ทุกอิริยาบถและตลอดเวลา</MARQUEE></TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=3 cellPadding=0 width="100%" align=center border=0><TBODY><TR><TDVALIGN="TOP">คำสอนสมเด็จองค์ปฐม
<MARQUEE class=text onmouseover=this.stop() onmouseout=this.start() scrollAmount=1 scrollDelay=150 direction=up height=80>พระพุทธ เอาไว้ที่ใจ
พระธรรม เอามาเป็นปัญญา
พระสงฆ์ เอามาเป็นครู
ระลึกไว้เป็นนิตย์ก็จะดี ใจเราอยากจะตามรอยพระบรมครู จงนำสติมาเป็นสมาธิ เอาธรรมขององค์บรมครูมาเป็นปัญญา หาทางรู้ที่สว่างกระจ่างแจ้ง เห็นจริงในธรรมทั้งปวง เอาพระสงฆ์มาเป็นองค์ขัดใจ ใช้ชี้แจงข้อติดขัด เหมือนกับว่าขัดดวงตาเราที่ยังมืดเสียให้กระจ่าง
ทุกคนมุ่งแต่จะไปพระนิพพานนั้น รู้หรือยังว่าไปทำไม เป็นอย่างไร มีทุกข์ สุขแค่ไหน รู้ทางก็รู้อย่างอ่านก.กา แต่ไม่แตกฉานโดยการปฏิบัติ เหมือนเด็กที่อยากโต อยากอยู่มหาวิทยาลัย แต่ไม่ได้ทำอะไรเลย คอยแต่ฝัน แต่อยากเท่านั้น
ทำการปฏิบัติและฝึกฝนทดสอบมากๆก็จะแตกฉานเอง ถึงไม่เก่งไม่ฉลาดก็ย่อมดีขึ้นด้วยความชำนาญ จึงจะเข้าถึงธรรมะได้ ต้องเข้าใจในทุกข์เสียก่อน มองเห็นทุกข์แล้วจึงจะหนีทุกข์ได้ตามความประสงค์
ทำไปเถอะ ไม่หนีความสามารถของเราได้ เพราะเราเป็นคนสร้าง เรา เมื่อสร้างได้เราก็หนี เรา ได้ ถ้าตัวเองไม่พยายามทำใจให้มั่นคงแล้ว จะแนะอะไรกันได้ เราเป็นผู้รู้ รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดีสำหรับเรา แต่ทำไมชอบเป็นทาสตัวเองอยู่เสมอ
อันพุทธบริษัทขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์พระสมณโคดมบรมอาจารย์นั้น เธอเป็นผู้ที่ได้พบแสงสว่างจากธรรมของท่าน นับว่าเธอทั้งหลาย เป็นผู้ที่มีกิเลสน้อยในบรรดาสัตว์โลกทั้งปวงในยุคกึ่งพุทธกาล นัยว่ามีของที่มีค่ามหาศาล เอนกอนันตการอยู่มากในชีวิตของคนที่จะพึงหา ขอให้ใช้ของนี้ คือ ใช้แสงแห่งธรรมนี้ให้ถูก ถ้ารู้แล้วขาดการปฏิบัติ ของนั้นก็เสมอด้วยของที่ไร้ค่า</MARQUEE></TD></TR></TBODY></TABLE>
http://v3.pic2us.com/pic/7/732baded31f0e71767b4433e6252ed60.gif (http://v3.pic2us.com/)