Paang
12-26-2005, 04:28 AM
http://www.mahamodo.com/webmaster_special/yymmdd_text/images/47-12-20-03.JPG
อาการสวดที่ไปแต่ปากดั่งนกแก้วนกขุนทองที่พูดไม่รู้และไม่เข้าใจความหมาย
สักแต่พูดตามที่เค้านำก็ค่าเท่าเดิม
เหมือนกับเรานั่นแหละที่สวดไปตามความคุ้นชินของปากที่ใจไม่น้อมรำลึกรู้
เพราะสติหลุดส่งใจไปที่อื่นก็ไม่เกิดอานิสงส์ผลบุญอันใด
ฉะนั้น หากจะสวดมนต์ควรตั้งใจมั่นเป็นเบื้องต้น
อุบายที่จะช่วยให้ใจจดจ่ออยู่ในบทสวดไม่ส่งใจออกนอก
ต้องขจัดอุปสรรคทั้งสิ่งที่รบกวนภายนอกและภายในให้หมดไป
ขั้นเตรียม
1. หาสถานที่สงบปราศจากเสียงรบกวนในการสวดมนต์ คนไม่พลุ่งพล่าน เพราะหากมีเสียงกวนใจจะเขวหลุดออกไป แล้วคิดคล้อยตามเสียงนั้น ๆ แล้วปรุงแต่งคิดไปเรื่อยเปื่อย ทำให้จิตใจเราวอกแวกไปจากความสนใจในการสวด
2. แสงสว่างควรพอเหมาะ หลีกเลี่ยงแสงสว่างที่เจิดจ้าแยงตา หรือแสงที่ริบหรี่ ขณะกำลังสวดมนต์ตามหนังสือ บางทีแสงมากหรือน้อยอาจทอนฉันทะในการสวดของเราให้ลดลงได้ สวดไปหงุดหงิดรำคาญไปคงสวดได้ไม่นานแน่
3. ความหิว เป็นตัวทำลายสมาธิ ทำให้รู้สึกหงุดหงิดกระวนกระวาย กระสับกระส่าย จะเป็นอุปสรรคทำลายสภาพจิตใจไม่ให้จดจ่อในการสวดมต์ การรับประทานอาหารอย่างพอเพียง จะช่วยไม่ให้เกิดอาการหิวระหว่างสวด แต่อย่ารับประทานมากเกินไป จะทำให้เกิดความอึดอัดและง่วงเหงาหาวนอน ไม่เป็นอันสวด
4. จิตใจที่เข้มแข็ง แน่วแน่ ย่อมอยู่ในร่างกายที่แข็งแรงร่างกายที่อ่อนเพลียเป็นอุปสรรคต่อสมาธิ ฉะนั้นควรรักษาร่างกายให้แข็งแรงกระปรี้กระเปร่าอยู่เสมอ โดยนอนหลับพักผ่อนวันละ 7-8 ชั่วโมง เป็นนิสัย จะช่วยให้สมาธิดีขึ้น
5. หนังสือสวดมนต์ควรมีขนาดอักษรที่ใหญ่ เพื่อสะดวกที่จะอ่านได้ง่าย เห็นชัดเจน หากเล็กเกินไป สวดยากก็จะพาลหงุดหงิด ขี้เกียจไปโดยปริยาย
ข้อปฏิบัติขณะสวด
1. แม้จะสวดสวดมนต์เก่ง จำได้ทุกบทแล้ว แต่ก็ควรที่จะนำเอาหนังสือมาประกอบสวดด้วย อย่างน้อย ตาที่เพ่งไปตามอักษรที่เราสวดไล่สวดไปตามลำดับ ใจจะจดจ่อไปกับตาที่เพ่งมอง ความตั้งมั่นย่อมเกิดขึ้นได้มากกว่า เพราะหากไม่มีหนังสือไว้เป็นจุดสำรวมตา เหม่อมองไปเรื่อยก็จะคิดไปเรื่อยใจไม่สงบนิ่ง
2. ลองเปลี่ยนเวียนไปสวดบทอื่นที่ไม่คุ้นบ้าง เพราะหากสวดบทที่เราคุ้นปาก โอกาสที่ใจจะหลุดจากปัจุบันที่กำลังสวดจะมีมาก แต่ถ้าบทไหนเราไม่คุ้น เราจะตั้งใจเป็นพิเศษเอง
3. คิดซะว่าขณะสวดเรากำลังเล่มเกมเอาชนะใจตนเองอยู่ หากจะมีอะไรมาทำให้ใจเราไขว้เขว และเราเผลอสติส่งใจหลุดออกจากบทสวด แสดงว่าเราแพ้ต่อสิ่งที่มายั่วยวน แพ้ใจตนเอง ต้องพยายามเตือนใจตนว่าหากวันนี้เราแพ้ เราก็จะแพ้ไปเรื่อย ๆ และจะไม่ชนะอะไรเลยในชีวิต ขณะสวดเราจะมีสติระวังใจได้มากขึ้นเอง
ขอขอบคุณที่มา http://www.tamdee.net/board/show.php?Category=tamdee&No=1067
อาการสวดที่ไปแต่ปากดั่งนกแก้วนกขุนทองที่พูดไม่รู้และไม่เข้าใจความหมาย
สักแต่พูดตามที่เค้านำก็ค่าเท่าเดิม
เหมือนกับเรานั่นแหละที่สวดไปตามความคุ้นชินของปากที่ใจไม่น้อมรำลึกรู้
เพราะสติหลุดส่งใจไปที่อื่นก็ไม่เกิดอานิสงส์ผลบุญอันใด
ฉะนั้น หากจะสวดมนต์ควรตั้งใจมั่นเป็นเบื้องต้น
อุบายที่จะช่วยให้ใจจดจ่ออยู่ในบทสวดไม่ส่งใจออกนอก
ต้องขจัดอุปสรรคทั้งสิ่งที่รบกวนภายนอกและภายในให้หมดไป
ขั้นเตรียม
1. หาสถานที่สงบปราศจากเสียงรบกวนในการสวดมนต์ คนไม่พลุ่งพล่าน เพราะหากมีเสียงกวนใจจะเขวหลุดออกไป แล้วคิดคล้อยตามเสียงนั้น ๆ แล้วปรุงแต่งคิดไปเรื่อยเปื่อย ทำให้จิตใจเราวอกแวกไปจากความสนใจในการสวด
2. แสงสว่างควรพอเหมาะ หลีกเลี่ยงแสงสว่างที่เจิดจ้าแยงตา หรือแสงที่ริบหรี่ ขณะกำลังสวดมนต์ตามหนังสือ บางทีแสงมากหรือน้อยอาจทอนฉันทะในการสวดของเราให้ลดลงได้ สวดไปหงุดหงิดรำคาญไปคงสวดได้ไม่นานแน่
3. ความหิว เป็นตัวทำลายสมาธิ ทำให้รู้สึกหงุดหงิดกระวนกระวาย กระสับกระส่าย จะเป็นอุปสรรคทำลายสภาพจิตใจไม่ให้จดจ่อในการสวดมต์ การรับประทานอาหารอย่างพอเพียง จะช่วยไม่ให้เกิดอาการหิวระหว่างสวด แต่อย่ารับประทานมากเกินไป จะทำให้เกิดความอึดอัดและง่วงเหงาหาวนอน ไม่เป็นอันสวด
4. จิตใจที่เข้มแข็ง แน่วแน่ ย่อมอยู่ในร่างกายที่แข็งแรงร่างกายที่อ่อนเพลียเป็นอุปสรรคต่อสมาธิ ฉะนั้นควรรักษาร่างกายให้แข็งแรงกระปรี้กระเปร่าอยู่เสมอ โดยนอนหลับพักผ่อนวันละ 7-8 ชั่วโมง เป็นนิสัย จะช่วยให้สมาธิดีขึ้น
5. หนังสือสวดมนต์ควรมีขนาดอักษรที่ใหญ่ เพื่อสะดวกที่จะอ่านได้ง่าย เห็นชัดเจน หากเล็กเกินไป สวดยากก็จะพาลหงุดหงิด ขี้เกียจไปโดยปริยาย
ข้อปฏิบัติขณะสวด
1. แม้จะสวดสวดมนต์เก่ง จำได้ทุกบทแล้ว แต่ก็ควรที่จะนำเอาหนังสือมาประกอบสวดด้วย อย่างน้อย ตาที่เพ่งไปตามอักษรที่เราสวดไล่สวดไปตามลำดับ ใจจะจดจ่อไปกับตาที่เพ่งมอง ความตั้งมั่นย่อมเกิดขึ้นได้มากกว่า เพราะหากไม่มีหนังสือไว้เป็นจุดสำรวมตา เหม่อมองไปเรื่อยก็จะคิดไปเรื่อยใจไม่สงบนิ่ง
2. ลองเปลี่ยนเวียนไปสวดบทอื่นที่ไม่คุ้นบ้าง เพราะหากสวดบทที่เราคุ้นปาก โอกาสที่ใจจะหลุดจากปัจุบันที่กำลังสวดจะมีมาก แต่ถ้าบทไหนเราไม่คุ้น เราจะตั้งใจเป็นพิเศษเอง
3. คิดซะว่าขณะสวดเรากำลังเล่มเกมเอาชนะใจตนเองอยู่ หากจะมีอะไรมาทำให้ใจเราไขว้เขว และเราเผลอสติส่งใจหลุดออกจากบทสวด แสดงว่าเราแพ้ต่อสิ่งที่มายั่วยวน แพ้ใจตนเอง ต้องพยายามเตือนใจตนว่าหากวันนี้เราแพ้ เราก็จะแพ้ไปเรื่อย ๆ และจะไม่ชนะอะไรเลยในชีวิต ขณะสวดเราจะมีสติระวังใจได้มากขึ้นเอง
ขอขอบคุณที่มา http://www.tamdee.net/board/show.php?Category=tamdee&No=1067