ไล่ตงจิ้น เรื่องจริงของลูกขอทานผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต

[Paang]

http://farm3.static.flickr.com/2414/1789918782_1b00ce383d_o.gif


" อัตชีวประวัติต้องสู้ "
" ไล่ตงจิ้น เรื่องจริงของลูกขอทานผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต "


อัตชีวประวัติของอดีตขอทานที่ทุกคนเคยเย้ยหยัน
มีพ่อตาบอด แม่กับน้องชายคนโตปัญญาอ่อน
ทั้งหมด 14 ชีวิตที่เขาต้องเลี้ยงดู
เขาต่อสู้กับชีวิตจนได้เป็น " บุคคลดีเด่นของไต้หวัน "
เพราะใจที่...ไม่ยอมแพ้ เพียงคำเดียว


ไล่ตงจิ้น
ลูกขอทานผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต


ไล่ตงจิ้น เขียน
วิลาวัลย์ สกุลบริรักษ์ แปล


หนังสือขายดีที่สุดของไต้หวัน
ยอดขายมากกว่า ล้านเล่ม
ได้รับการยกย่องและแนะนำให้อ่านโดย
ประธานาธิบดีเฉินสุ่ยเปี่ยนของไต้หวัน
นี่คือตัวอย่างของคนที่ " ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต "
ที่คนไทยทุกคนควรศึกษา

[Paang]

http://www.doisaengdham.com/images_stock/30032007211121.jpg

ไล่ตงจิ้น ตอนที่ 1 เรื่องของผม


<!-- / icon and title --><!-- message -->22 ธันวาคม ปี 1999 ผมยืนอยู่บนเวทีในพิธีมอบรางวัล 10 เยาวชนยอดเยี่ยมแห่งปี หลังจากที่ผมรับรางวัลแล้วกล่าวคำปราศรัยยาว 40 นาทีสิ้นสุดลง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องขึ้น ข้าราชการผู้ใหญ่ทั้งหลายต่างก็ลุกขึ้นปรบมือให้ผม ในนาทีนั้นแม่กับน้องชายคนโตก็นั่งอยู่ในห้องโถงพิธี ด้วยเช่นกัน ผมมองพวกเขาที่นั่งอยู่หน้าเวที นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เราได้ฟันฝ่าร่วมกันมาแล้ว ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวจริง ๆ



นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้รับรางวัลหรือใบประกาศเกียรติคุณหรอกครับ ตั้งแต่เล็กจนโตผมเคยได้รับรางวัลและใบประกาศต่าง ๆ เป็นร้อย ๆ ใบ สิ่งเหล่านี้นับเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดสำหรับ “ชีวิตสวะ” ของเด็กขอทานอย่างผม ผมขอขอบคุณด้วยใจจริง แด่ทุกคนทั้งที่เคยเป็นกำลังใจและเคยช่วยเหลือผม มองย้อนกลับไป ตลอดระยะเวลา 40 ปีที่ผ่านมา เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นช่างเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายไปตัดมาอย่างรวด เร็วในหัวของผม ช่วงระยะเวลา 40 ปีของผมช่างยาวนานเสมือนเวลา 80 ปีของคนอื่น เพราะแต่ละก้าวนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโศกเศร้า แต่ละก้าวที่ย่างไปข้างหน้านั้น ราวกับก้าวเดินบนถนนก้อนกรวด เลือดไหลซิบ ๆ แต่ก็ยังต้องฝืนยกเท้าก้าวต่อไป


ยังดีที่ผมไม่ล้มลง ยังดีที่ผมยืนหยัดมาได้จนถึงวันนี้ ยังดีที่ผมไม่เคยละทิ้งชีวิตนี้ไป


กระผม นายไล่ตงจิ้น เกิดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม 1959 พ่อเป็นขอทาน แม่เป็นคนปัญญาอ่อน

“ บ้านฉันช่างน่ารักจริงเอง สะอาด สดใส มีพลานามัย และเปี่ยมสุข ” เมื่อได้ยินเด็ก ๆ ร้องเพลงนี้ทีไร ใจผมกลับรู้สึกว่า “ บ้านผมช่างแปลกเหลือเกิน ” ก็ตอนที่พ่อตาแม่ยายผมห้ามลูกสาวเขาไม่ให้แต่งงานกับ ผม บ้านนั่นน่ะเป็นบ้านที่โคตรซวย บรมซวยที่สุดในโลกเชียวนะ” แล้วผมจะมีหน้าไปเถียงอะไรเขาได้เล่า ในเมื่อบ้านผมก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ พ่อผมไม่ได้เป็นเพียงขอทานธรรมดา ๆ เท่านั้น แต่ยังเป็นขอทานตาบอดอีกด้วย แถมแม่ผมยังเป็นคนปัญญาอ่อนที่มีภาวะอารมณ์ผิดป กติ หมอบันทึกลงในใบวินิจฉัยโรคว่าแม่ไอคิวต่ำเพียงระดับ 58 เท่านั้น


นี่คือเรื่องราวการเติบโตของผม เป็นบันทึกชีวิตคลุกเลือดเคล้าน้ำตาที่พวกเราทั้งครอบครัวได้ช่วยประคับประคองกันมา ผมเลือกที่จะนำเรื่องราวเหล่านี้มาบันทึกเป็นหนังสือ ในวันนี้ เพื่อระลึกถึงคืนวันในช่วงนั้น

พ่อผมเกิดที่หมู่บ้านเฉียนจู๋ หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่แสนจะยากจนในอำเภออูรื่อ จังหวัดไถจง ปู่ย่ามีอาชีพรับจ้างทำนา เมื่อพ่ออายุได้สี่ขวบ ปู่ก็ป่วยตาย ย่าเลี้ยงดูลูกทั้งสาม (ได้แก่ พ่อผม ลุงและป้า) แต่เพียงลำพัง ในสมัยนั้นแค่การเป็นหญิงม่ายก็ลำบากพออยู่แล้ว แต่นี่ยังมีลูกติดอีกถึงสามคน จึงทำให้ทั้งครอบครัวต้องอดมื้อกินมื้ออยู่บ่อย ๆ ซ้ำยังต้องโดนดูถูกเหยียดหยามสารพัดด้วยเหตุนี้ อีกสามปีต่อไป ย่าจึงยอมแต่งงานใหม่ไปอยู่หมู่บ้านซิ่วซาน อำเภอต้าหย่า โดยที่ลูกทั้งสามไม่ได้ติดตามไปด้วย ทุกคนยังอยู่ที่อู่เรือ ทำงานรับจ้างทั่วไป เลี้ยงวัว เลี้ยงควายบ้าง พอประทังชีวิตไปวัน ๆ


เมื่อพ่ออายุได้ 17 ปี ย่าก็เสีย ดังนั้นนอกจากพี่ชายกับพี่สาวแล้ว พ่อจึงไม่มีญาติที่ไหนอีก แต่กระนั้นสวรรค์ก็ยังไม่ปรานี สองปีต่อมา จู่ ๆ ตาของพ่อก็เริ่มมีอาการผิดปกติ ในตอนนั้นทั้งลุงและป้าต่างก็แต่งงานแยกครอบครัวออกไ ปแล้ว ครอบครัวของแต่ละคนก็ลำบากมาก ไม่สามารถดูแลน้องชายคนนี้ได้ ประกอบกับแพทย์ในสมัยนั้นก็ยังไม่พัฒนา ตาของพ่อจึงค่อย ๆ บอดลงในที่สุด ที่น่าแปลกก็คือ อีกสิบกว่าปีต่อมา ลุงกับป้าก็ตาบอดทั้งสองข้างเช่นเดียวกัน ไม่รู้ว่าเพราะตั้งฮวงซุ้ยบรรพบุรุษไม่ถูกต้อง หรือเป็นเพราะความผิดปกติทางพันธุกรรมกันแน่ คงไม่มีใครตอบได้ สรุปก็คือเมื่อพ่ออายุได้ 22 ปี ตาก็บอดสนิททั้งสองข้าง


จากนั้นท่านจึงเริ่มใช้ชีวิตวณิพก หากินด้วยการเป็นหมอดูบ้าง หมอนวดบ้าง แต่เนื่องจากกิจการไม่ค่อยดีนัก โดยส่วนใหญ่แล้วพ่อจึงมักจะไปดีดพิณขอทานตามตลาดสดบ้างตลาดโต้รุ่งบ้าง ชีวิตพ่อมีเพียงแค่ไม้เท้าหนึ่งอัน ชามบิ่น ๆ หนึ่งใบกับพิณอีกหนึ่งตัว ระหกระเหินไปทั่ว ค่ำไหนนอนนั่น ในใจพ่อคิดอะไรอยู่นั้น ผมไม่เคยเข้าใจ บางทีชีวิตเร่ร่อนขอทานของชายตาบอด อาจจะมีสิ่งน่าพอใจอยู่บ้างก็ได้

พ่อซัดเซพเนจรไปเรื่อยจนอายุ 32 ปี วันหนึ่งพ่อเดินลัดเลาะไปจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำหมู่บ้านจ้างฮว่าเอ้อหลิน กะว่าจะนั่งพักขาใต้ร่มไม้ให้พอหายเหนื่อยเสียก่อน พอนั่งลงก็ได้ยินเสียงคล้ายกับคนร้องครวญครางดังขึ้น ใกล้ ๆ ตัว แม้พ่อจะมองไม่เห็น แต่ฟังจากเสียงก็รู้ว่าเป็นเสียงของเด็กผู้หญิง เสียงโอดโอยนั้นบอกถึงความทรมานสุดทน พ่อสงสัยว่าเธออาจจะป่วย จึงยื่นมือออกไปแตะดู ตั้งใจจะถามเธอว่าเป็นอะไร แต่เด็กหญิงดูเหมือนจะไม่เข้าใจถึงจะถามแล้วไม่ได้คำตอบ แต่ในสถานการณ์นั้น พ่อก็ไม่ใจดำพอจะทิ้งเด็กหญิงไว้ตามลำพังได้ จึงนั่งลงที่พื้นใกล้ ๆ คอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ


ไม่รู้ว่านั่งไปนานเท่าไร พอดีมีชาวบ้านเดินผ่านมาเห็นเด็กหญิงนอนร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น แกถอนใจยาว เล่าให้พ่อฟังว่า “จะว่าไปแล้วก็น่าสงสารนะเด็กคนนี้น่ะ บ้านแกอยู่ที่หมู่บ้านหยวนหลิน แต่ฐานะยากจน พอเกิดมาก็ถูกยกให้เป็นลูกบุญธรรมตระกูลเฉิงที่เอ้อหลิน หยวนโต้ง แต่ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ พอตระกูลเฉิงรู้ว่าเด็กคนนี้ปัญญาอ่อนแต่กำเนิด แล้วยังเป็นโรคลมบ้าหมูอีก อย่าว่าแต่เรื่องค่ารักษาพยาบาลเลย แค่เลี้ยงดูพ่อแม่บุญธรรมแกยังไม่ใส่ใจดูแล ได้แต่ปล่อยแกตามยถากรรม จะอยู่จะกินอย่างไรก็ช่าง พอเด็กมันหิวก็จับมดจับแมลง ผลไม้ ผักหญ้าใส่ปากไปตามแต่จะเก็บได้ เหนื่อยก็ล้มลงนอนกับพื้นสะเปะสะปะไปทั่ว พอป่วยก็ได้แต่มานอนโอดโอยอย่างที่เห็นนี่แหละ” พอพูดจบ ชาวบ้านคนนั้นก็ถอนใจยาวอีกเฮือกหนึ่ง แล้วส่ายหน้าเดินจากไป


พ่อคิดว่า คนเราเกิดมาใต้ฟ้าผืนเดียวกัน พ่อเองก็ไม่มีพ่อแม่ ส่วนเด็กคนนี้ก็ถูกทอดทิ้ง ทำไมในโลกนี้จึงมีคนน่าสงสารมากมายนักนะ แม้ตัวพ่อเองจะตาบอด แต่อวัยวะส่วนอื่นก็สมบูรณ์ดี ยังพาตัวไปขอทานได้ แม้จะต้องทนอดอยู่บ่อย ๆ แต่ลมหายใจก็ยังไม่สิ้น หากว่าพ่อใจดำจากไปในวันนี้ ไม่รู้ว่าเด็กที่น่าสงสารคนนี้จะมีชีวิตถึงวันพรุ่งนี้หรือเปล่า พอคิดได้อย่างนี้แล้ว พ่อก็ตัดสินใจว่าจะพาเด็กหญิงนี้กลับไปรักษาที่อูรื่อบ้านเกิดตัวเอง


ดังนั้นทั้งสองจึงอยู่กินกันเป็นสามีภรรยากันมา

ในสมัยนั้นยังไม่มีอะไรที่เรียกว่า “พิธีแต่งงาน” เพียงคนสองคนอยู่ด้วยกันก็ถือว่าเป็นสามีภรรยากันได้ แล้ว และเด็กผู้หญิงปัญญาอ่อนที่ผมกำลังกล่าวถึงอยู่นี้ก็ คือแม่ผมเอง ตอนหลัง เวลาพ่อเล่าถึงเรื่องนี้ทีไร จึงมักจะพูดว่าพ่อไป “เก็บ” แม่มา ที่จริงจะว่าอย่างนี้ก็คงไม่ผิดนัก เพราะตอนนั้นพ่ออายุ 32 ปีแล้ว ส่วนแม่อายุเพียง 13 ปีเท่านั้น ทั้งคู่อายุห่างกันถึง 19 ปี ก็เหมือนเก็บเด็กมาเลี้ยงจริง ๆ นั่นแหละ

คำพังเพยกล่าวว่า “หงส์คู่หงส์ มังกรคู่มังกร คางคกงี่เง่าคู่กับเต่าเฒ่าหลังตุง คนหลังค่อมคู่กับคนปัญญาอ่อน” ไม่รู้อย่างนี้ควรจะเรียกว่าสวรรค์บันดาลหรือสวรรค์กลั่นแกล้งดี



<!-- / message -->

[Paang]

http://www.palungdham.com/news/lai_dong_jin03.jpg



บ้านเรามีลูกทั้งหมด 12 คน ผมเป็นคนที่สอง มีพี่สาวหนึ่งคน ปีที่ผมเกิดนั้นพ่อผมอายุได้ 42 ปีแล้ว ตอนนั้นพวกเราร่อนเร่ไปถึงหมู่บ้านตงซื่อในไถจง ผมจึงเกิดที่ศาลเจ้าในสุสานแถว ๆ นั้น ศาลเจ้าในสุสานก็คือคฤหาสน์ในยมโลกของพวกคนตายนั่นเอง ฮวงจุ้ยเลยไม่เลวนัก ด้านหน้ามีแม่น้ำ ด้านหลังมีภูเขา หมอตำแยที่มาช่วยทำคลอดให้ แต่เช้าตรู่ยังบอกด้วยว่า ตอนที่แกทำคลอด แกเห็นมังกรเขียวตัวหนึ่งปรากฏตัวบนท้องฟ้าด้วย พ่อดีใจใหญ่ จึงตั้งชื่อผมว่า “ ตงจิ้น ” หรือบางทีก็เรียกว่า “ ตงสุ่ย ”


หลังจากผมเกิด แม่ก็ตั้งท้องอีกท้องแล้วท้องเล่า คลอดต่อ ๆ กันจนครบ “หนึ่งโหล” ครอบครัวที่ยากจนเพียงนี้ แถมยังมีลูกมากขนาดนี้ ลำพังที่พ่อหามาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องนั้นก็แทบจะไม่พอ อยู่แล้ว จึงแทบจะไม่ต้องพูดถึงเรื่องเลี้ยงดูพวกเราเลย ผมจำได้ว่าทุกครั้งที่ผมออกไปขอทานกับพ่อ พ่อจะต้องผูกแม่ไว้กับต้นไม้ด้วยเชือกหรือโซ่ เพื่อป้องกันไม่ให้แม่หนีไปเล่นน้ำ เพราะหากว่าแม่เกิดหลงทางขึ้นมา พ่อตาบอดของผมก็ไม่รู้ว่าจะไปตามแม่ได้ที่ไหน

เมื่อไม่มีพ่อแม่คอยอุ้มชูดูแล เด็ก ๆ ทุกคนในบ้านเราจึงต้องช่วยดูแลกันเอง เล่นดิน กินทรายมาจนเติบโตขึ้น แต่ที่แสนจะโชคร้ายไปกว่านั้นก็คือ น้องชายคนโตปัญญาอ่อนและภาวะอารมณ์ผิดปกติแต่กำเนิด เพราะกรรมพันธุ์จากแม่ นับแต่นั้น คนที่ถูกผูกติดกับต้นไม้จึงไม่ใช่แม่เพียงคนเดียว แต่ยังมีน้องชายคนโตเพิ่มมาอีกคน


สำหรับพวกเรานั้น เนื่องจากพ่อมองไม่เห็น ท่านจึงต้องหาเชือกสีแดงมาร้อยลูกกระพรวนผูกไว้ที่คอ ลูกทุกคน เพื่อจะได้ฟังเสียงดูว่าพวกเราคลานเล่นกันไปถึงไหนแล้ว ถ้าใครไปไกลหน่อย พ่อก็จะรีบไปลากกลับมา เรื่องที่เกิดขึ้นตอนอายุได้ 5 – 6 ขวบนั้น ผมจำได้แม่นยำ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนสี่ขวบ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่พ่อกับพี่สาวเล่าให้ฟังภายหลัง


พี่สาวเล่าว่า ตอนแรกที่มีเธอคนเดียว พ่อจะมีไม้คานสำหรับหาบของไว้บนบ่า มีถุงย่ามอยู่ที่ปลายทั้งสองข้าง ข้างหนึ่งไว้สำหรับใส่ทารกน้อย อีกข้างไว้สำหรับใส่ผ้าห่ม เท่านี้ก็ไปได้ทั่วปฐพีแล้ว พอมีผมเพิ่มมาอีกคนก็เท่ากับว่ามีภาระเพิ่มขึ้นมาอีก หนึ่งปากท้อง จะอาศัยแต่การขอทานของพ่อคนเดียวก็เริ่มจะไม่พอเสียแล้ว อีกอย่าง จะขนย้ายทั้งครอบครัวใหญ่ไปโน่นมานี่คงไม่ใช่วิธีที่ดีนัก


ดังนั้นเมื่อผมอายุได้ขวบกว่า พอเริ่มเดินได้ก็เตาะแตะตามพี่สาวออกไปขอทาน ผมจำได้ว่า พ่อแทบจะไม่เคยแสดงความชื่นชมหรือยินดีต่อใบประกาศนียบัตรใด ๆ ที่ผมได้มาจากการร่ำเรียนหนังสือเลยสักครั้ง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่พ่อมักจะพูดติดปากอยู่เสมอ และในน้ำเสียงนั้นบอกถึงความภูมิใจว่า “ตอนที่อาจิ้นเพิ่งจะสองขวบน่ะ มันเดินขอทานตั้งแต่หมู่บ้านเฉ่าตุนถึงหมู่บ้านผูหลี่่เชียวนะ ระยะทางห่างกันตั้งสี่สิบกิโลเมตรแน่ะ”



ผมไม่เข้าใจว่า ทำไมพ่อถึงชื่นชมกับเรื่องนี้หนักหนา แต่พอมาคิดดูอีกทีก็คงเหมือนกับครอบครัวคหบดีที่หวัง ให้ลูกชายมีความสามารถในวิชาคำนวณ ครอบครัวขุนนางข้าราชการที่หวังให้ลูกชายรู้จักการเข้าสังคมต่าง ๆ และเมื่อเกิดในครอบครัวยากจน พ่อจึงหวังให้ผมมีกำลังขาที่ดี และมีความอดทนสูงกระมัง ระยะทางตั้ง 40 กิโลเมตร แล้วผมก็เพิ่งสองขวบเท่านั้น คิดดูแล้วก็น่าหดหู่เสียจริง

ตอนผมห้าขวบ แม่ก็คลอดลูกติดต่อกันอีกถึงสามคน เนื่องจากพี่สาวเป็นผู้หญิงจึงต้องคอยดูแลน้อง ๆ อยู่ที่ศาลเจ้าในสุสาน ส่วนผมต้องเริ่ม “ขึ้นแท่น” ไอ้เสือปืนเดี่ยว ออกไปขอทานเพียงลำพัง


แม้จะอายุเพียงห้าขวบ แต่ “ประสบการณ์” ที่สั่งสมใน “พรรคกระยาจก” มาเป็นระยะเวลาถึงสามปีครึ่ง ทำให้การออกขอทานไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรนักสำหรับผม เพียงแต่การขาดความรู้เรื่องการคุมกำเนิดของพ่อ แม่ ทำให้แม่ตั้งท้องและคลอดลูกต่อเนื่องกันอย่างไม่หยุดหย่อน ทุกครั้งที่มีชีวิตใหม่ลืมตาขึ้นมา ไม่มีความปีติ ไร้ซึ่งการยินดี จะมีก็แต่ความกังวลใจในภาระที่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งปากท้อง และภายหลังผมต้องเป็นผู้รับภาระหนักอึ้งที่จะต้องดูแลครอบครัวที่มีถึงสิบสี่ปากท้องเพียงลำพัง มันช่างเป็นเสมือนโศกนาฏกรรมที่ดูจะไม่มีวันจบสิ้นสำหรับผม เสมือนถนนขรุขระที่ไม่มีปลายทาง

ก่อนผมสิบขวบ ครอบครัวเราไม่มีบ้านช่องเป็นหลักแหล่ง หรือแทบจะเรียกได้ว่าเราต้องนอนกลางดินกินกลางทรายกันจริง ๆ ผมผ่านวัยเด็กท่ามกลางลมหนาว น้ำค้าง แสงแดด พายุโหมกระหน่ำ มีต้นไม้เป็นหลังคา ผืนดินเป็นเตียงนอน และมีสุสานเป็นบ้านของเรา


พวกเราเคยอาศัยพักพิงมาแล้วแทบทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นใต้ต้นไม้ ใต้สะพาน ตลาดสด ใต้เวทีโรงงิ้ว ป่าร้าง ตามแต่สภาพอากาศที่ผันแปรไปตามฤดูกาล พูดได้ว่าไม่มีที่ไหนเลยที่เราอยู่ไม่ได้ ถ้าไปตามเมืองเล็ก ๆ เราก็อาศัยกันตามโรงเรียนบ้าง ศาลาตามสวนสาธารณะบ้าง สถานีรถไฟบ้าง หรือถ้าเป็นหมู่บ้านชนบท เราอาจพักกันตามสวนกล้วย ไร่อ้อย โรงเพาะเห็ด หลุมหลบภัย หรือแม้แต่ในเล้าหมูก็ยังเคย แต่ที่ที่เราอาศัยกันบ่อยที่สุดคงจะเป็นศาลเจ้าในสุสาน เพราะการนอนอยู่กับคนตายนั้นไม่ต้องถูกมองด้วยสายตาดูแคลน และที่สำคัญคือ คนตายไม่ไล่ตะเพิดพวกเราแน่

เคยมีคนถามว่า ทำไมผมจึงจำเรื่องราวในอดีตได้ละเอียดชัดเจนนัก ผมคิดว่าคงเป็นเพราะว่าชีวิตผมลำบากและสะเทือนใจมากเหลือเกิน ไม่ว่าจะการดูถูกเหยียดหยามอย่างไรก็เคยได้รับมาหมดแล้ว เรื่องแต่ละเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเหมือนเข็มแต่ละเล่มที่คอยทิ่มแทงใจผม แล้วผมจะลืมมันลงได้อย่างไร เพียงหลับตาลงครั้งใด เรื่องราวในอดีตก็แจ่มชัดขึ้นมาในความทรงจำ เหมือนแผลสด ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นมาในหัวใจกระนั้น


แล้วจะให้ผมลืมมันลงไปได้อย่างไรเล่า ......

[Paang]

http://www.dreamstime.com/foryou-thumb53068


ไล่ตงจิ้น ตอนที่ 3 คนจรจัดไม่มีสิทธิเจ็บได้ป่วย



<!-- / icon and title --><!-- message -->ตั้งแต่เริ่มจำความได้ ชีวิตผมก็เร่ร่อนไปไม่มีที่สิ้นสุด


ในช่วงที่เราซัดเซพเนจรกันนั้น เนื่องจากพ่อมองไม่เห็น แต่เพื่อปกป้องพวกเรา พ่อจึงต้องพกอาวุธประจำกายไว้เสมอ ซึ่งได้แก่ ไม้คาน ไม้เท้า ก้อนหิน ตะปู และฆ้องที่ยามสมัยก่อนใช้ตีเพื่อบอกเวลา

ประสบการณ์จากการพเนจรมาหลายปี ทำให้พ่อกลายเป็นคนที่หูไวมาก แม้เพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหว เสียงกระซิบเบา ๆ ลอยมาแต่ไกล หรือกระทั่งเสียงงูเลื้อยในพงหญ้า พ่อพร้อมจะยกไม้เท้าขึ้นมาป้องกันภัยทันทีที่ได้ยิน คราใดที่พบกับโจร คนจรจัด หรือพวกขี้เมาเข้า พ่อก็จะมีเทคนิคสามอย่างคือ

ข้อแรก ตีฆ้องสุดแรง ให้ดังจนคนแปลกหน้าตกใจวิ่งหนีไป

ข้อสอง ทำเป็นตั้งท่ามาตรฐานมวยจีน ให้ดูเหมือนว่าตัวเองนั้นเป็นนักบู๊มือหนึ่ง แล้วแกล้งทำหน้าตาให้ถมึงทึงขึงขังเข้าไว้ เหมือนจะขู่ว่า “ อย่ามายุ่งกับข้า ”


ถ้าสองวิธีนี้ยังไม่ได้ผลอีก พ่อก็จะเปลี่ยนมาใช้เทคนิคข้อที่สามคือ หยิบก้อนหินสามสี่ก้อนในถุงย่ามออกมาปาไปทางคู่ต่อสู้ พ่อบอกว่าท่านี้มีชื่อว่า “ท่าลิงเด็ดลูกท้อ” เคล็ดลับอยู่ที่การเคลื่อนไหวต้องรวดเร็วเป็นพิเศษ ภายหลังพ่อสอน “ท่าลิงเด็ดลูกท้อ” นี้ให้ผมและพี่สาวด้วย ดังนั้นในถุงย่ามของเราจึงมีหินสองสามก้อนพกไว้เพื่อป้องกันตัวเสมอ

ทุกครั้งที่ครอบครัวเราเดินไปถึงหมู่บ้าน ก็มักจะเป็นที่ดึงดูดความสนใจแก่ชาวบ้านที่ได้พบเห็นเสมอ บางคนเห็นครอบครัวเราแล้วก็เวทนา จนต้องนำอาหารมาให้ตั้งแต่พวกยังไม่ทันได้เอ่ยปากขอเสียด้วยซ้ำไป ส่วนตัวผมก็เหมือน “พ่อวัว” ตัวหนึ่งที่ลากลูกวัวข้างหลังอีกเจ็ดตัวให้คอยเดินตาม และแน่นอนพวกเราทุกคนเดินเท้าเปล่า


ชาวบ้านนอกส่วนใหญ่มีสัตว์เลี้ยงกันทั้งนั้น ถ้าเดินไม่ระวังก็อาจเหยียบโดนขี้วัว ขี้ควาย ขี้หมา หรืออาจเป็นขี้ของสัตว์อื่นเลอะติดเท้าของเราได้ เวลานั้นผมยังเด็กมาก ไม่รู้ว่าเหม็นหรือหอมอย่างไร รู้แต่ว่ามันเป็นเรื่องที่น่าขำมาก แต่พอหัวเราะขึ้นมา ถึงพ่อจะตาบอด ไม้เท้าของพ่อก็จะลอยมาฟาดผมดังเผียะเข้าทันที แล้วพ่อก็จะให้ผมเอาขันไปตักน้ำตามบ่อมาล้างให้สะอาดก่อน จึงค่อยเดินทางกันต่อ


การเดินทางด้วยเท้าเปล่าทุกวัน ทำให้ฝ่าเท้าของเราด้านจนเป็นชั้นหนา ๆ หนาขนาดที่ว่าถ้าหากพลาดไปเหยียบโดนเศษกระจกเข้า ก็ไม่แน่ว่าเศษกระจกนั้นจะแทงทะลุเนื้อได้หรือเปล่า แต่ถึงจะพลาดไปเหยียบโดนตะปูหรือของแหลมคมอื่น ๆ เข้า พ่อก็มีวิธีรักษาแปลก ๆ เฉพาะตัวคือ ถ้าเหยียบโดนตะปูหรือถูกเศษกระจกบาด ให้ใช้ดินทรายปิดปากแผลไว้ แต่ถ้าถูกหมากัดก็ให้ใช้ขี้หมูมาทาแทนยา ไม่มีอะไรที่เรียกว่าอนามัยหรือไม่อนามัยเลยสำหรับพวกเราที่คลานเล่นกับพื้นดินมาตั้งแต่เล็ก ๆ หิวเมื่อไรก็หยิบดินหยิบทรายยัดใส่ปาก ใครให้อะไรมาก็กินลงไป บางครั้งเม็ดข้าวหล่นลงพื้นก็ยังเอามาใส่ปาก ไม่สนใจเรื่องสะอาดเรื่องสกปรก ได้แต่กลืนลงท้องไปเหมือน ๆ กัน

คนจรจัดไม่มีสิทธิเจ็บไข้ได้ป่วย เพราะพวกเรายังต้องเดินทางกันตลอด

ระหว่างที่เร่ร่อนไป พ่อก็จะคอยสอนให้ผมเก็บเอาพวกก้อนหิน เศษกระจกและตะปูที่ตกอยู่ตามทางเดินออกไปทิ้ง หรือหากเป็นหลุมขนาดใหญ่ ให้ใช้ไม้ผูกผ้ามาปักไว้เป็นสัญลักษณ์ เพื่อไม่ให้คนที่รีบเดินตอนกลางคืนอาจไม่ทันระวังสะดุดล้มเป็นอันตรายได้ พ่อบอกว่า “เมื่อตัวเองเคยเจ็บมาแล้วก็อย่าให้คนอื่นมาเจ็บซ้ำรอยเดินอีก”


พ่อเป็นคนไม่มีการศึกษา ......
แต่เรื่องราวมากมายที่พ่อได้สอนให้แก่พวกเราล้วนเป็นเรื่องที่ออกมาจากใจจริงทั้งสิ้น

[Paang]

http://www.dreamstime.com/wind-thumb167155

ไล่ตงจิ้น ตอนที่ 4 รู้ที่จะปรับเปลี่ยน รู้ที่จะอยู่รอด


<!-- / icon and title --><!-- message -->ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ผมกับพ่อก็ต้องเตรียมตัวออกจากที่พักกันแล้ว


จากที่พักของเราคือศาลเจ้าในสุสาน เดินออกจากสุสาน ข้ามเขาเตี้ย ๆ ลูกหนึ่ง ตัดผ่านทางเดินตามคันนาเล็ก ๆ ทะลุถนนเส้นเกษตรกรรม กว่าจะมาถึงหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดก็เป็นระยะทาง 1 – 2 กิโลเมตร ทางเดินก็แสนจะขรุขระ ผมต้องคอยจูงพ่อเดินด้วยความระมัดระวังไปตลอดทาง

พอมาถึงหมู่บ้าน พ่อก็จะพาผมไปเดินเคาะประตูตามบ้านทีละหลัง ๆ ตอนนั้นผมยังเล็กมาก แล้วพ่อก็ตาบอดด้วย จึงทำให้มีเรื่องวุ่น ๆ เกิดขึ้นกันอยู่หลายครั้งทีเดียว เช่น ครั้งหนึ่งที่เรามาเคาะประตูบ้านหลังหนึ่ง พอประตูเปิดออกมา เจ้าของบ้านก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าเราทันที พร้อมกับตะโกนด่าเสียงลั่นว่า “เคาะหาอะไร ตาบอดเรอะ ไม่เห็นหรือไงว่าเรากำลังจัดงานศพกันอยู่น่ะ! หา!” โธ่! ก็ผมมองไม่เห็นจริง ๆ ตอนนั้นผมยังสูงไม่ถึงร้อยเซนติเมตรดีเลย แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่ามีงานศพ พ่อรีบขอโทษขอโพยเขายกใหญ่ แล้วเราสองคนก็รีบหลบออกมา


เมื่อมาถึงบ้านอีกหลัง ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปใกล้สักเท่าไร หมาตัวโตตัวหนึ่งเห่าเสียงดังขึ้นพร้อมกับกระโจนออกมาทันที เราตกใจใส่เกียร์ถอยหลังหนีแทบไม่ทัน คนหนึ่งตาบอด อีกคนหนึ่งก็เด็กเล็ก ไม่รู้จะวิ่งไปทางไหนดี ลุกลี้ลุกลนวิ่งชนกันเองเข้า ผมโดนพ่อล้มทับเอาอย่างจัง เจ็บจนร้องไห้จ้า แถมยังถูกพ่อด่าซ้ำอีกว่า “หนอย! ข้าตาบอดแล้วแกก็เลยไม่มีตาด้วยหรือไง”

ผมเอามือนวดหัวเข่าข้างที่เจ็บ ร้องไห้พลางจูงพ่อเดินต่อไป พ่อก็ยิ่งโมโหหนักเข้า ตะเบ็งเสียงดุผมอีกว่า “ แล้วแกจะร้องไห้หาอะไรอีก หา !!! ”


ผมไม่กล้าส่งเสียงอีก พอน้ำมูกไหล ก็ได้แต่เบะปากเดินต่อด้วยความน้อยใจ ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีคนนำอาหารเหลือที่บูดจนเริ่มส่งกลิ่นเปรี้ยวมาให้เรา กระนั้นเราก็ยังซาบซึ้งใจยิ่ง เฝ้าขอบคุณแล้วขอบคุณเล่า จากนั้นก็มาเคาะประตูบ้างข้าง ๆ พอเจ้าของบ้านเปิดประตูผัวะออกมา ก็จ้องหน้าเราแล้วว่า “จนจนผีจะมารับไปอยู่แล้ว ยังต้องมาทำบุญทำทานให้พวกแกอีกหรือไงวะ ว่าแต่น้องชาย ไอ้กับข้าวของพวกแกนั่นน่ะ เอามาเผื่อแผ่ให้พวกเรากินบ้างได้ไหม!”

ผมรู้สึกตกใจมากที่เขาอยากได้อาหารของเรา จึงรีบจูงพ่อเดินหนีไป นึกไม่ถึงเลยว่า ในโลกนี้จะยังมีคนที่อยากได้แม้แต่ข้าวของขอทาน ด้วย ผมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ


ใกล้เที่ยงแล้ว อาหารในขันใบเล็กของผมเพิ่งจะได้มาแค่สองส่วนเท่านั้นเอง ไหนเลยจะพอกินกันทั้งบ้าน พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาที่พ่อค้าแม่ค้าในตลาด สดของหมู่บ้านกำลังเก็บแผงกันพอดี ผมก็รีบจูงพ่อดิ่งไปขอทานที่แผงผลไม้ทันที พวกเด็ก ๆ กลุ่มที่อยู่ไกล ๆ โน่นเห็นเราเข้า ต่างพากันตะโกนล้อเลียนว่า “เร็วเข้า! รีบมาดูนี่เร็ว ขอทานมาแล้ว ไอ้ตัวสกปรก ไอ้ตัวน่ารังเกียจ แหวะ ไอ้ขอทานตัวเหม็นมาขอข้าวเขากิน แหวะ”

พ่อค้าเจ้าของแผงคงจะสมเพชพวกเรา จึงหยิบเอาผลไม้ที่ช้ำจนขายไม่ได้แล้วยื่นให้แก่พวกเ ราจำนวนหนึ่ง แม้ว่าผลไม้ที่พ่อค้าหยิบยื่นให้จะช้ำจนแทบจะเน่าแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกว่ามันช่างหวานหอมเหลือเกิน


พอได้ผลไม้มา ผมก็นำมาคัดส่วนดีเก็บไว้ให้สำหรับพ่อกับแม่ก่อน จากนั้นตัวเองค่อยกินส่วนที่เหลือ เมื่อหวนคิดถึงสมัยนั้นแล้ว ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาชนะความอยากของตัวเอง ยอมกินน้อยและกินแต่ส่วนที่แย่นี้ได้อย่างไร ไม่รู้ว่าความรู้สึกกตัญญูกตเวทีเหล่านี้ผมไปเรียนมาจากไหน ผมไม่รู้เลยจริง ๆ


ช่วงปี 1960 นั้น ไต้หวันยังเป็นสังคมเกษตรกรรมเล็ก ๆ ประเทศหนึ่ง ประชากรทุกครัวเรือนไม่ว่าจะเป็นเจ้าของที่ดินหรือชาวนาก็ต้องพึ่งพาฟ้าฝนเป็นหลัก ฝนตกมากเกินไป พายุเร็วเข้าเกินไป หรือแล้งเกินไป ก็ล้วนแต่เป็นปัญหาที่ส่งผลต่อการเก็บเกี่ยวทั้งนั้น และในช่วงที่ประสบปัญหาภัยธรรมชาตินี้ ชาวบ้านก็จะหน้าดำคร่ำเครียด พวกเราก็ยิ่งขอทานได้ยากยิ่งขึ้นไปอีก แต่จะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อทุกชีวิตก็ยังต้องอยู่ต่อไป ด้วยเหตุนี้พ่อจึงลงทุนซื้อสิงโตผ้ามาหนึ่งชุด ให้พี่สาวซึ่งตัวสูงกว่าอยู่ด้านหน้าเป็นหัวสิง โต ส่วนผมตัวเล็กกว่าอยู่ด้านหลังเป็นหางสิงโต แล้วเอาถุงใส่เงินเล็ก ๆ มามัดที่เอวกางเกงของเราสองคนไว้


ผมกับพี่สาวช่วยกันเชิดสิงโต ทั้งร้องทั้งเต้นไปแทบทุกบ้าน ไม่ว่าชาวบ้านจะต้องการโชคลาภจริง ๆ หรือว่าต้องการจะไล่พวกเราก็ตาม แต่ก็ยอมควักเศษสตางค์จ่ายให้พวกเรามากบ้างน้อยบ้าง มีอยู่ครั้งหนึ่งเราสองพี่น้องพากันเชิดสิงโตอยู่ที่ หน้าบ้านหลังหนึ่ง เชิดอยู่นาน แต่เจ้าของบ้านก็ไม่ยอมเหลียวแลพวกเราสักที อากาศก็ร้อนจัด พวกเราอยู่ใต้ผ้าคลุมเหงื่อแตกชุ่มเสื้อไปหมด แต่เมื่อยังไม่ได้สตางค์ เราก็ไม่ยอมจากไปง่าย ๆ

ผมกับพี่สาวยิ่งเชิดก็ยิ่งมัน เต้นจนชนกันเอง ต่างคนต่างล้มลง แล้วก็ช่วยพยุงกันลุกขึ้นมาใหม่ เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่กับผ้าคลุมสิงโตก็พลอยกระทบกันเกิดเสียงดังกรุ๋งกริ๋งน่ารำคาญ แต่ไม่นึกเลยว่าเจ้าของบ้านจะโมโหมากจนเข้าไปปล่อยหมาออกมาไล่พวกเรา และเพราะพี่สาวเป็นหัวสิงโต เธอจึงมองเห็นเขี้ยวอันแหลมคมของเจ้าหมาตัวนั้นก่อน เธอตกใจกลัวรีบหมุนตัวกลับหลังวิ่งหน้าตั้ง แต่ผมสิ ผมเป็นหางสิงโตอยู่ด้านหลัง มองไม่เห็นอะไรเลย เราสองคนจึงชนกันเต็มรัก จนสิงโตแทบจะพังหมด


ผมกับพี่สาวไม่เคยได้รับ “การเข้าคอร์ส” ฝึกฝนใด ๆ ทั้งสิ้น จะทำอะไรก็อาศัยแต่ครูพักลักจำเอาเท่านั้น ที่พากันเชิดสิงโตก็ไม่เคยลงเท้าได้เข้าจังหวะเลย เอาแต่ว่าไม่ต้องหกล้มหัวคะมำก็ต้องถือว่าบุญโขแล้ว ความจนสอนให้เราเรียนรู้ที่จะปรับเปลี่ยน และการปรับเปลี่ยนทำให้ผ่านอุปสรรคไปได้ และที่คือปรัชญาของการอยู่รอด
<!-- / message -->

[Paang]

http://www.carolinaadoption.org/images/DaisyMothersDayCard.jpg


ความกดดันในชีวิตสอนให้ผมโตเร็วกว่าเด็กทั่วไป
พออายุได้สี่ขวบ ผมก็เริ่มรู้จักหาเลี้ยงครอบครัวได้ด้วยตัวเองแล้ว

เพราะเราต้องซัดเซพเนจรไปทั่ว เราจึงรู้ได้ไม่ยากว่าบ้านไหนมีคนตายบ้านไหนกำลังจัดงานศพ ขอให้เรารู้ เราจะแล่นไปถึงทันที เพื่อจะไปถามดูว่าทางบ้านนั้นขาดลูกมือบ้างไหม ต้องการคนแบก “เหลียนจู๋” หรือ “เหลียนจง” บ้างหรือเปล่า ที่เรียกว่า “เหลียนจู๋” และ “เหลียนจง” คืออุปกรณ์ที่บ้านเจ้าภาพงานศพใช้เป็นเครื่องนำขบวนในพิธีเคลื่อนย้ายศพ เดินอยู่หัวแถวถือธงแดงและธงขาว “เหลียนจู๋” คือการเอาก้านไม้ไผ่ผูกธงแดง ส่วน “เหลียนจง” คือการเอาก้านไม้ไผ่ผูกธงขาว ให้สองคนถือข้างละอัน ตามปกติคนที่ยืนหัวแถวถือเหลียนจู๋ เหลียนจงนั้นจะเป็นลูกชายของผู้ตาย แต่ถ้าผู้ตายไม่มีลูกชายก็จะต้องเชิญผู้อื่นมาช่วยถือให้


หลายคนอาจกลัวที่จะช่วยทำหน้าที่นี้ แต่สำหรับเด็กที่โตมาในสุสานอย่างผมแล้ว การแบกเหลียนจู๋ถือเหลียนจงไม่ได้เป็นเรื่องเลวร้ายอ ะไรนัก ก่อนอื่นเจ้าภาพงานศพก็ต้องห่ออั่งเปาให้เรา ค่าแรงก็ประมาณ 2 – 3 เหมา รับเงินแล้ว เจ้าภาพยังจัดหาชุดกระสอบไว้ทุกข์ให้กับเราอีก ในพิธีศพจะมีนักบวชนำสวด แล้วญาติ ๆ ในบ้านเจ้าภาพจะสวดตามทีละวรรค สวดมนต์เสร็จแล้วยังมีการแสดงกายกรรมอีกด้วย


การแสดงนี้ บางครั้งมีคนขี่ม้าเหล็กล้อเดี่ยว บางครั้งก็เป็นการโยนรับลูกบอลหลาย ๆ ลูกพร้อม ๆ กัน นักแสดงบางคนใช้จมูกเป่าเครื่องดนตรี บางคนเหยียบกระดานไม้ที่วางบนลูกกลม ๆ ลื่นไปลื่นมา การแสดงเหล่านี้นี้พอดูบ่อยเข้าก็ชักไม่มีอะไรแปลกใหม่ แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือในบางตอนของการแสดง นักแสดงจะโยนขนมและลูกอมต่าง ๆ ให้เด็ก ๆ ที่มาดูการแสดงอยู่รอบ ๆ และที่ผมทนยืนขาแข็งเป็นชั่วโมงก็เพื่อนาทีนี้ละ เป็นนาทีที่ผมรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่สุด ผมกับพี่สาวต่างก็หยิบได้ขนมบิสกิตคนละชิ้น พี่สาวกัดคำเล็ก ๆ คำหนึ่ง เธอหันมาส่งยิ้มหวานให้ผมถามว่า


“อาจิ้น ของเธออร่อยไหม” ชิ้นที่พี่สาวหยิบได้นั้นเป็นขนมบิสกิตที่มีน้ำตาลกรวดสีชมพูโรยหน้า ส่วนของผมเป็นบิสกิตไส้เนย

“อืมม...อร่อย อร่อยมาก ๆ” ผมพูดพลางยัดขนมที่เหลืออีกครึ่งเข้าปาก พอเห็นพี่สาวกำลังกัดขนมทีละคำเล็ก ๆ ราวกับกลัวขนมจะหมดไป ผมก็ได้แต่กลืนน้ำลายดังเอื๊อก

“งั้นพี่แบ่งให้เธอครึ่งนึงก็แล้วกัน” พี่คงมองออกว่าผมอยากกินอีก เธอบิบิสกิตให้ผม แต่บิสกิตนั้นกรอบร่วน มันจึงแตกง่าย พอเริ่มบิเท่านั้น เศษขนมปังก็ร่วงลงมา ผมรีบเอามือเข้าไปรองเศษขนมปังไว้ด้วยความเสียดาย จะกินทิ้งกินขว้างไม่ได้หรอก แล้วเราสองพี่น้องก็มองหน้ากันพร้อมกับหัวเราะออกมา

รสหวาน ๆ ของขนมและลูกอมพวกนั้น ผมยังจำได้ไม่รู้ลืมมาตราบจนกระทั่งวันนี้


พองานศพสิ้นสุดลง โดยทั่วไปเจ้าภาพก็มักจะจัดโต๊ะกินเลี้ยง เพื่อเชิญญาติ ๆ และแขกที่มาร่วมงานรับประทานอาหารกัน ผมก็รอจนกว่าพวกเขาจะกินเสร็จ จากนั้นก็ขอ “ของเหลือ” ที่เทรวมกันมากิน แม้จะเป็นเพียงเศษอาหารที่มีทั้งรสเผ็ดเปรี้ยวหวานเค็มมัน ทุกรสชาติผสมรวมกันก็ตาม แต่นี่คืออาหารมื้อที่ดีที่สุดในประวัติการเร่ร่อนขอทานของเราเลยทีเดียว ในบางครั้งถ้าเศษอาหารมีมากพอ เราก็อาจจะมีเหลือไว้กินถึงพรุ่งนี้ได้ ไม่ว่ามันจะเย็นจะเปรี้ยวแค่ไหน เราก็กินกันได้ไม่ตะขิดตะขวง หากต้องการมีชีวิตต่อไปก็ต้องมีกระเพาะอาหารที่ทนทานเช่นนี้แหละ

สิ่งที่เราต้องระวังที่สุดคือ บางครั้งที่เจ้าภาพเทเศษอาหารรวมกัน ก็อาจเอาก้างปลาเทลงไปด้วย และหากบังเอิญน้องเล็ก ๆ กำลังหิวโหยอยู่ พอเห็นอาหารก็กระโจนเข้ามาตั้งหน้าตั้งตากิน ไม่ดูให้ดีเสียก่อน ผลของการไม่ระวังก็คือก้างปลาติดคอ เจ็บจนพวกเขาร้องไห้กันจ้าละหวั่น เราต้องช่วยกันทั้งตบหลังทั้งล้วงคอ กว่าจะเอาก้างปลาออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย


ข้อดีของการร่วมงานศพยังไม่จบเท่านี้ ทั้งชุดเสื้อขาวกางเกงขาวที่เราสวมอยู่นั้น พอถอดออก เจ้าภาพก็ให้เอากลับบ้านได้ เอาเถอะ ถึงจะเป็นชุดไว้ทุกข์ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรใส่เลยไม่ใช่หรือ และโดยทั่วไปเมื่อฝังศพผู้ตายแล้ว เจ้าภาพก็จะเอาเสื้อผ้าเครื่องใช้ของผู้ตายไปเผาหรือทิ้ง ผมเห็นแล้วก็แสนจะเสียดาย จึงรี่ไปขอเสื้อผ้าเหล่านั้น โดยไม่เลือกสีหรือขนาด (แน่นอนว่า เมื่อเทียบกับเด็กอย่างเราแล้ว เสื้อผ้าเหล่านั้นใหญ่กว่ามาก) เอาแค่ให้ความอบอุ่นได้ก็พอแล้ว ถ้าเสื้อตัวใหญ่เกินไป เราก็พับแขนขึ้นหลาย ๆ ทบ แต่ถ้าขากางเกงยาวเกินไป ก็ได้แต่ปล่อยมันลากพื้นไปอย่างนั้น บางมีมันก็พันแข้งพันขาจนสะดุดล้มไปก็มี


สิบปีมานี้ ทุกคนในบ้านเราได้ใส่แต่เสื้อผ้าเหล่านี้ ไม่เคยแบ่งว่าตัวไหนเป็นของใคร ใครหยิบได้ตัวไหนก็ใส่ตัวนั้น แล้วก็ยังมีเรื่องที่แสนจะน่าอายอยู่อีกเรื่องคือ เสื้อผ้าของผู้ตายที่เขาทิ้งเป็นชุดชั้นนอกเท่านั้น ไม่มีชุดชั้นใน ดังนั้น ตลอดระยะเวลาที่เราเร่ร่อน ผมจึงไม่เคยใส่กางเกงในเลย!


ในช่วงที่ผมได้รับจ้างถือเหลียนจงเหลียนจู๋นั้น ทำให้ผมมีโอกาสได้เข้าร่วมในพิธีกรรมตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งพิธีปิดฝาโลง พิธีเซ่นไหว้ ตลอดจนพิธีการฝังศพด้วย ผมได้เห็นภาพการลาจากกันทีละฉาก ๆ โดยเฉพาะตอนตอกฝาโลง หรือตอนขุดดินเพื่อฝังศพนั้น นับเป็นฉากที่เศร้าอาดูรที่สุด เพราะเหมือนเป็นการตอกย้ำว่าจะไม่ได้เจอผู้ตายอีกตลอดไป ญาติพี่น้องของผู้ตายก็จะยิ่งร่ำไห้คร่ำครวญหนักยิ่ง ขึ้น บางคนถึงกับกระโดดลงไปกอดโลงไว้ ไม่ให้เอาดินกลบโลงก็มี หรือที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปก็หลายคน พอเห็นความรักความอาลัยอย่างสุดซึ้งนี้แล้ว แม้คนนอกอย่างผมก็ยังอดร้องไห้ตามไปด้วยไม่ได้


เมื่อมาคิด ๆ ดู แม้พ่อกับแม่ผมจะเป็นคนพิการทั้งคู่ แต่อย่างไรท่านก็ยังอยู่เคียงข้างผม เทียบกับพวกเขาที่ต้องเสียญาติมิตรไป ผมยังโชคดีกว่ามาก ผมบอกกับตัวเองว่า การตอบแทนพระคุณพ่อแม่นั้นควรจะทำให้ทันเวลา และควรจะทะนุถนอมสิ่งที่มีในตอนนี้ให้ดีที่สุด แต่ไหนแต่ไรมาตราบจนกระทั่งวันนี้ ผมไม่เคยโกรธหรือคิดที่จะกล่าวโทษพ่อแม่เลย อาจเป็นเพราะผมได้ข้อคิดนี้ตั้งแต่อายุสี่ขวบก็เป็นไ ด้

[Paang]

http://www.poppap.com/pantip/airkee/L4792308_airkee_16_1_nc_files/L4792308-38.jpg


เช้าวันหนึ่งเมื่อผมและพี่สาวจูงมือกันเดินกลับจากออกไปขอทาน ตอนนั้นเกือบ ๆ สิบโมง ทันทีที่พ่อได้ยินเสียงเรากลับมาก็รีบหยิบไม้เท้าเดินออกมาหา สีหน้าพ่อดูซีดเผือด บอกกับเราว่า “ เร็วเข้า! แม่กับอาไฉหายไปไหนก็ไม่รู้ ”

พอผมหันกลับมาดูก็พบว่าใต้ต้นไม้นั้นเหลือเพียงแต่เชือกและโซ่เปล่า ๆ ไม่มีแม้เงาของแม่กับน้องชาย ผมกับพี่สาวรีบวิ่งออกมาข้างนอก แล้วแยกย้ายกันออกไปตามหาแม่กับน้องชายคนโต เราต่างก็เดินไปตะโกนไป “แม่-อาไฉ! อยู่ไหนกันน่ะ แม่!!!”

ทุกซอกทุกมุมของหมู่บ้านก็ค้นหากันจนทั่วแล้ว แต่ยังไม่พบแม้แต่เงาของทั้งคู่ ทั้งหวั่นใจว่าพวกเขาจะหายตัวไป ทั้งกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น พี่สาวร้อนใจจนร้องไห้ออกมา กระนั้นขาทั้งคู่ก็ยังไม่ยอมผ่อนแรงวิ่งตามหา เสียงเรียกหาปนเสียงสะอื้นสะท้อนทั่วทั้งหมู่บ้านที่แสนยากจนแห่งนี้ ฟังแล้วให้ความรู้สึกวังเวงยิ่งนัก ฟ้าก็ยังไม่วายให้ฝนตกมาเวลานี้อีก เนื้อตัวเสื้อผ้าเปียกชุ่มทั้งน้ำฝนและเหงื่อ ใบหน้าสกปรกของเราโดนฝนชะล้าง ก็เลยดูมอมแมมเหมือนกับลูกแมวลายจรจัดยังไงยังงั้น


เมื่อตามหาจนทั่วหมู่บ้านแล้วยังไม่พบ เราจึงเริ่มออกตามหาด้านนอกหมู่บ้าน ตะโกนกู่ร้องจนเสียงแทบไปหมด แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของแม่กับน้องชายคนโตเลยแม้แต่น้อย ทั้งคู่ต่างก็สติไม่สมประกอบ หากเดินออกไปไกลจริง ๆ กลัวว่าจะกลับมาไม่ได้ โธ่! สวรรค์ แล้วผมควรจะทำอย่างไรดีล่ะนี่ ขณะที่ผมกำลังหวั่นใจอยู่นี่เอง สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาคนเคลื่อนไหวอยู่ในพงหญ้า ผมรีบกระโจนเข้าไปหาทันที ฮ้า! ใช่แม่จริง ๆ ด้วย! ขอบคุณสวรรค์ แม่! ใช่แม่ผมจริง ๆ ด้วย! ผมตะโกนลั่นออกมาด้วยความยินดี ตอนนี้ผมถึงได้เห็นว่าแม่ตกลงไปในบ่อน้ำข้างคันนา


ดีนะที่โซ่ยังไม่หลุดออกจากข้อมือแม่ ผมก็ออกจะไร้เดียงสาไปหน่อยที่เข้าใจว่า แค่คว้าโซ่เหล็กได้ก็จะช่วยเอาตัวแม่ขึ้นมาได้ แต่ในความเป็นจริง แม่กลับไม่ได้ให้ความร่วมมือกับผมเลยสักนิด มีแต่จะใช้แรงดึงดันกับผมเท่านั้น ต่างก็ยื้อยันกันไปมา ตูม! ตัวผมหล่นลงไปในน้ำ แถมหล่นลงไปก็ไม่เบานักทำเอาผมเปียกโชกไปทั้งตัวเลยทีเดียว แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังออกแรงดึงแม่ขึ้นจากบ่อน้ำ ตอนนี้แม่เริ่มโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว จึงต่อต้านผมสุดแรง แล้วก็ผลักผมลงไปในน้ำ ผมตะเกียกตะกายขึ้นมาใหม่อีก สองคนต่างก็ล้มลงไปในบ่อนั่นเอง ดีที่บ่อน้ำไม่ลึกนัก เราจึงไม่เป็นอะไรมาก แค่กินน้ำโสโครกไปหลายสิบอึก กับน้ำเข้าตาจนแสบจะลืมไม่ขึ้นเท่านันเอง


แม่ต้องเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นคนร้ายแน่นอน จึงไม่ยอมกลับบ้านกับผม ผมจึงตะโกนบอกแม่ว่า “แม่! แม่ครับ! นี่อาจิ้นเองนะแม่ แม่มองผมสิครับ นี่อาจิ้นนะ!” แต่เสียงตะโกนก้องของลูกชายก็ไม่สามารถเรียกสติของแม่ให้กลับมาได้ แม่เพียงมองผมด้วยสายตาว่างเปล่าอยู่สองสามวินาทีก่อนที่จะตะโกนขัดขืนต่อ


ผมยืนอยู่กลางบ่อน้ำ ปล่อยโฮออกมาอย่างอดไม่ได้ แล้วโผเข้ากอดแม่ไว้แน่น แม่จะต่อยจะทุบอย่างไร ผมก็ไม่หลบไม่ถอย ปากก็ตะโกนร้องไห้ “แม่...แม่...นี่ผมเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่นะ! แม่ ผมเป็นลูกที่แม่คลอดออกมานะ แม่ผมอาจิ้นนะแม่” มีบางครั้งที่ผมรู้สึกแค้นใจเหลือเกิน ในโลกนี้จะมีแม่สักกี่คนกันนะที่จำลูกตัวเองไม่ ได้ แล้วทำไมคนคนนั้นถึงต้องเป็นแม่ผมด้วย

สักครู่ พี่สาวก็ตามมาพบเข้า เราสองคนช่วยกันทั้งปลอบทั้งขู่แม่อยู่นานกว่าจะพาแม่ขึ้นมาจากบ่อน้ำได้ และกว่าจะลากแม่กลับมาถึงสุสาน “บ้าน” เราได้ ก็แทบจะหมดเรี่ยวหมดแรงกันเลยทีเดียว

พอกลับถึง “บ้าน” ผมกับพี่สาวก็หมดแรงล้มตัวลงกับพื้น หอบฮัก ๆ จนหายใจหายคอแทบไม่ทัน ส่วนพ่อโมโหมาก คว้าไม้เท้าได้มือนึง มืออีกข้างก็ดึงโซ่ที่ข้อมือแม่ไว้ แล้วใช้ไม้เท้ากระหน่ำตีไม่ยั้งมือ แม่ที่น่าสงสารของผมเนื้อตัวเปียกชุ่ม ทรุดนั่งกองลงไปกับพื้น ได้แต่ร้องโอดโอย ผมกับพี่สาวตะโกนห้ามสุดเสียง “อย่าตีนะ อย่าตี” พ่อตีอย่างนี้เดี๋ยวแม่ก็ตายหรอก!” แต่พ่อกำลังโมโหจัด ไหนเลยจะยอมฟังเสียง เราไม่รู้จะห้ามอย่างไร เลยต้องคลานเข้าไปกอดแม่ไว้ คอยเอาตัวเองบังรับไม้เท้าของพ่อแทน จนพ่อรู้สึกตัวว่าที่ตีอยู่น่ะคือเราสองพี่น้อง ท่านก็ทั้งโกรธทั้งโมโหจนปาไม้เท้าทิ้ง แล้วพ่อก็ทนไม่ไหวร้องไห้ออกมา


ในที่สุดเราก็กอดคอร้องไห้กันทั้งบ้าน


จนพ่อหายโมโห เราจึงนึกขึ้นได้ว่าน้องชายคนโตก็ยังไม่กลับบ้าน โธ่! ถึงจะตามหาแม่เจอแล้ว แต่อาไฉล่ะ น้องไม่ได้อยู่ด้วยกันกับแม่นี่ แล้วน้องไปไหนเสียล่ะ


พอนึกได้ ผมกับพี่สาวก็รีบออกตามหาอาไฉทันที ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ผมได้แต่ภาวนาในใจให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครองให้อาไฉปลอดภัย ถ้าคืนนี้หาน้องไม่พบ หากไม่เกิดอุบัติเหตุ น้องก็อาจจะเดินไกลออกไปเรื่อยและอาจจะไม่มีวันหวนกลับมาอีกเลยก็ได้ เมื่อคิดดังนี้ ผมกับพี่สาวก็รีบเร่งฝีเท้าขึ้นไปอีก ขณะที่วิ่ง ในใจของเด็กหกขวบอย่างผมก็อดเตือนตัวเองไม่ให้ร้องไห้ไม่ได้ ผมกลัวว่าเสียงร้องไห้ของผมจะไปปลุกคนตายที่อยู่ในหลุมให้ตื่นขึ้น แล้วพวกเขาก็อาจจะพากันลุกขึ้นมาจากหลุมทีละศพ ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว รีบตัดใจวิ่งไปข้างหน้า ไม่กล้าหันกลับมามองข้างหลังอีกเลย


เราสองพี่น้องเหนื่อยจนแทบจะขาดใจ เราช่วยกันตามหาน้องจนทั่วหมู่บ้านอีกครั้ง แต่หมู่บ้านในยามค่ำคืนนั้นไม่มีแม้กระทั่งเงาของคน มีแต่เสียงหมาเสียงแมวเห่าหอนโต้ตอบกันไม่หยุดหย่อน และอาไฉก็ดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปกับความมืดด้วย เราต่างก็อ่อนล้ากันมาทั้งวันแล้ว แม้แต่คำว่าเหนื่อยก็ยังพูดไม่ออก บังเอิญมองไปเห็นข้างหน้ามีศาลเจ้าเล็ก ๆ ศาลหนึ่ง จึงพากันเดินเข้าไป พี่สาวบอกว่าเข้าไปไหว้เจ้าเสียหน่อย เผื่อท่านจะช่วยดลให้เราหาน้องชายได้พบ

เราจึงเดินเข้าไปในศาลเจ้าด้วยกัน ขณะที่คุกเข่าลงกำลังจะคำนับ ก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นมาจากใต้โต๊ะเซ่นไหว้ เป็นเสียงเหมือนคนพึมพำอยู่ ผมจึงลอกเลิกผ้าคลุมโต๊ะเปิดดู อ๋า! ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่แท้อาไฉก็มาหลบอยู่ใต้โต๊ะเซ่นไหว้นี่เอง เขามองหน้าเราอย่างใสซื่อ น้องผมสติไม่สมประกอบ เขาคงไม่มีวันรู้หรอกว่าวันนี้ผมกับพี่สาวต้องเสียน้ำตาด้วยความกังวลห่วงใยในตัวเขาไปมากมายเพียงไร


ในที่สุดครอบครัวของเราก็กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ทุกคนล้วนหิวโซมาแล้วทั้งวัน ยังดีที่เมื่อเช้าเรายังพอขอข้าวมาได้บ้าง ให้พวกเขากินกันไปเถอะ ส่วนผมกับพี่สาวไปที่ริมบ่อน้ำ นั่งยอง ๆ เอามือวักน้ำใส่ปาก กินทีละอึกใหญ่ ๆ เติมกระเพาะที่หิวโหยให้เต็มไปพลาง ๆ ก่อน และแม้ว่ามันจะเป็นน้ำขม ๆ ผมก็ยอมกินอย่างเต็มใจ


ผมอธิษฐานต่อฟ้าดินว่า ขอเพียงให้ครอบครัวเราปลอดภัยกันทุกคน ต่อให้อาจิ้นกับพี่สาวต้องกินน้ำในท่อประทังชีวิต หรือแม้จะต้องขื่นขมสักเพียงไรก็ให้เรารับภาระนี้เองเถิด
<!-- / message -->

[Paang]

http://www.gulife.com/gu/-leibundseele-/files/icon_-leibundseele-.jpg


ครอบครัวเราพากันเดินขึ้นไปทางเหนือ จนมาถึงหมู่บ้านจัวหลาน ในเขตเหมียวลี่


ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่าที่หมู่บ้านจัวหลานมีชาวจีนแคะอาศัยอยู่มาก มักจะจัดงานวัดกันอยู่บ่อย ๆ คำว่า “งานวัด” สำหรับพวกเรา “ชาวพรรคกระยาจก” แล้ว ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีราวกับหล่นมาจากสวรรค์เลยทีเดียว เพราะที่ไหนมีงานบุญที่นั่นก็ต้องมี “ของเหลือ” แน่ ๆ เพียงนึกถึงรสชาติอันแสนอร่อยของ “ของเหลือ” ก็ทำให้พวกเรามีแรงเร่งฝีเท้าให้ไปถึงที่หมายเร็วขึ้นอีกมากโข

แต่น้องเล็ก ๆ บางคนก็ทนกับการเดินทางเป็นระยะไกลเช่นนี้ไม่ไหว แม้ว่าจะกลัวแสนกลัวไม้เท้าของพ่อจนไม่กล้าหยุด เดิน แต่บางครั้งมันก็เหนื่อยจริง ๆ เดินอยู่ดี ๆ เกิดหลับไปก็มี และบังเอิญว่าทางที่เราเดินมักจะเป็นทางลัดคดเคี้ยวตามหมู่บ้านเล็ก ๆ ถ้าไม่ระวังก็อาจสะดุดก้อนหินหกล้มลงได้ ตุ้บ! น้องชายคนเล็กหกล้มหน้าทิ่มลงไปกับพื้น แล้วก็มีเสียงร้องโฮลั่นของแกดังตามมา


เราไม่มีเวลาแม้แต่จะปลอบให้น้องหยุดร้องไห้ เพราะพ่อแสดงท่าทีให้เห็นว่าอย่างไรเราก็ต้องเดินต่อไป จะมีก็แต่พี่สาวเท่านั้นที่พยุงแกเดินต่อ พลางปลอบแกเบา ๆ ส่วนผมนั้น ข้างหนึ่งต้องคอยจูงพ่อ อีกข้างหนึ่งก็ต้องคอยพะวงว่าจะมีใครเผลอหลับล้มลงไปอีกไหม เลยต้องเดินพลางกวาดตาไปหน้าทีหลังที พอเห็นน้องชายคนโตเดินไปสัปหงกไป ก็ต้องรีบตะโกนเรียกเขา “อาไฉ! ตื่น ตื่น!” สักครู่น้องสาวคนเล็กหัวเริ่มเอียงเหมือนจะล้มลงไปอีก ผมรีบใช้มือข้างที่ว่างเปล่าตบหน้าน้องให้รู้สึกตัวตื่นกันที

การเดินทางเป็นไปอย่างรีบเร่งเช่นนี้ เพื่อไปหาความอบอุ่นและความอิ่มท้อง แม้การพักผ่อนสักเล็กน้อยก็ยังดูเหมือนความสบายที่มากเกินไป


ทันใดนั้น ผมได้ยินเสียงพี่สาวตะโกนขึ้นว่า “ว้า! อาไฉขี้แตกแล้ว” พ่อชะงักฝีเท้าทันที ผมหันกลับไปมอง แล้วก็เห็น “ก้อนทองคำ” กำลังหล่นลงมาจากกางเกงเก่าขาดปุปะของน้องชายคนโตจริง ๆ กลิ่นเหม็นสุดทนก็ตลบอบอวบตามออกมาทันที ทุกคนยกมือขึ้นอุดจมูกไว้ มีแต่น้องชายคนโตสติทึบเท่านั้นที่ยังยืนยิ้มแฉ่งไม่ รู้เรื่องอะไร ส่วนแม่นั้นก็ยิ่งไปกันใหญ่เลย เอาแต่หัวร่องอหายใช้มือข้างหนึ่งจับกางเกงตัวเองแน่น แม่หัวเราะเสียท้องคัดท้องแข็งเลยทีเดียว แล้วสายตาอันแหลมคมของพี่สาวก็เหลือบไปเห็นเข้า เธอร้องออกมาว่า “อ้าว! แม่นะแม่! ทำไมถึงฉี่ราดใส่กางเกงอย่างนั้นล่ะ”


พี่สาวยังอุทานได้ไม่ทันจบประโยคดี ไม้เท้าของพ่อก็ลอยมาถึงเสียแล้ว หวดแรกเข้าที่น้องชายคนโต แล้วหักโค้งกำลังจะลอยมาทางแม่บ้าง ผมลืมสิ้นไปหมดทุกอย่าง รีบกระโดดเข้าไปขวางหน้าพ่อไว้ กางแขนออกกันไม้เท้าของพ่อ ปากก็ร้องบอกว่า “พ่อ! อย่าตีเลย อย่าตีอีกเลยนะพ่อ แม่กับอาไฉไม่รู้เรื่องอะไรหรอก แล้วผมจะช่วยทำความสะอาดให้พวกเขาเองนะพ่อ อย่าตีพวกเขาอีกเลย ตีอย่างนี้เดี๋ยวพวกเขาก็ตายหรอก”


ขณะที่ผมพูดนั้น ไม้เท้าก็ยังคงกระหน่ำลงมาที่ตัวผมอยู่ไม่ยั้ง เจ็บเสียจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เสียงตะโกนขอร้องก็อู้อี้แทบไม่เป็นเสียงคน แต่พ่อกำลังโกรธเหมือนจะคลั่ง รัวตีไม่หยุดและไม่ยอมฟังเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น

พี่สาวกับน้อง ๆ ต่างก็ตกใจกระโดดเข้ามากอดกันกลมดิก ทุกคนลืมนึกถึงเรื่องความสกปรกทุกอย่างไปเสียสิ้น

ส่วนผมร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไง ได้แต่นั่งลงคุกเข่ากับพื้น ก้มหน้ารับไม้ของพ่อแต่โดยดี พ่อตีจนตัวเองเหนื่อยจึงยอมโยนไม้เท้าทิ้งไป แล้วทรุดตัวนั่งลงหอบกับพื้น แต่ผมก็ยังไม่กล้าขยับตัวเลยสักนิด


รอสักครู่ เมื่อเห็นว่าพ่อเริ่มหายโมโหแล้ว ผมจึงค่อย ๆ ขยับไปหาพี่สาว พาแม่กับน้องชายไปล้างตัวทำความสะอาดที่แม่น้ำใกล้ ๆ บริเวณนั้น ขาทั้งคู่ของผมถูกตีจนบวมและชาไปหมด เวลาเดินเหมือนเหยียบบนพื้นผิวที่เอียงลาด รู้สึกตัวลอย ๆ ไม่เหมือนเหยียบพื้นจริง ๆ ส่วนมือทั้งสองข้าง แม้ขยับแค่นิดเดียวก็เจ็บร้าวไปถึงกระดูก แต่ผมไม่มีมือเหลืออีก และก็ไม่มีเวลาที่จะนวดด้วย ผมต้องเร่งมือหน่อย ต้องรีบเช็ดล้างทำความสะอาดน้องชายคนโตให้เสร็จเรียบ ร้อยก่อนที่พ่อจะเริ่มโมโหขึ้นมาอีก ผมต้องเร่งอีกหน่อย ผมทำเหมือนสะกดจิตว่า “ไม่เจ็บนะ ไม่เจ็บ ไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว อาจิ้นเจ็บไม่เป็นจริง ๆ นะ” ผมเชื่อว่าถ้าบอกกับตัวเองอย่างนี้แล้วจะได้ไม่ เจ็บ แต่น้ำตาเจ้ากรรมไม่ยอมฟังเสียงยังคงไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด


ต้องลำบากลำบนกันเสียขนาดนี้กว่าจะมาถึงเมืองจัวหลานได้ ก่อนอื่นเราต้องหาที่ที่เราจะยึดเอาเป็นบ้านให้ได้ก่อน แล้วผมกับพี่สาวจึงจะถือขันบิ่น ๆ ออกไปขอทานอย่างหมดกังวลได้ พวกเราจนถึงขนาดขันที่ใช้ขอทานก็มีเพียงใบเดียวเท่าน ั้น เราต้องเดินไปกลับอยู่หลายรอบทีเดียวกว่าจะหาอาหารมาได้มากพอสำหรับทุกคน แต่พอนึกถึงเศษอาหารเหลือ ๆ เนื้อปลาติดก้าง กับเสียงท้องร้องของทุกคนในครอบครัวแล้ว ก็ทำให้เรามีพลังจูงมือกันวิ่งไป ๆ กลับ ๆ ขอทานในงานวัดรอบแล้วรอบเล่า


ขณะที่เรากำลังจะวนเวียนเข้าไปขออาหารรอบที่สาม บังเอิญได้พบกับชายจรจัดคนหนึ่งที่กำลังเข้ามาขอทานในบ้านที่เรากำลังจะขอเหมือนกัน เมื่อเรากำลังจะเคาะประตูบ้าน ชายจรจัดคนนั้นก็หันมาจ้องหน้าเรา ผมกำลังจะหดมือแต่เกิดนึกขึ้นมาได้ว่า ที่จริงเราก็คือเพื่อนร่วมอาชีพนี่นา เขาไม่ควรจะเอาเปรียบผมอย่างนี้ ผมไม่สนใจว่าหน้าตาเขาจะดูดุร้ายสักเพียงใด ผมสบตาเขา และรวบรวมความกล้ายกมือขึ้นเคาะประตูอีกครั้ง คราวนี้เขาปัดมือผมออกพูดขึ้นว่า “ออกไป แกสองคนนี่ไม่รู้จักดูเลยนะ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้แล้ว” พี่และผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจอยู่นานประมาณ 5 วินาที เขาถ่มน้ำลายแล้วเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตีเรา ปากก็ขู่ไปด้วยว่า “มองหาสวรรค์วิมานอะไร เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวพ่อก็ควักลูกตาออกมาซะหรอก” เขาทำท่าดุมากเหมือนกับจะกินเราเข้าไปในท้องอย่างนั้นแหละ เราสองพี่น้องเห็นแล้วก็ตกใจกลัวกันลนลาน พี่สาวรีบลากมือผมหนีออกมา


“ทำไมต้องดุขนาดนี้ด้วย ก็เราไปถึงก่อนชัด ๆ” ผมพูดอย่างไม่ยอมแพ้

“อาจิ้น ช่างมันเถอะ อย่าหาเรื่องเลยน่า” พี่สาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

“ระวังให้ดีเหอะ! คอยดูนะ เดี๋ยวผมจะไปชกหน้ามัน” ผมยังดื้อดึง

“อาจิ้น!” พี่สาวทำเสียงดุให้ผมเงียบ แต่ใจผมกลับคิดว่าเราก็เป็นขอทานเหมือน ๆ กัน แล้วทำไมต้องมารังแกกันอย่างนี้ด้วยเล่า ผมโกรธมาก เดินไปก็เตะหินตามข้างถนนแรง ๆ เพื่อระบายอารมณ์ไปตลอดทาง


พวกเราลองเปลี่ยนเส้นทางใหม่ เดินไปแถวโรงงิ้วเผื่อว่าจะโชคดีขึ้นมาบ้าง


ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นงานวัดที่ไหนคึกคักเท่า ที่นี่มาก่อนเลย บนเวทีงิ้วมีนางเอกกำลังร้องห่มร้องไห้พร่ำรำพันถึงพระเอกใจดำ ชุดที่ใส่ก็สวยสดงดงาม ชายแขนเสื้อสะบัดไปมาน่าดูนัก แต่นี่ยังไม่สำคัญเท่าไร ที่เด็ดไปกว่านั้นคือ แผงต่าง ๆ ที่ขายของอยู่หน้างานนั้น มีขายทั้งผลไม้เชื่อมเสียบไม้ ขนมสำลี ตุ๊กตาปั้นน้ำตาล มีของน่ากินต่าง ๆ แทบทุกชนิด แล้วก็ยังมีแผงยิงปืน ยิงลูกโป่ง ปาเป้าเอารางวัลอีกด้วย นอกจากนี้ยังมีแผงขายผลไม้ ที่แผงนี้เขาจัดเรียงแตงโมที่ผ่าเป็นซีก ๆ ไว้ขายด้วย เนื้อแตงโมนั้นสีแดงฉ่ำดูน่ากินชะมัด

ผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อก


ชาวบ้านต่างหอบลูกจูงหลานมาเที่ยวงาน และแน่นอนว่าผู้ปกครองก็จะต้องซื้อของกินของเล่นให้กับเด็ก ๆ ด้วย แต่ผมกับพี่สาวไม่มีเงิน จึงได้แต่ยืนตาปริบ ๆ มองดูเด็ก ๆ คนอื่นทั้งเล่นทั้งกินกันอย่างเพลิดเพลิน

มีเด็กหญิงผมเปียคนหนึ่งถือขนมสำลีคำเบ้อเริ่มเข้าไป ในปากเรียบร้อยแล้ว ผมเผลอแลบลิ้นออกมาเลียตามเธอบ้างโดยไม่รู้สึกต ัว เหมือนกับตัวเองก็กำลังกินขนมสำลีอยู่เช่นเดียวกัน

ยังมีเด็กชายอีกคนหนึ่งใช้มือทั้งสองประคองแตงโมที่รูปร่างเหมือนพระจันทร์เสี้ยวอยู่ แล้วก็เริ่มดูดจั๊บ ๆ จากด้ายซ้ายไปด้านขวา หยุดนิดหนึ่งแล้วก็เริ่มใหม่จากด้านขวาไปด้านซ้าย น้ำหวานจากแตงโมที่แสนชุ่มฉ่ำเลอะปากของเขาแล้ว ค่อย ๆ ไหลเป็นทางยาวย้อยตามแขนลงสู่พื้นเป็นหยด ๆ ผมสูดปากตัวเองเต็มที่ รู้สึกเสียดายน้ำแตงโมที่ไหลหยดติ๋ง ๆ ลงพื้นนั้นเหลือเกิน


ไม่นาน เด็กชายก็กินแตงโมเสร็จ เห็นแม่ทำท่าว่าจะไปแล้ว จึงโยนเปลือกแตงโมทิ้งที่พื้นแล้วรีบวิ่งตามแม่ ไป ผมกับพี่สาวสบตากันราวกับรู้ใจ เราสองคนค่อย ๆ เขยิบตัวไปช้า ๆ จนถึงเปลือกแตงโม เหลียวซ้ายแลขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเรา ผมก็แอบเตะเปลือกแตงโมชิ้นนั้น เตะครั้งเดียวไม่แม่น ต้องเตะอีก 2 – 3 หนจนเปลือกแตงโมเข้ามาอยู่ในมุมได้ แล้วเราสองคนก็รีบวิ่งซุกเข้าไปในมุมนั้นทันที เรานั่งยอง ๆ ลงกับพื้นอย่างรีบร้อน แล้วหยิบเปลือกแตงโมขึ้นมา พี่สาวกัดก่อนเป็นคำแรก เธอยิ้มแล้วยื่นส่งให้ผมบ้าง ผมกัดเปลือกแตงโมแรง ๆ หนึ่งคำ อืม! หวาน หวาน หวานจังเลย อร่อยจัง! ผมกับพี่สาวไม่เคยกินแตงโมมาก่อนเลย รสชาติของมันช่างหอมหวาน อร่อยน่าประทับใจเหลือเกิน แม้ว่าจะไม่มีเนื้อสีแดง ๆ ของแตงโมเหลืออยู่แล้ว แต่เราก็ยังผลัดกันกิน ผลัดกันดูดน้ำแตงโมกันคนละคำ


ขณะกำลังดื่มด่ำกับการกินแตงโมอยู่นั้น ก็มีเท้าโต ๆ คู่หนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรา ผมกับพี่สาวแหงนหน้าขึ้นมองพร้อมกัน ขอทานหนุ่มที่เพิ่งเจอเมื่อกี้นี้นั่นเอง

เขาลดเสียงลงต่ำพูดกับเรา “พ่อของพวกแกคือไอ้บอดนั่นใช่ไหม ระวังตัวกันไว้ให้ดีเหอะ อย่ามัวแต่เอาตาไปเก็บไว้ที่ตูด จะมาหากินแถวนี้ ทำไมไม่รู้จักสืบให้ดีเสียก่อนวะ...” แล้วก็ตามมาด้วยคำหยาบคายอีกเป็นชุด ๆ ผมกับพี่สาวตกใจ งงจนอ้าปากค้าง เป็นเวลานานกว่าพี่สาวจะได้สติโยนเปลือกแตงโมในมือทิ้งไป แล้วรีบแย้งขึ้นว่า

“คุณน้าคะ! ขอโทษค่ะ พวกเรายังเด็กอยู่ โปรดเมตตาปรานีให้อภัยพวกเราด้วยเถอะนะคะ” ขอทานหนุ่มไม่ได้สนใจสักนิด แถมยังตะคอกอีก “ยังจะพูดมากอีก!” แล้วก็ฟาดฝ่ามือลงที่หน้าพี่สาวเข้าเต็ม ๆ คนที่อยู่ใกล้ ๆ แถวนั้นเริ่มหันมามองกัน อาซิ้มคนหนึ่งตะโกนโวยวายขึ้น ผมกำลังงงอยู่ว่า ผมควรจะทำอย่างไรต่อไป พอดีได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกชื่อผม

“อาจิ้น!” เสียงของพ่อผมนั่นเอง


พ่อแกว่งไม้เท้าตรงเข้ามาแล้วฟาดลงที่ตัวขอทานหนุ่มนั่นเข้าพอดี ผมรีบช่วยเหลือพ่อด้วยการกระโดดเข้าไปกอดขาขอทานหนุ่มคนนั้นเอาไว้ ผมออกแรงรัดขาแกเอาไว้ให้แน่นที่สุด แม้ว่าพ่อจะตาบอด แต่ท่านเป็นคนรวดเร็วและความรู้สึกไว จึงกระโดดโถมตัวลงมาได้อย่างแม่นยำ สองคนตีกันนัวเนียเสียแยกไม่ออก แต่ด้วยความหลักแหลมกว่า พ่อจึงลงมือจัดการกับจุดยุทธศาสตร์สำคัญของศัตรูก่อน ทันที ขอทานหนุ่มร้องเสียงหลงเสียจนน่าเวทนา แล้วผมกับพี่สาวก็ช่วยกันกัดตามแขนขาของคู่ต่อสู้ ท่ามกลางความโกลาหลนี้ ผมก็ถูกทุบตีเข้าเสียหลายหมัดทีเดียว เจ็บจนร้องไห้ออกมา ได้แต่ร้องว่า “ตีคนตายแล้ว! ตีคนตายแล้ว!”


โชคดีที่งานวัดคนเยอะ จึงมีคนเข้ามาห้ามเอาไว้เสียก่อน แต่กว่าจะจับพ่อกับขอทานหนุ่มนั่นแยกออกจากกันได้ก็ไม่ง่ายเลย ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ รุมประฌามขอทานหนุ่มว่า “มือก็ดี ตีนก็ดี ยังจะมีหน้ามารังแกเด็กกับคนตาบอดอีก แย่จริงเชียว!” ขอทานหนุ่มไม่กล้าพูดอะไรอีก นอกจากรีบวิ่งกะโผลกกะเผลกลากขาที่ได้รับบาดเจ็บหนีออกไป


ส่วนพ่อที่นั่งหอบอยู่กับพื้นคงจะได้รับบาดเจ็บอยู่ไม่น้อย พ่อใช้มือข้างหนึ่งกดท้องไว้ ผมกับพี่สาวโผเข้าไปกอดพ่อไว้แน่นแล้วก็ร้องไห้กันใหญ่ ผู้คนต่างแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงนางเอกงิ้วที่ยังคงพร่ำรำพันไม่รู้จบอยู่บนเวที

[Paang]

http://www.terriyamaka.com/pages/terrisweekly/archive/2006/week_01_05/images/tw_01_Chinese-NewYear.jpg


จากเหตุชกต่อยที่งานวัด ทำให้ร่างกายพ่อช้ำในไม่น้อย ไม่เพียงเดินเหินลำบาก แม้จะกลืนอาหารก็ยังดูเป็นเรื่องยาก แต่เมื่อพ่อนึกถึงความทุลักทุเลของพวกเราที่กว่าจะย้ ายกันมาถึงที่นี่ได้ พ่อก็ไม่ยอมเสียเวลาหยุดพักผ่อน ดึงดันที่จะออกไปขอทานให้ได้ ไม่ว่าเราจะอ้อนวอนอย่างไรก็ตาม


พ่อเริ่มต้นด้วยการแบ่งงานกันก่อน เนื่องจากที่งานวัดมีคนมาไหว้พระกันไม่ขาดสาย และผู้คนเหล่านี้ก็มักจะเต็มใจและพร้อมจะทำบุญทำทานอ ยู่แล้ว พ่อจึงให้ผมจูงมือท่านไปที่หน้าวัดก่อนเป็นอันดับแรก แล้วเลือกหาทำเลที่นั่งให้ดี จากนั้นพ่อก็จะนั่งขอทานอยู่ที่นั่นคนเดียว ให้พี่สาวอยู่บ้านคอยดูแลทุกคน ส่วนผมก็ให้ไปเดินขอทานตามบ้าน


เมื่อตกลงกันได้อย่างนี้แล้ว ผมจึงจูงมือพาพ่อออกไปจากบ้านก่อน ในช่วงปี 1960 ตามบ้านนอกยังไม่มีรถยนต์หรือรถเครื่องใช้ จะมีก็แต่เกวียนวัวลากที่ใช้ขนข้าวหรือบรรทุกอ้อยเท่ านั้น ในสมัยนั้นจึงมีแต่ถนนโรยกรวด ไม่มีถนนลาดยาง เวลาผมจูงพ่อเดินไปจึงต้องระมัดระวังแทบทุกฝีก้ าว พอมาถึงใกล้ ๆ บริเวณงานก็เริ่มมองเห็นหลังคาเต็นท์ที่กางไว้ มันชวนให้คิดถึงบรรยากาศอันแสนคึกคักของงานในคืนเมื่ อวาน ผมแทบจะซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ พอพ้นประตูวัด ผมก็พยายามยืดคอออกไปมองข้างนอกไกล ๆ โน้น คิดถึงความหวานหอมของแตงโม ขนมสำลี แล้วใจเริ่มลอยละล่องไปไกล แล้วทันใดนั้นเองก็ได้ยินเสียงพ่อร้องดัง “โอ๊ย!”


เรื่องของเรื่องก็คือ ผมมัวแต่คิดเพลินจนลืมช่วยดูให้พ่อว่าข้างหน้ามีขื่อ ประตูอยู่ แต่เพราะพ่อก็ตัวสูงกว่าผมที่เพิ่งจะหกขวบเท่าน ั้น ตัวก็เล็กนิดเดียวระดับสายตาก็ต่ำ บวกกับมัวแต่ใจลอยด้วย หัวพ่อก็เลยชนเปรี้ยงเข้ากับขื่อประตูพอดี

ผมตกใจจนตัวแข็งเป็นหิน เห็นพ่อใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าผาก มืออีกข้างกดท้องที่ได้รับบาดเจ็บเมื่อวานนี้ ผมทายไว้ได้เลยว่าตัวเองต้องโดนฟาดแน่ ความจริงงานจูงพ่อเดิน ใครว่าเป็นเรื่องกล้วย ๆ คนหนึ่งตัวสูงอีกคนหนึ่งตัวเตี้ย คนหนึ่งเด็กอีกคนหนึ่งแก่ ระดับสายตาก็ต่างกัน จังหวะการก้าวเท้าก็ไม่เท่ากัน คนหนึ่งก้าวยาวอีกคนหนึ่งก้าวสั้น เดินไปด้วยกันทีไร ถ้าไม่ใช่ผมสะดุดก็ต้องเป็นพ่อหกล้มอยู่ทุกครั้ งไป เดี๋ยวก็เหยียบขี้ควาย เดี๋ยวก็เหยียบโดนหมากฝรั่งเข้า พอพ่อโมโหก็มักจะระบายอารมณ์ใส่ผม


ขณะที่ผมกำลังหวาดกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา จู่ ๆ ผมก็ยื่นมือมา “ตายแน่ ตายแน่!”
แต่พ่อเพียงแต่วางมือไว้บนบ่าผม แล้วพูดเบา ๆ ว่า“แกก็ตาบอดเหมือนกันเรอะ เอ้า! ทำไมยังไม่เดินอีก”


คนเรานี่ก็แปลกดีนะครับ ตอนที่ถูกตีก็อยากจะร้องไห้ ตอนนี้ไม่ถูกตีแต่กลับรู้สึกว่าขอบตาร้อนเหมือนน้ำตา จะไหล

เพราะมีงานวัด จึงทำให้เกิดขบวนการกลุ่มขอทานรวมตัวกันขึ้น ผมสังเกตดูตลอดทาง มีคนแกล้งทำเป็นแขนขาดขาขาด บางคนเอาผ้าดำโพกหัวไว้ปลอมตัวเป็นยายเฒ่าแก่ ๆ บางคนนั่งร้องห่มร้องไห้รำพันชีวิตอันน่าสังเวชของตน เอง ใช้สารพัดมารยาหลอกล่อ ถึงขนาดจะฆ่าตัวตายก็ยังมี บางคนยอมลงทุนโกนหัว สวมจีวร มือข้างหนึ่งถือลูกประคำ อีกข้างหนึ่งอุ้มบาตรปากก็พึมพำ “อามิตตาพุทธ! อามิตตาพุทธ!”

จะมีก็แต่ “พวกเดียวกัน” อย่างเราเท่านั้นที่พอจะดูออก ขอทานตัวปลอมพวกนี้ กลางวันจะเป็นเพื่อนร่วมอาชีพกับเรา แต่พอตกค่ำจะใส่วิกแต่งตัวด้วยชุดสากลโก้หรู เข้าพักโรงแรมมีระดับ กินเหล้าชั้นเยี่ยม


แล้วผมก็พาพ่อเดินมาถึงข้าง ๆ กระถางธูปทองด้านหน้าวัดได้จริง ๆ ตอนนี้บรรดาขอทานทั้งหลายนั่งเรียงกันเป็นแถว บางคนทั้ง ๆ ที่แขนขาแข็งแรงดี ตาก็มองเห็น ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะมาขอทานทำไมกัน หากคนที่ไหว้พระออกมาจากวัดมีเศษสตางค์ในกระเป๋าเยอะ ก็อาจจะได้ทานกันทุกคน คนละนิดหน่อย แต่ถ้ามีเศษสตางค์น้อย นั่นก็ต้องแล้วแต่อารมณ์เขาว่าอยากจะให้ใคร

พอผมช่วยหาที่นั่งให้พ่อได้แล้ว พ่อก็เร่งให้ผมออกไปขอข้าวทันที


ทุกครั้งที่ไปเคาะประตูตามบ้านแต่ละหลัง ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีบ้านที่ยอมเปิดประตูออกมา แต่จู่ ๆ ไม่รู้ว่าขอทานขาเป๋มาจากไหน รี่เข้ามาสวมรอยเหมือนว่ามาด้วยกันกับผม เจ้าของบ้านไม่รู้เรื่องด้วย ก็เอาข้าวที่เหลือส่งให้กับขอทานขาเป๋คนนั้นไปหมดเลย ที่ร้ายกว่านั้นคือ พอได้ข้าวไปแล้ว ไอ้เป๋นั้นก็วิ่งลิ่วจากไปทันที ความจริงแล้วชายคนนั้นไม่ได้ขาพิการสักหน่อย เขาแกล้งทำต่างหาก แล้วก็มีบางคนที่แกล้งทำเป็นใบ้ ทำมือไม้ออกท่าทางเพื่อขอข้าวกับเจ้าของบ้าน พอเจ้าของบ้านหมุนตัวกลับเท่านั้นแหละ ไอ้ใบ้คงจะไม่พอใจที่เจ้าของบ้านให้อาหารที่ไม่ดีพอห รือไม่มากพอ เลยตะโกนด่าออกมาว่า “เ_ด” เล่นเอาผมตกอกตกใจเสียแทบแย่


ขอทานกำมะลอมีมากจริง ๆ บางครั้งเถ้าแก่เนี้ยเปิดประตูออกมาเห็นผมเข้าก็รีบโ บกมือไล่ผมอย่างรังเกียจ บอกว่า “ให้ไปแล้ว! ให้ไปแล้ว! ก็เพิ่งจะให้เพื่อนแกไปอยู่หยก ๆ บ้านนี้ไม่มีอะไรจะให้พวกแกแล้ว” เป็นอย่างนี้อยู่นาน ขันใบเล็กในมือผมยังว่างเปล่าอยู่เลย ขณะที่กำลังคิดจะเปลี่ยนไปขอทานที่ซอยอื่น จู่ ๆ ผมก็รู้สึกเวียนหัวและปวดท้องขึ้นมาอย่างรุนแรง เสียงท้องร้องดังจ๊อก ๆ อยู่ตลอดเวลา โงนเงนจนแทบจะยืนไม่อยู่


ไม่ได้นะ! ผมจะพักไม่ได้เด็ดขาด วันนี้ผมยังขอทานอะไรไม่ได้เลย จะให้ทั้งบ้านอดเหมือนผมน่ะหรือ แต่ว่า...ผมปวดท้อง...ปวด...ปวดเหลือเกิน...จะทำยังไ งดีล่ะ ผมลองเอามือกุมท้องไว้แล้วก็พบว่ามันช่วยให้รู้สึกดี ขึ้น ผมจึงยกมือทั้งสองข้างไขว้กันไว้ที่เอวแทนเข็มข ัด แล้วออกแรงรัดให้แน่นเข้าเหมือนใช้เชือกรัดไว้ที่เอว รัดแน่นเสียจนตัวเองแทบจะหายใจไม่ออก ผมคิดว่าถ้าทำแบบนี้แล้วอาจทำให้รู้สึกดีขึ้นมาได้บ้ าง จึงฝืนลุกขึ้นมาใหม่ แล้วอดทนเดินไปที่บ้านหลังถัดไป

ที่จริงการทนฝืนอย่างนี้ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นมา สักเท่าไรนัก แถมยังทำให้ผมรู้สึกอยากเข้าส้วมอีกด้วย แต่มองไปมองมาแล้วดูท่าจะไม่มีทางให้ผมปลดทุกข์ได้เล ย จึงจำเป็นต้องเข้าไปถ่ายที่ที่นาข้างทาง แต่ซวยจริง ๆ เลย! ดันมีชาวนาเดินผ่านเข้ามา ผมรีบหยิบก้อนหินที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาเช็ดก้นทันที แต่พอกำลังจะลุกไป ชาวนาก็ตวาดผมว่า “ไอ้เด็กเวร! แกจะหนีไปไหน จะขี้ก็ไม่รู้จักไปเข้าส้วม กลับมาเลย กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”


ผมสะดุ้งเฮือกตกใจแทบตาย ได้แต่คำนับขอโทษแล้วขอโทษอีก ชาวนาคนนั้นจ้องผม สั่งให้ผมหาวิธีการกับ “ทองคำ” ของผมให้จงได้


แล้วผมจะทำยังไงดีนี่ ก้มลงดูขันใบเล็ก เครื่องมือหากินในมือยังคงว่างเปล่าอยู่ คิดว่าสักครู่ก็จะต้องใช้ขันใบนี้หากินต่อไปอีก แต่ถ้าผมไม่ใช่ขันใบนี้ตัก “ทองคำ” ไปทิ้งแล้ว จะให้ผมใช้มือหยิบไปทิ้งหรืออย่างไร ในที่สุดผมจึงจำเป็นต้องทรยศกับทุกคน โดยเอาขันใบที่พวกเราใช้กินข้าวกันมาตัก “ทองคำ” กองนี้ไว้ชั่วคราวก่อน แล้วก็หันมาขอโทษชาวนาคนนั้นอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นออกมา เร็วเข้า ผมวิ่งเร็วจี๋ดิ่งมาที่แม่น้ำ แล้วรีบล้างเจ้าขันน้อยคู่ชีพให้สะอาดหมดจด แต่ยังไงผมก็ยังรู้สึกว่ากลิ่นอุจจาระยังลอยตลบอบอวล อยู่ พอนึกถึงว่าขันใบนี้คือชามที่เราใช้กินอาหารกันอยู่ท ุกวัน ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ ยิ่งนึกก็ยิ่งขัดแรงขึ้นอีกหลาย ๆ ครั้ง เฝ้าบอกตัวเองในใจว่า “เรื่องนี้ต้องไม่ให้พ่อรู้เด็ดขาด!”


พอจบเรื่องนี้มาได้ ท้องก็ยิ่งหิวจัดขึ้น หิวจนมือไม้สั่นไปหมด ระหว่างทางที่เดินกลับไปที่หมู่บ้าน ผมรู้สึกหงุดหงิดและทุกข์ใจมาก ใครเล่าจะอยากเกิดมาในครอบครัวที่มีพ่อเป็นขอทานตาบอ ด แม่เป็นคนปัญญาอ่อน ต้องคอยเลี้ยงดูพวกเขาตลอดชีวิตบ้างล่ะ แต่พอก้มลงมองเห็นเจ้าขันใบน้อยในมือที่ยังว่างเปล่า แล้ว ก็กังวลว่าจะกลับไปบอกพ่อยังไง ผมก็เลยเอาขันมาเขกหัวตัวเองแรง ๆ หนึ่งที โทษตัวเองว่า เรานี่ช่าง “ใช้การไม่ได้” เลยจริง ๆ พลอยลืมไปว่าเจ้าขันใบนี้เพิ่งใช้ใส่ขี้มาอยู่ห ยก ๆ แล้วผมก็ใช้ขันใบนี้ครอบหัวไว้ เดินไปคิดไปว่าจะทำอย่างไรดีหนอ แล้วจู่ ๆ ก็เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาในตาผม ที่หน้าประตูบ้านหลังหนึ่งมีชามข้าวหมาเล็ก ๆ วางอยู่ ผมปรี่เข้าไปด้วยความดีอกดีใจ พอมองไป “อู้ฮู!” ในชามมีข้าวเหลืออยู่จริง ๆ ด้วยแฮะ แม้ว่าเมล็ดข้าวนั้นจะแห้งกรังไปหมดแล้ว แถมยังมีมดติดไต่ยั้วเยี้ย แต่คนที่หิวโซอย่างผมไม่มีทางมองเห็นสิ่งเหล่านี้หรอ ก


ผมก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เมื่อมองซ้ายมองขวาจนแน่ใจแล้วว่า หมาเจ้าของข้าวไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ จึงทำตัวลีบแนบกับกำแพง ค่อย ๆ เขยิบเข้าไปใกล้ชามข้าวหมา รีบหยิบชามข้าวหมาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วรีบโกยข้าวเข้าปากสองสามคำ พอกำลังจะวางจานไว้ตรงที่เดิม ประตูบ้านก็เปิดดัง “แอ๊ด...” ออกมา


“อ้าว! เด็กคนนี้นี่ ทำไมย้อนกลับมาขอข้าวอีกนะ...” เจ้าของบ้านกำลังขยับปากเตรียมจะด่าผม แต่พอเห็นชามข้าวหมาในมือผม เมล็ดข้าวยังติดเลอะอยู่ที่ปากและแก้มอยู่สองสามเม็ด “ตายแล้ว ทำไมเธอถึงกินข้าวหมาล่ะ”


พอได้เห็นอย่างนี้เข้า จะด่าก็ด่าไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้า แล้วซักถามผมอย่างสนอกสนใจว่า ผมอายุเท่าไหร่ ทำไมถึงได้มาขอทานอย่างนี้ ผมก้มหน้าเล่าความจริงทุกอย่างให้เขาฟังโดยละเอ ียด พอฟังจบเขาก็ถอนใจดังเฮือก แล้วพูดว่า “เอ้า วางชามใบนั้นลงเสียก่อนเถอะ ระวังหมาฉันกลับมาเห็นแล้วจะโดยขย้ำเอา แล้วเธอก็รออยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวฉันออกมา”


เจ้าของบ้านผู้อารีกลับเข้าไปถือข้าวปลาอาหารจานใหญ่ มายื่นให้ผม ผมมองอาหารที่อยู่ตรงหน้า แล้วน้ำตาก็พานจะไหล รีบคุกเข่าคำนับ ปากก็พร่ำเอ่ยคำขอบคุณอยู่ไม่ขาด “ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับท่าน ขอให้ท่านร่ำรวยรุ่งเรืองตลอดไปนะครับ ค้าขายก็ให้ได้กำไร สุขภาพแข็งแรง อายุยืนเป็นหมื่น ๆ ปี มีโชคลาภตลอดไปนะครับ”
<!-- / message -->

[Paang]

http://www.easternthailand.com/admin/place_img/place302-l_2.gif


มีวัดแห่งหนึ่งชื่อวัดหลิงซาน ตั้งอยู่บนภูเขาลูกหนึ่งในเขตหนานโถว ทางวัดจะจัดงานมหรสพเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ทุกปี ปีละหนึ่งครั้ง แต่ละปีก็จะมีผู้มีจิตศรัทธาที่มาร่วมนมัสการกันอย่า งล้นหลาม ดังนั้นทางวัดจึงตระเตรียมอาหารเจต่าง ๆ ไว้ ทั้งหมี่เจ หม้อโต ซาลาเปาเจ ข้าวสวย และกับข้าวมังสวิรัติต่าง ๆ อีกเยอะแยะไปหมด


ดังนั้นทุกปีเมื่อถึงช่วงงานเฉลิมฉลองนี้ ผมก็จะต้องใช้เวลาเกือบทั้งวันในการข้ามภูเขาเป็นลูก ๆ เพื่อมาขอทานที่วัดหลิงซาน เดินจนกระเพาะร้องโครกขาก็แทบชา แต่พอเดินเข้าไปโรงเจปุ๊บ เห็นอาหารแต่ละจาน ๆ ที่จัดเรียงไว้บนโต๊ะยาวเท่านั้น ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าก็แทบสลายหายเป็นปลิดทิ้งไ ปในวินาทีนั้นเลย ผู้ที่มาปฏิบัติธรรมที่นี่ล้วนแต่เป็นคนมีจิตใจ ดี เพียงแต่ผมแจ้งให้พระหรือแม่ชีได้ทราบถึงสภาพความเป็ นอยู่ทางบ้านผม ท่านก็เต็มใจบริจาคข้าวสารเป็นกระสอบให้ผมแบกกลับบ้า น


วันนั้น ขณะที่ผมกำลังเดินกลับจากวัดหลิงซาน ต้องข้ามภูเขาเป็นลูก ๆ ผ่านหมู่บ้านสองสามแห่ง แขนขาก็เริ่มอ่อนล้าลงทุกที แต่เมื่อใจนึกถึงของที่กำลังแบกกลับมาด้วยแล้ว ก็อดจินตนาการไม่ได้ว่าพ่อและน้องจะดีใจมากขนาด ไหน แม้จะรู้สึกปวดขาไปหมด แต่ผมก็ยังสู้เดินหน้าอย่างไม่ย่อท้อ


จนจวนจะถึงบ้าน ก็เห็นผู้คนนั่งล้อมวงดูอะไรกันที่ไกล ๆ ตรงโน้น ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลืมน้ำหนักของของที่แบกไปเสียสิ้น รีบสาวเท้าแทรกตัวฝ่าฝูงชนเข้าไปข้างหน้า จึงได้เห็นแม่นอนชักอยู่กับพื้น โรคลมบ้าหมูของแม่กำเริบขึ้นมาอีกแล้ว ตัวแม่เกร็งไปหมด ตากลับขึ้นจนเห็นแต่ตาขาว น้ำลายฟูมปาก นอนชักแหง็ก ๆ ดิ้นไปดิ้นมาอยู่กับพื้น พี่สาวกับพ่อทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กดตัวแม่ไว้กับพื้น เพราะกลัวว่าแรงดิ้นของแม่จะทำให้เด็กในท้องได้รับคว ามกระทบกระเทือนไปด้วย

“แม่! แม่!” ผมโยนของในมือทิ้งไป รีบเข้ามาช่วยพี่สาวประคองแม่ขึ้น

พี่สาวเงยหน้าขึ้นมองผม ริมฝีปากของพี่ขาวจนซีด เหงื่อไหลเปียกชุ่มออกมาตามไรผม แม้เส้นผมจะรุ่ยร่ายตกลงมาปรกหน้าปรกตาไปหมด แต่ผมก็ยังมองเห็นน้ำตาของพี่


คนที่มุงอยู่ข้าง ๆ ตะโกนขึ้นว่า “ระวังนะ ระวังแกจะกัดลิ้นตัวเองเข้า เอ้า! เร็วเข้า รีบหน่อย ช่วยกันหาไม้มาให้แกกัดเอาไว้ก่อนเถอะ เร็ว ๆ เข้า ไม่งั้นก็เอาผ้ามาให้กัดแทนก่อนก็ได้!” “ระวังหน่อย! อย่าเพิ่งให้แกลุกขึ้นมานะ...” “พวกเธอต้องช่วยกันง้างปากเอาไว้นะ ถ้ากัดลิ้นขาดละก็ตายแน่เชียว”


เสียงผู้คนอึงอลโหวกเหวก เราได้แต่ทำตามที่พวกเขาบอก พ่อเปิดย่ามดึงเอาผ้าเก่า ๆ ออกมาผืนหนึ่ง ผมกับพี่สาวช่วยกันออกแรงง้างปากแม่ให้อ้าออก แต่แม่คงจะทรมานมาก จึงกัดฟันเม้มปากเสียแน่น ไม่ว่าผมกับพี่สาวจะช่วยกันออกแรงงัดยังไงก็ไม่สำเร็ จ ผมร้องว่า “แม่ครับ ขอร้องละ ช่วยอ้าปากขึ้นหน่อยได้ไหมแม่” คนที่มุงต่างก็ร้อนใจ มีชายสองคนเสนอตัวเข้ามาช่วยเหลือ คนหนึ่งล็อกมือแม่ไว้ อีกคนหนึ่งกดขาแม่เอาไว้ จากนั้นก็ออกแรงบีบปากแม่กว่าจะเอาผ้าผืนนั้นยัดเข้า ไปในปากแม่ได้ ก็เล่นเอาบรรดาคนมุงหมดแรงหอบแฮก ๆ นั่งลงกับพื้นเลยทีเดียว ผมเองเปียกไปหมดทั้งตัว หลังชุ่มไปด้วยเหงื่อ หน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา


สมัยนั้นความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลของพวกเรายังไม่ดีพอ พอลมบ้าหมูกำเริบ นอกจากการระวังไม่ให้ผู้ป่วยกัดลิ้นตัวเองจนได้รับบา ดเจ็บแล้วก็ทำได้แต่รอ รอให้โรคแสดงอาการจนกระทั่งหายไปเอง รอให้ผู้ป่วยหายเป็นปกติเอง

น้องชายคนเล็กเดินเข้ามาคว้าชายเสื้อของพี่สาวอย่างห วาด ๆ แล้วถามขึ้นเบา ๆ ว่า “พี่ฮะ แม่จะตายหรือเปล่าพี่”

พี่สาวยกมือขึ้นซับน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหล พูดอะไรไม่ออก ผมปลอบน้องชายว่า “เด็กดี น้องไปกินข้าวก่อนนะ ดูสิ พี่ได้ของมาจากวัดเยอะแยะเลย ไปเทใส่จานกินก่อนไป๊ เดี๋ยว...เดี๋ยวแม่ก็หาย”

“หนูไม่กิน หนูจะกินพร้อมกับพวกพี่ แล้วหนูก็ไม่อยากให้แม่ตายด้วย”

“แม่ไม่ตายหรอกจ้ะ” พี่สาวยืนยันน้ำเสียงหนักแน่น

น้องชายคนเล็กไม่กล้างอแงอีก ยอมถอยไปแต่โดยดี กระนั้นก็ยังแอบมองเราอยู่ห่าง ๆ ด้วยความน้อยใจ


เสียงครวญครางของแม่ค่อย ๆ เงียบลงไป ความทุรนทุรายก็ดูเหมือนจะทุเลาลง มีแต่แขนขาเท่านั้นที่ยังเปะปะอยู่ไปมา และก่อนที่คนรอบข้างจะพากันแยกย้ายจากไป คนหนึ่งตบไหล่ผมเบา ๆ บอกว่า “เดี๋ยวไปหาน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แม่เขาเสียน ะ”

ผมมองดูแม่ ผมและเนื้อตัวแม่มีแต่ดินทั้งนั้น ใบหน้าก็เปรอะไปด้วยคราบเลือดที่เกาโดนเข้าตอนทุรนทุ ราย พี่สาวลูบหน้าแม่เบา ๆ ด้วยความสงสาร ชีวิตแม่นั้นช่างน่าเวทนานัก นอกจากจะปัญญาอ่อนแล้วยังเป็นโรคลมบ้าหมูด้วย แถมยังมีอาการผิดปกติทางจิตอีก เหมือนระเบิดเวลาที่อาจระเบิดขึ้นมาตอนไหนก็ได้ แม่ต้องทรมานเพียงนี้ แล้วลูก ๆ อย่างเรามีหรือที่จะไม่พลอยเจ็บปวดตามไปด้วย


ผมถือเศษผ้าไปชุบน้ำที่ลำธารมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้แม่ ตอนนี้เองผมจึงได้พบวา ขณะที่กำลังฉุกละหุกเมื่อกี้นี้ แม่ทั้งฉี่ทั้งอึรดกางเกงไปหมด ผมกับพี่สาวช่วยกันเปลี่ยนกางเกงตัวใหม่ให้แม่ เพื่อให้แม่พักผ่อนได้สบายเนื้อสบายตัวยิ่งขึ้น แล้วเราก็ช่วยกันเฝ้าดูแลจนแม่หลับสนิท


กลางดึก จู่ ๆ แม่ก็ร้องไห้อาละวาดขึ้นมาอีก ทั้งนี้คงจะเป็นผลมาจากการชักเมื่อตอนเย็น ทำให้เด็กในครรภ์ตระหนกตกใจ จึงรีบออกมาดูโลกก่อนกำหนดเป็นแน่ พ่อผู้มีประสบการณ์ของผมฟังเสียงร้องไห้อาละวาดของแม ่เพียงนิดเดียวก็รู้ว่า แม่ร้องแบบนี้แปลว่าเจ็บท้อง จึงรีบให้พวกเราหลบไปยืนแอบอยู่ด้านหนึ่ง แน่นอนว่าพวกเราย่อมไม่มีเงินไปหาหมอที่โรงพยาบ าล หน้าที่ทำคลอดจึงต้องตกเป็นของพ่อกับพี่สาวโดยปริยาย


ผมกับน้อง ๆ นั่งกันอยู่ข้างโต๊ะเซ่นไหว้ในศาลเจ้า ฟังเสียงร้องของแม่ที่ดังมาจากด้านหลัง เดี๋ยวดังเดี๋ยวค่อยก็เงียบหายไปแล้วก็ดังขึ้นมาใหม่ เสียงกรีดร้องแหลมดังในศาลเจ้ายามค่ำคืนนั้นดังแสบหู เสียเหลือเกิน เสียงเล็กแหลมนั้นราวกับจะทะลุขึ้นไปถึงเดือนดาวกระน ั้น


ยังดีที่ครั้งนี้ได้คลอดในห้อง คราวที่แล้วที่แม่คลอด พวกเราพักอยู่ที่ทุ่งหญ้าโล่งแจ้ง จึงต้องคลอดกันตรงนั้นเลย เจ้าหนูน้อยเกิดมากลางพงหญ้าจะหาน้ำร้อนมาอาบให้ก็ไม ่มี ต้องใช้น้ำเย็นจากแม่น้ำมาเช็ดตัวให้ จะอยู่หรือไปก็แล้วแต่สวรรค์จะเมตตา สำหรับเรานั้น แค่เรื่องอิ่มท้องยังต้องถือเป็นเรื่องฟุ่มเฟือ ย แล้วจะมีปัญญาที่ไหนให้แม่ได้อยู่ไฟ แม่จึงไม่มีน้ำนมเลี้ยงทารกที่เพิ่งจะลืมตาขึ้น มา พ่อเลยให้ผมเอาเงินที่ขอทานได้ไปซื้อนมข้นหวานกลับมา ผมยังจำได้ว่าเป็นนมข้นตรา “นกนางแอ่น” ซึ่งเป็นนมข้นในกระป๋องเหล็ก ต้องใช้หินทุบให้เป็นรูที่ข้างกระป๋องสองรู จากนั้นจึงเทนมใส่ชามเล็ก ๆ ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะขอทานได้น้ำอุ่นมาผสม แต่ถ้าโชคไม่ดีก็ต้องใช้น้ำสะอาดตามแม่น้ำมาผสม แทน คนให้เข้ากันเสียหน่อยแล้วก็เอามาป้อนแทนนมผงชง ได้


ตอนนี้เสียงร้องของแม่ยิ่งกรีดแหลมมากกว่าเดิม ผมใจแทบขาด เมื่อก่อนตอนออกไปขอทาน มักจะได้ยินคนเขาพูดกันบ่อย ๆ ว่ามีคนคลอดลูกตายเพราะตกเลือด ผมได้แต่แอบภาวนาให้สวรรค์โปรดเมตตาเราสักหน่อย เท่านี้แม่ก็น่าสงสารมากพออยู่แล้ว อย่าให้แม่ต้องเป็นอะไรอีกเลย ถึงแม้ว่าแม่จะไม่เคยรับรู้ ไม่เคยจำได้เลยสักครั้งเดียวว่าผมเป็นลูก แต่อย่างไรท่านก็ยังเป็นแม่ แม่ผู้ให้กำเนิดผม โอ! ได้โปรดเถิดสวรรค์ โปรดเมตตาให้แม่ผมคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัยด้วย


ทันใดนั้น เสียงร้องของแม่ก็กรีดแหลมขึ้นมาอีก ใจผมสั่นไปหมด ตาเบิกค้าง เวลาเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่ ณ ตรงนั้น ยังไม่ทันจะอ้าปากถามพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น ก็พลันมีเสียงร้องจ้าของเด็กดังขึ้นมาเสียก่อน

“คลอดแล้ว คลอดแล้ว!” เสียงพี่สาวร้องดังขึ้น “อา! เป็นผู้หญิงจ้ะ”

ผมยกมือปิดหน้า บอกกับตัวเองว่า “ไม่เป็นไรแล้ว แม่ปลอดภัยแล้ว”

แล้วแม่ก็คลอดน้องสาวออกมาอีกคน ดวงหน้าเล็ก ๆ ตัวแดง ๆ ปากน้อยนั้นเล็กกระจิริด แกกำลังร้องโยเยไม่ยอมหยุด คงเพราะหิว และอาจจะหนาวด้วย ผมก้มมองดูน้อง ชีวิตน้อย ๆ ของแกถูกส่งมาเกิดที่ครอบครัวเราอย่างไม่มีทางเ ลือก ยายหนูคงยังไม่รู้ตัวหรอกว่า แกได้เป็นหนึ่งในสมาชิกครอบครัวยาจกที่น่าอนาถานี้แล ้ว อนาคตที่ยายหนูจะต้องเผชิญนั้นแสนสาหัสเสียยิ่งกว่าท ี่แกต้องดิ้นรนในท้องแม่เมื่อกี้นี้อีกไม่รู้กี่เท่า หากมีญาณพิเศษให้แกสามารถรู้ล่วงหน้า แกยังเลือกที่จะเกิดมาอีกหรือเปล่านะ


ผมก็ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกันว่าผมควรจะดีใจหรือเสียใจกับแกด ี ผมรู้สึกมืดมนไปหมด เหมือนกับท้องฟ้าที่ดำสนิทอยู่นอกหน้าต่างในยามนี้

[Paang]

http://www.china-trends.com/wp-content/images/baby-boom.jpg


น้องเกิดมาแล้ว ผมจึงมีหน้าที่เพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง


เด็ก ๆ มักจะร้องโยเยในตอนกลางคืน แกมักจะร้องกวนอยู่ทุกหนึ่งหรือสองชั่วโมง บางครั้งเพราะหิว เพราะผ้าอ้อมเปียก หรือบางครั้งก็ไม่รู้สาเหตุเหมือนกันว่าร้องทำไ ม อยากร้องก็ร้องเอาดื้อ ๆ เสียอย่างนั้น แถมยังร้องดังจนแผ่นดินแทบจะสะเทือนอีกด้วย แม่ผมนั้นนอกจากจะไม่รู้จักเลี้ยงน้องแล้ว หากบางครั้งเสียงร้องของน้องปลุกให้แม่ตื่นขึ้น มา แม่ก็จะร้องไห้ไม่หยุดไปด้วย ทำให้น้องชายคนโตพลอยตื่นขึ้นมาอีกคน แล้วทีนี้ก็จะแข่งกันร้องไห้ขึ้นมาทั้งบ้าน เล่นเอาคนอื่นไม่ต้องนอนกันเลยทั้งคืน


ดังนั้นทันทีที่ได้ยินเสียงน้องร้อง ผมก็จะทะลึ่งพรวดขึ้น รีบใช้มือขยี้ตาให้หายง่วง จากนั้นก็ค่อยคลานไปอุ้มน้อง กล่อมให้น้องนอนด้วยความสะลึมสะลือ ปากก็พร่ำเห่กล่อมมั่วซั่วไปเรื่อย “เอ่เอเอ๊ เอ้า โอละเห่ เอ้า นอนเสียนอน เอ่เอเอ๊” ผมกล่อมน้องอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา ในที่สุดตัวเองก็เผลอสัปหงกโงกหลับไปตั้งแต่เมื่อไรก ็ไม่รู้ น้องสาวคนนี้ก็ความรู้สึกไวเสียเหลือเกิน พอสองมือผมหยุดเขย่าตัวแกเท่านั้นแหละ แกก็ร้องไห้จ้า ทำเอาผมตกใจสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ผมจึงจำเป็นต้องยืนกล่อมน้องต่อไปอีก “โอ๋ ๆ โอละเห่ หลับตาเสียนะคนดี พี่ชายรักน้องนะจ๊ะ เอ้า เอ่เอเอ๊” บางครั้งที่น้องร้องก็เพราะหิว แต่ค่ำคืนดึกดื่นป่านนี้แล้วจะไปหาน้ำข้าวได้ที ่ไหน ผมร้อนใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี ก็ได้แต่เอานิ้วมืออันแสนสกปรกของผมยัดปากน้องแทนจุก นมไปพลาง ๆ ก่อน


สมัยนั้นเรายังไม่มีความรู้ความเข้าใจเรื่องการตกเลื อดดีเท่าไรนัก พอท้องแล้วก็คลอด นอกจากผมที่คลอดในศาลเจ้าแล้ว น้อง ๆ ที่เหลือล้วนคลอดตามป่าตามทุ่งทั้งนั้น ถ้าโชคดีหน่อยได้เกิดมาในช่วงที่พ่อยังพอมีเงินติดมื ออยู่บ้างก็อาจไปเรียกหมอตำแยในหมู่บ้านมาช่วยทำคลอด ให้ ไม่งั้นก็ต้องคลอดกันเองตามป่าตามทุ่ง แค่ใช้กรรไกรตัดไปที่รกของเด็กแล้วก็ผูก ๆ เข้า เท่านี้ก็เป็นอันว่าทำคลอดเสร็จพิธี แต่ที่ผมอยากจะเล่าอีกสักหน่อยก็คือว่า หมอตำแยที่เราเรียกมาช่วยทำคลอดให้แม่ แทนที่จะได้รับค่าจ้าง พอได้เห็นความเป็นอยู่ของเราแล้วกลับต้องควักเงินมาช ่วยจุนเจือครอบครัวเราเสียอีก


ตอนเล็ก ๆ ผมมักจะคิดเสมอว่า พ่อกับแม่ทำไมไม่คิดบ้างว่า ถ้าออกลูกมาเยอะ ๆ แล้วจะอยู่กินกันยังไง เขาว่ากันว่า “มีลูกมาก พ่อแม่จะยากนาน” แต่ในครอบครัวผม ผมคือคนที่รับภาระแทนพ่อกับแม่ จึงน่าจะเป็น “มีลูกมาก พี่ชายจะยากนาน” เสียมากกว่า โดยเฉพาะพี่ชายที่วัยไม่ถึงสิบขวบอย่างผม แต่ไหนแต่ไรมา แม่ผมไม่ค่อยจะยอมให้ลูกกินนมตัวเอง ต้องให้พ่อคอยเอาไม้เท้าขึ้นขู่ทุกครั้งไป แม่จึงยอมฝืนใจให้ลูกกินนม แต่พอลูกกัดแรงไปนิด แม่ก็จะผลักออกจากอกด้วยความโมโห บางครั้งถึงกับลงมือตีลูกก็มี หลายครั้งเข้าพวกเราต้องยอมแพ้ ดูแลกันเองดีกว่า


การออกไปขอทานข้างนอกที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยจึงกลับกลา ยเป็นช่วงเวลาที่ผมสบายที่สุดในแต่ละวัน เพราะพอกลับบ้านมาแล้ว ผมก็จะต้องเริ่มงานที่แสนจะยุ่งวุ่นวาย ไหนจะต้องเริ่มแบ่งอาหารให้กับทุกคนก่อน แบ่งให้พ่อกับแม่และลูกที่โตพอจะกินข้าวเองเป็นแล้วก ลุ่มหนึ่ง ส่วนน้องชายน้องสาวที่ยังเล็กอยู่ ผมกับพี่สาวแบ่งกันป้อน ส่วนทารกน้อยที่ไม่มีนมแม่กิน จะป้อนข้าวก็ไม่กล้า เพราะกลัวจะติดคอน้องตายเสียก่อน ผมก็เลยเอาเข้าปากตัวเองเคี้ยวให้ละเอียดก่อนแล้วค่อ ยป้อนน้อง


พอวุ่นวายเรื่องกินเสร็จก็ต้องหันมาจัดการกับปัสสาวะ อุจจาระที่เลอะเทอะอยู่ แม่กับอาไฉสอนเท่าไรก็ไม่รู้จักจำ จะต้องอึราดใส่กางเกงทุกวัน ที่โตหน่อยก็ต้องเปลี่ยนกางเกง ที่ยังเล็กอยู่ก็ต้องเปลี่ยนผ้าอ้อม จากนั้นต้องขนเอาเสื้อผ้าที่เลอะเทอะไปด้วยทั้งอึและ ฉี่ไปซักที่ริมแม่น้ำ แต่ไหนแต่ไรมา ผมไม่เคยรังเกียจความเหม็นหรือสิ่งสกปรกเหล่านี ้ วันเวลาและสิ่งแวดล้อมหล่อหลอมขัดเกลาให้ผมเป็นคนอดท น ความสามารถทุกอย่างที่ผมได้มาและมีอยู่ในวันนี้ ก็มาจากสิ่งแวดล้อมที่บังคับทั้งนั้น


มีบางครั้งที่กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้กับน้องสาว อยู่ น้องชายคนเล็กก็กำลังเล่นอึตัวเอง แกกำลังจะหยิบเข้าปากพอดี ผมจึงต้องรีบวางมือจากน้องสาวเข้าไปห้ามน้องชายคนเล็ ก พอดีกับน้องชายอีกคนดันมาลื่นล้มเข้า ก็แหกปากร้องไห้ใหญ่ ผมกำลังจะเข้าไปโอ๋น้องชาย น้องสาวคนโตก็ร้องอาละวาดเพราะความหิวขึ้นมาอีก ส่วนแม่กับอาไฉก็กำลังตีกัน จิกผมกันไม่หยุด

ผมมองสภาพความวุ่นวายที่ดูเหมือนจะไม่มีทางจบสิ้นแล้ วรู้สึกระทดท้อเป็นที่สุด ผมปาของในมือลงกับพื้นอย่างเหลืออด แล้วก็พลอยร้องไห้ตามไปด้วย


ภาระที่แบกไว้นั้นหนักเหลือเกิน จนบางครั้งผมคิดจะหนีไป แล้วทิ้งทุกอย่างที่นี่เสีย ไปตายเอาดาบหน้าคนเดียว แต่พอคิดอย่างนี้ขึ้นทีไร ผมก็ใจอ่อนทุกที นึกถึงเมื่อคืนตอนที่ช่วยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้น้องสาวคน เล็ก ตอนนี้น้องเริ่มจำคนได้แล้ว น้องมองหน้าผมแล้วก็ยื่นจมูกขึ้นยิ้มน้อย ๆ ให้ผม น่ารักที่สุดเลย สิ่งนี้เองที่สอนให้ผมรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า “หัวใจละลาย” ความรู้สึกเช่นนี้ยังจะมีสิ่งอื่นใดในโลกมาแลกไปได้อ ีกหรือ ว่าแล้วผมก็ยกมือขึ้นเขกหัวตัวเองแรง ๆ ถือชามที่บรรจุอาหารอยู่เต็ม สาวเท้าก้าวยาว ๆ อยากกลับถึงบ้านไว ๆ


เพิ่งจะพ้นประตูบ้าน พี่สาวก็วิ่งหน้าตั้งออกมาบอกผมว่าน้องสาวคนเล็กเป็น ไข้ ร้องไห้โยเยตลอดบ่ายไม่หยุดเลย หน้าตาหัวหูแดงไปหมด แกร้องไห้ไม่ลืมหูลืมตา ไข้ขึ้นจนร้อนจัดไปทั้งตัว พี่สาวทั้งกอดทั้งปลอบ น้องก็ยังร้องไห้อยู่อย่างนั้น ทีแรกผมกะจะป้อนข้าวน้อง แต่พอเอาข้าวที่กัดละเอียดแล้วมาป้อนให้น้อง น้องกลับไม่ยอมกลืน พ่อบอกผมให้หาผ้าชุบน้ำมาวางไว้ที่หน้าผากแก เผื่อจะช่วยลดไข้ได้บ้าง ผมก็รีบทำตาม ถึงอุณหภูมิในตัวจะไม่ลดลง แต่ในที่สุดเสียงร้องของแกก็ค่อย ๆ เบาลงทุกที ผมกับพี่สาวทั้งเหนื่อยและเพลียจัดจนเผลอหลับไปที่ข้ าง ๆ ตัวแกนั่นเอง


แล้วคืนนั้นผมก็ฝันร้าย ผมฝันว่าน้องนั่งอยู่ที่พื้น และมีเลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด แกเรียกผม “พี่ พี่” ผมตกใจตื่นขึ้นมามีเหงื่อเย็น ๆ ท่วมตัว พอรู้สึกตัวก็รีบพลิกตัวไปดูแกอีกที เฮ้อ! ค่อยโล่งอกหน่อย ถึงแกจะหายใจแรงนิดหน่อย แต่ก็ดูจะหลับสนิทดี ผมบอกกับตัวเองว่าไม่มีอะไร ไม่เป็นไรแล้ว แล้วก็หลับต่อ


ตอนเช้าตรู่ ผมตกใจตื่นขึ้นเพราะเสียงร้องไห้ของพี่สาว ผมขยี้ตาให้หายสะลึมสะลือ เหลียวมาเห็นน้องสาวนอนหน้าเขียว เปลือกตาปิดสนิท ผมลองคลำ ๆ ดูก็พบว่าตัวแกเย็นเข้ากระดูก น้องตายไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ผมร้องไห้ฟูมฟาย เฝ้าโทษตัวเองที่อุตส่าห์ตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังประมาทไม่ได้สังเกตอาการผิดปกติของน้อง ผมเป็นพี่ชายยังไงกันนี่ ขนาดน้องสาวหมดลมสิ้นใจไปข้าง ๆ ตัวตั้งแต่เมื่อไรก็ยังไม่รู้เลย


พ่อแอบน้ำตาไหลเงียบ ๆ บอกให้ผมกับพี่สาวไปขุดหลุมที่ข้างศาลเจ้า แล้วเอาน้องสาวตัวน้อยอายุไม่ทันจะถึงขวบที่น่าเวทนา ของผมไปฝังไว้ที่นั่น ผมกับพี่สาวขุดหลุมไปก็ร้องไห้ไป แม่ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เห็นเรากำลังช่วยกันขุดดินก ็รี่เข้ามาเล่นดินทรายกับพวกเราอย่างเริงร่า ผมมองเห็นใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มสดใสของแม่ ก็พานให้ยิ่งเสียใจแทนน้อง น้ำตาค่อย ๆ รินไหลร่วงลงไปในหลุมหยดแล้วหยดเล่า


พ่อใช้เสื่อฟางพันตัวน้องแล้วเอาลงไปวางในหลุม ไม่มีป้ายปักหน้าหลุมศพไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม ไม่มีแม้แต่ชื่อในทะเบียนบ้าน ชีวิตน้อย ๆ ชีวิตนี้ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้บนโลกนี้เลย อยู่แค่ชั่วระยะเวลาสั้น ๆ เพียงสองร้อยกว่าวัน แล้วก็จากไปอย่างสงบ ผมตักดินขึ้นมาก้อนหนึ่ง ค่อย ๆ ปล่อยมันลงเพราะไม่อยากสาดดินให้เปื้อนน้อง หัวใจผมเหมือนจะถูกมีดกรีด น้ำตาไหลลงมาราวกับสายฝน ผมตะโกนอยู่ในใจ “น้องเล็ก พี่ขอโทษ เป็นเพราะพี่เองแท้ ๆ ที่ไม่รู้จักดูแลน้องให้ดี พี่มันไม่ดีเอง ถ้าน้องจะเกิดใหม่ ก็ต้องเลือกดูให้ดี ๆ ก่อนนะ จงเลือกเกิดในครอบครัวดี ๆ ล่ะ อย่าเลือกเกิดในครอบครัวขอทานอีกเป็นอันขาดนะ”

[Paang]

เวลาที่พวกเราเดินมาถึงหมู่บ้านใดก็ตาม แม้ว่าจะยังไม่ทันได้ตระเวนออกไปขอทาน เรื่องของเราก็มักจะสะพัดออกไปทั่วทั้งหมู่บ้านโดยที ่เราไม่ต้องออกป่าวประกาศเลย เพราะเพียงแค่มีคนเห็นครอบครัวตัวประหลาดของเรา แล้ว ก็เอาไปพูดต่อกันเอง

http://61.90.250.46/webboard/uploads/post-2862-1164183188.jpg



พ่อตาบอดหาบสาแหรกที่ปลายทั้งสองข้างมีเด็กทารก อยู่

มือซ้ายผมลากโซ่ที่ล่ามแม่ มือขวาก็ลากโซ่ที่ล่ามน้องชายคนโต

บางครั้งแม่ปัญญาอ่อนของผมก็โป๊หน้าอกออกมาอวดสายตาป ระชาชน

พี่สาวแบกผ้าห่มขาด ๆ ไว้ข้างหลัง แล้วยังมีเสื่อฟางและพิณมัดไว้ที่ด้านหน้า มือข้างหนึ่งก็จูงน้องชายคนเล็กไว้ด้วย

เด็กน้อยล่อนจ้อนสองคนคลานไปกับพื้น จับอะไรได้ก็หยิบเข้าปากหมด

เด็กโตอีกสามคนก็เปลือยเหมือนกัน ดินทรายเปื้อนจับเป็นคราบไคลหนาเตอะ สกปรกไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว

แปลกประหลาด พิลึกพิลั่น น่าอัศจรรย์จริงเชียว มาสิมา มาดูกันเร็วเข้า เร็ว! ไอ้พวกคนบ้าจะแสดงระบำแก้ผ้ากันแล้ว!

แล้วไม่นานครอบครัวของเราก็ถูกล้อมรอบไปด้วยผู้ คน พวกเขาต่างชี้ชวนกันดูพวกเรา เหมือนกับกำลังดูลิงกอริลลาในสวนสัตว์ยังไงยังง ั้น คุณน้าผู้หญิงคนหนึ่งมองดูพวกเราแล้วก็เวทนาจนน้ำตาร ่วงเผาะ ขณะที่คุณอาผู้ชายอีกคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ จดจ้องพินิจพิจารณาน้องสาวน้องชายตัวเล็ก ๆ ของเราที่คลานอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความอย ากรู้อยากเห็น บางคนมองเห็นแม่ยิ้มเซ่อ ๆ ก็อดหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้ พวกเด็กซน ๆ บางคนก็ใช้หนังสติ๊กยิงไปที่จู๋ของน้องชายผมแทนเป้าก ระดาน เท่านี้ยังไม่พอ พวกเขายังไปหาก้อนหินมารัวปาใส่พวกเราอีก

เวลาที่พวกเด็ก ๆ ชักจะซนมากเกินไป ผมก็จะยืดตัวขึ้นเป็นโล่กำบังคอยรับก้อนหินที่ปามาเห ล่านั้นให้กับน้อง ๆ มีเด็กอีกกลุ่มหนึ่งที่เข้ามายืนล้อมรอบเราเป็นวงกลม แล้วก็ปรบมือร้องเพลงล้อเลียนเราว่า “ผีบ้า ผีบ้า ผีบอ ตัวเท่าลูกกรอก นุ่งกางเกงตูดขาด ตัวดำปิ๊ดปี๋ แกว่งไปแกว่งมา ทั้งน่าดู ทั้งน่าขัน เอ้า! มาพวกเรามาช่วยตบมือกันเข้าหน่อย เอ้า!”

จากนั้นก็มีเสียงหัวร่องอหายของชาวบ้านที่พากันมามุง ดูดังขึ้น ประสานกันกับเสียงล้อเลียนของเด็ก ๆ ราวกับเป็นลูกคู่

ผมจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นวันอะไร จำได้แต่ว่าพอพวกเราเดินทางมาถึงหมู่บ้านแห่งหน ึ่ง ก็ได้ยินเสียงเปรี๊ยะปร๊ะของประทัดดังแว่วมาแต่ ไกล ตอนนั้นผมตื่นเต้นแทบแย่ ถ้าที่ไหนมีเสียงประทัด นั่นก็ย่อมหมายถึงการเฉลิมฉลองหรือเทศกาลอะไรสักอย่า ง ทุกครัวเรือนก็จะมาร่วมเฉลิมฉลองและทำบุญกันแบบลืมคว ามตระหนี่ถี่เหนียวไปเลย แต่แล้วความสุขของผมก็ต้องชะงักงันอยู่แค่ตรงนั ้น

เพราะจู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงพลุแตกอยู่ใกล้ ๆ หู “วี้ด...บึ้ม!!” แล้วก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องเสียงหลงของแม่ ขณะที่ผมกำลังงงงันจับทางไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น นั้น ก็มีเด็กชายราวห้าหกคนวิ่งลอดออกมาจากซอยข้าง ๆ พวกเขาถือธูปไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งถือพลุชี้มาที่แม่ผม แล้วก็พากันกระโดดโลดเต้นตัวลอยส่งเสียงฮาลั่น

ตอนนี้ผมถึงได้รู้ว่า เจ้าเด็กวายร้ายกลุ่มนี้นี่เองที่ใช้พลุดอกไม้ไฟมายิ ่งใส่พวกเรา

นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของละครชั่วร้ายเท่า นั้น พอเจ้าเด็กวายร้ายกลุ่มนี้แน่ใจแล้วว่า ครอบครัวเราไม่สมประกอบ ที่พิการก็มี บางคนก็บ้า ที่เหลืออยู่ก็ยังเป็นเด็กเล็กที่ไม่สามารถรับมือได้ พวกเขาจึงพากันยกพวกมาเล่นโดยสมมุติว่าครอบครัวเราเป ็นข้าศึกในจินตนาการของพวกเขา พอเริ่มทำศึก พวกเขาก็ตั้งหน้าตั้งตาเล็งพลุมาที่เท้าพวกเรา

“วี้ด—บึ้ม!”
“วี้ด—บึ้ม!”

เมื่อศัตรูอยู่ไกลตัว ไม้เท้าของพ่อจึงไม่ทรงอานุภาพอีกต่อไป เสียงหัวเราะของพวกเด็ก ๆ คละเคล้ากันท่ามกลางเสียงร้องไห้อย่างหวาดกลัวของน้อ ง ๆ และเสียงหวีดร้องอย่างเสียขวัญของแม่ นี่คือความอัปยศที่เกิดขึ้น ณ ผืนแผ่นดินแห่งนี้ ขณะที่พวกเราต่างกระโดดหลบพลุดอกไม้ไฟที่เล็งมากันอย ่างอลหม่าน พ่อก็บอกให้เอามือขึ้นปิดหูหัวตัวเองเอาไว้แล้ววิ่งก ลับไปข้างหลัง แต่ยิ่งพวกเราพยายามหลบหนีกันเท่าไร ก็ดูเหมือนว่าจะช่วยเพิ่มความฮึกเหิมให้แก่ฝ่ายตรงข้ ามได้มากขึ้นเท่านั้น พลุดอกไม้ไฟยิ่งสนั่นรัว เสียงพลุที่ดังระเบิดขึ้นแต่ละนัด แทบจะทำให้หัวใจหยุดเต้นเลยทีเดียว จนกระทั่งพวกเราหมดเรี่ยวหมดแรงที่จะหนี เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ จึงค่อย ๆ แว่วห่างออกไป

เด็กชายวัยหกเจ็ดขวบอย่างผม ก็เริ่มรู้จักคำว่าศักดิ์ศรีแล้ว พอเห็นพวกเขารังแกพวกเราอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ น้ำโหก็เดือดพล่านอยู่ในใจ แต่พ่อห้ามพวกเราเสมอไม่ให้ต่อปากต่อคำกับใคร ถ้ายิ่งถึงกับลงไม้ลงมือวิวาทกันแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได ้ใหญ่ ก็พวกเราอยากเกิดมาเป็นลูกขอทานทำไมล่ะ เด็กพวกนี้ล้วนแต่เป็นลูกผู้ดีมีเงิน ถ้าไปทำอะไรผิดใจพวกเขาเข้า แล้วอาหารมื้อหน้าของพวกเราล่ะ จะทำอย่างไรกัน พวกเราจึงต้องอดทนก้มหน้ายอมรับสภาพอย่างเงียบ ๆ แล้วแต่ก้อนหินที่ปามาว่าจะโดนที่ตัวบ้าง ที่หน้าบ้าง จนพวกเด็ก ๆ เริ่มเบื่อกันไปเอง แต่ยังดีที่ผู้ใหญ่บางคนเวทนาพวกเรา อุตส่าห์กลับไปบ้านนำอาหารมาให้

พวกเราเหมือนคณะละครสัตว์ที่พอการแสดงจบลง ก็ยืนรอรับรางวัลด้วยความเบิกบานใจ เมื่อพวกเขาได้รับความสนุกสนาน พวกเราก็ได้รับรางวัลเป็นเศษอาหารที่เหลือทิ้ง

อะไรคือสิ่งที่เรียกว่า “ศักดิ์ศรี” สำหรับผมแล้วมันก็คือคำคำหนึ่งที่มีอยู่ในหนังสือแบบ เรียนเท่านั้นเอง

กว่าผู้คนจะแยกย้ายกันไป ฟ้าก็มืดแล้ว พวกเราเหนื่อยกันแทบตาย แต่ยังหาสุสานที่พักพิงไม่ได้ ได้แต่รีบหาต้นไม้ใหญ่เป็นที่พัก แล้วนำเศษอาหารที่ได้รับมาแบ่งกันกิน

คืนนี้อากาศชื้นมาก หมอกลงจัด แล้วพวกเราต้องนอนกันกลางแจ้งอย่างนี้ ทำให้นอนหลับไม่สนิทนัก โดนน้ำค้างจนต้องตื่นกลางดึก ผ้าห่มก็ชื้นตั้งแต่หัวค่ำ ผมได้แต่หวังว่าดวงอาทิตย์ในยามเช้าของวันพรุ่งนี้จะ ช่วยนำความอบอุ่นมาสู่พวกเราบ้าง
<!-- / message -->

[Paang]

http://61.90.250.46/webboard/uploads/post-2862-1164178652.jpg



ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ ลืมตาทั้งที่ยังง่วงอยู่ เห็นบรรดานกน้อยพากันเกาะอยู่ตามกิ่งไม้ส่งเสียงร้อง เพลงจิ๊บ ๆ กันอย่างเพลิดเพลินใจ ใจผมกำลังคิดว่า อากาศในยามเช้านี่ช่างงดงามดีแท้ จู่ ๆ ก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแฉะ ๆ อุ่น ๆ อยู่บนใบหน้าตัวเอง ผมลองจับดู อี๋ ขี้นก! พอดูให้ดี ๆ บนหัวเราทุกคนและผ้าห่มมีแต่ขี้นกแต้มเป็นหย่อม ๆ ไปทั่ว บนพื้นหญ้าก็มีหนอนแก้วขนยาว ๆ ตัวดำ ๆ เกาะอยู่เต็มไปหมด เห็นพวกมันไต่กันยั้วเยี้ยแล้ว น่ากลัวที่สุดเลย



ตอนนี้เองน้องชายคนโตก็แผดเสียงร้องดังลั่น ตามแขนและคอแกมีรอยหนอนแก้วกัดอยู่เต็มไปหมด แกคงคันจนทนไม่ได้ก็เลยเกาใหญ่ พอผมเห็นแกเกาอยู่อย่างนั้นก็ชักรู้สึกคันขึ้นมาบ้าง ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้นกบ้า ไอ้หนอนบ้า ผมโกรธจนเต้นขึ้นมา หยิบไม่ไผ่ชักออกมาเป็นดาบ ปากก็ตะโกนว่า “ตาย! ตาย! ตาย! จะฆ่าให้ตายหมดเลย” แต่ยังไม่ทันจะกวัดไกวดาบ ก็นึกขึ้นได้ว่า เพราะตัวเองไม่มีบ้านอยู่นั่นแหละ จึงได้มาซัดเซพเนจรอยู่อย่างนี้ แล้วถ้าผมไปทำลายรังของมันเสีย พวกมันจะไม่กลายเป็นพวกเจ้าไม่มีศาลเหมือนพวกเราหรือ เฮ้อ! ช่างมันเถอะ ไม่แก้แค้นมันแล้ว รักษาตัวไว้ก่อนสำคัญกว่า ผมงัดเอาวิชาสารพัดประโยชน์ของคนพเนจรมาใช้อีกตามเคย ดินทรายครับ ผมเอาดินทรายมาทาตรงปากแผลที่โดนหนอนแก้วกัดเบา ๆ เพื่อยับยั้งความคัน

แม้ว่าจะมีทั้งนกและหนอนที่คอยจ้องรังแกเราอยู่ แต่ใต้ต้นไม้นั้นมีลมโชยอ่อน ๆ แล้วก็มีร่มเงาให้เราได้พักพิง แสงแดดที่ลอดผ่านร่มไม้ก็ไม่แรงพอที่จะทำให้เป็นไข้ไ ด้ ถึงอย่างไรการอาศัยร่มเงาใต้ต้นไม้ในฤดูร้อนก็น่าจะถ ือว่าเป็นที่พักพิงหรูหราเพียงพอสำหรับเราทีเดี ยว

แม่เดินลากโซ่เข้ามาหาผมพร้อมกับรอยยิ้มหวานแฉ่ ง ผมเห็นแล้วรู้สึกแปลกใจ แต่พอเห็นดอกไม้สองดอกที่แม่เอาเสียบไว้ที่ผม ก็เข้าใจทันทีว่าแม่ตั้งใจจะโชว์ของล้ำค่านั่นเ อง ผมจึงชี้ไปที่ศีรษะของแม่ บอกว่า “แม่ วันนี้แม่สวยจังเลย” แม่ปรบมือชอบอกชอบใจใหญ่ พอน้องชายคนโตเห็นเข้าก็ตรงเข้ามาจะแย่งดอกไม้ให้ได้ แต่แม่ไม่ยอม ทั้งคู่จึงเปิดศึกชิงดอกไม้กันใหญ่

ผมรีบเจรจาสงบศึกทันที เอาละ เอาละ ไม่ต้องทะเลาะกันหรอก แล้วลุกไปเก็บมาอีก 2 – 3 ดอก นาน ๆ จะได้เห็นแม่เบิกบานแจ่มใสอย่างนี้สักที ก็ได้ วันนี้จะบ้าเป็นเพื่อนสักวันก็แล้วกัน ผมเอาดอกไม้มาทัดไว้ที่หูซ้ายหูขวาและคาบไว้ที่ปากอี กหนึ่งดอก แล้วก็ทำเป็นเต้นระบำออกมาจากด้านหลังของต้นไม้

แม่กับน้องชายคนโตชักสนุกกันใหญ่ เลยลุกขึ้นมาเต้นบ้า ๆ บอ ๆ ไปด้วยกันกับผม โซ่ในมือส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง เหมือนเป็นการให้จังหวะกับเสียงหัวเราะของเรา บังเอิญมีชาวนาสองคนเดินผ่านมาทางนี้เข้าพอดี พวกเขาเห็นเราเต้นกันบ้าบอขนาดนี้ถึงกับตะลึงมองตาค้ าง แล้วหนึ่งในนั้นก็อุทานออกมาว่า “หา นี่มันอะไรกันหว่า นี่มันบ้ากันทั้งบ้านเลยหรือไง”

เสียงของพวกเราทำให้พี่สาวรู้สึกตัวตื่นขึ้น พี่สาวบอกผมว่า “อาจิ้น เลิกเล่นได้แล้วละ เดี๋ยววันนี้พี่จะออกไปขอทานเป็นเพื่อนเธอนะ รีบ ๆ เข้าเถอะ”

เยี่ยมไปเลย ผมดีใจที่สุดที่ได้จูงมือพี่สาวออกไปขอทานด้วยก ัน เพราะจะได้มีเพื่อนเดินคุยกันไป วันนี้เราดวงดีใช้ได้ ใช้เวลาไม่นานนัก เราก็ปฏิบัติ “ภารกิจ” ได้สำเร็จลุล่วง เราต้องเดินไปกลับระหว่างหมู่บ้านกับต้นไม้อยู่หลายร อบทีเดียว ขณะพ่อกับแม่กำลังกินข้าวที่เราไปขอทานมาได้ในรอบที่ แล้วอยู่ พี่สาวก็ตาไวมองเห็นในชามข้าวของแม่มีขี้นกหล่นใส่อย ู่เยอะแยะ แต่แม่ไม่รู้เรื่องอะไร ขณะกำลังจะหยิบข้าวใส่ปาก พี่สาวจึงรีบเข้าไปดึงชามข้าวออกมาจากมือแม่

“แม่ อย่ากินนะ มีแต่ขี้นกทั้งนั้นเลย”

แล้วอย่างแม่จะฟังรู้เรื่องที่ไหน ก็รู้กันอยู่ว่าแม่เป็นคนกินจุมาก พอมีคนมาแย่งของกินไปจากมือ ท่านก็โกรธจนแทบจะลุกเป็นไฟ มือที่ยังเปื้อนเมล็ดข้าวของแม่ฟาดเปรี้ยงเข้าที่ตัว พี่สาวอย่างจัง

“แม่จ๋า นี่มันมีแต่ขี้นกนะ หนูจะช่วยเอาออกให้แม่ก่อน แล้วค่อยกินต่อนะ”

แม่ยิ่งโมโหไปกว่าเดิม แม่คงเข้าใจว่าพี่สาวจะแย่งข้างของตัวเองไปกิน จึงใช้ฝ่ามือตบหน้าพี่สาวเต็มแรง

“เผียะ!” เสียงดังกังวาน

พี่สาวนิ่งอึ้งตะลึงงัน ยกมือขึ้นกุมหน้าไว้อย่างไม่รู้สึกตัว ปล่อยให้แม่ดึงชามข้าวที่มีแต่ขี้นกกลับไป แล้วก็มองตามแม่ที่รีบกลืนกินข้าวอย่างตะกรุมตะ กราม ท่าทางลนลานราวกับว่ากลัวจะมีคนมาแย่งอาหารในมือไปอี ก แม่ยัดข้าวเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย

ผมเห็นน้ำตาของพี่สาวแล้วก็อดน้ำตาไหลตามไม่ได้

[Paang]

http://61.90.250.46/webboard/uploads/post-2862-1164181146.jpg

เรื่องแย่ที่สุดของการอาศัยอยู่ใต้ต้นไม้ก็คือ เวลาผ้าห่มโดนน้ำค้างจนชื้นแฉะ หากวาเช้าวันไหนแดดดีหน่อยก็ค่อยยังชั่ว หากว่าเช้าวันไหนครึ้มครึ้มฝนแล้วละก็ นั่นหมายความว่าคืนนี้เราจะต้องนอนห่มผ้าเปียก ๆ กันทั้งคืน ซึ่งทำให้ยากที่จะข่มตาหลับลงได้


คิด ๆ แล้วครอบครัวเราเดินหน้าต่อไปดีกว่า ไปหาสุสานอาศัยกัน ถ้าโชคดีเราอาจจะหลบเข้าไปพักอยู่ที่ศาลเจ้าในสุสานก ็ได้ แย่งที่คนตายนอนอย่างน้อยก็ดีกว่าต้องคอยหลบภัยคนเป็ น

ที่เรียกว่า “ศาลเจ้า” นั้นก็คือ สถานที่เล็ก ๆ ที่มีไว้สำหรับวางของเซ่นไหว้ให้แก่พวกผีไม่มีญาติใน ป่าช้านั่น ในศาลเจ้าจะมีกระดูกของคนตายที่ถูกขุดขึ้นมากองกันอย ู่เต็มไปหมด แม้จะเป็น “ศาลเจ้า” แต่ที่จริงศพเหล่านี้ล้วนเป็นศพไม่มีญาติ จึงแทบจะไม่มีคนเข้ามาเซ่นไหว้เลย ดังนั้นศาลเจ้าก็ย่อมจะผุพังไปตามกาลเวลา ประตูก็แทบจะไม่ใช่ประตู หน้าต่างก็แทบจะไม่เห็นหน้าต่าง ที่พื้นมีฝุ่นจับหนาเป็นชั้น ๆ แค่เดินผ่านฝุ่นก็กระจายคลุ้งไปทั่วห้อง พอลมพัดมาวูบหนึ่ง ประตูหน้าต่างก็จะไหวไปมาตามแรงลมส่งเสียงดังเอี๊ยดอ ๊าดอยู่ตลอดเวลา

บรรยากาศน่ากลัวจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รู้สึกราวกับว่ามีสายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาจากด ้านหลัง มีมือเป็นร้อยคู่ที่ค่อย ๆ ยื่นมาใกล้ตัวเข้าทุกขณะ ในสถานที่ที่มีบรรยากาศแบบนี้ อย่าว่าแต่ตอนกลางคืนจะมีหรือไม่มี “ผี” เลย แค่ตอนกลางวันนี้ยังเป็นแหล่งชุมนุมของบรรดางู แมงมุม หนู แมลงสาบ จิ้งจก ยุง และตะขาบที่เข้ามาประชุมกันอย่างพร้อมเพรียง เท่านี้ก็ขนพองสยองเกล้าพอแล้ว

ตามข้างกำแพงหรือเพดานก็จะมีใยแมงมุมเกาะเป็นพรืดอยู ่เต็มไปหมด แถมเป็นใยแมงมุมที่เกาะค้างมานานเป็นแรมปี จึงมีขนาดใหญ่มากจนน่าจะเรียกว่า “ซูเปอร์ใยแมงมุม” เสียมากกว่า ตามใยแมงมุมนี้จะมีแมงมุมตัวใหญ่น้อยเกาะวิ่งไปมาบนใ ย ขนาดเราเป็นพวกที่อยู่ตามที่ร้างมาจนคุ้นเคย แต่เห็นแล้วก็ยังอดขนลุกขนพองไม่ได้ ส่วนตามมุมห้องยังเป็นอาณาจักรของมด มดนับหมื่นนับแสนตัวเดินกันยั้วเยี้ยไปหมด พวกเราเคยใช้ไฟจุดเผามัน แต่พอเผาเสร็จไปได้แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น มันก็พากันขึ้นมาจากรังอีก ไม่ได้สะทกสะท้านเลย ส่วนงูนั้นลำพังเอ่ยชื่อก็กลัวกันจะแย่อยู่แล้ว

หลายครั้งที่นอนหลับไปได้สักเที่ยงคืน เมื่อรู้สึกว่ามีตัวอะไรบางอย่างลื่น ๆ เย็น ๆ ขยับเขยื้อนไปมาอยู่ใกล้ ๆ ตัว จิตใต้สำนึกก็เตือนทันทีว่าต้องเป็นงูแน่ ครั้งหนึ่งผมตกใจมาก ตะโกนร้องออกมาว่า “งู!” ทำให้พ่อตกใจสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วย แม้ท่านจะมองไม่เห็น แต่ก็ไวพอที่จะหยิบไม้เท้าข้างตัวขึ้นมาทันที แล้วก็โยนข้ามมา “เปรี้ยง!” เข้าที่กลางหัวผมอย่างพอดี หัวผมบวมป่งเป็นซาลาเปาลูกโตขึ้นมาทันตาเห็น ผมเจ็บจนร้องไห้ดังลั่น ยังดีที่งูตัวนั้นนิ่งมาก ผมร้องดังลั่น ยังดีที่งูตัวนั้นนิ่งมาก ผมร้องดังขนาดนั้น มันก็ไม่ตกใจ แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาทำร้าย จากนั้นก็ค่อย ๆ เลื้อยจากไปตามทางของมัน

นอกจากพวกแมลงและสัตว์เลื้อยคลานที่มีอยู่ทุกที่แล้ว ที่น่ากลัวยิ่งกว่านี้คือ ที่กำแพงด้านหลังศาลเจ้ามักจะมีหัวกะโหลกกองกันอยู่เ ต็มไปหมด แค่เห็นก็ขนหัวลุกแล้ว

พอฟ้าเริ่มมืดลง ยื่นมือออกมาก็หาห้านิ้วของตัวเองไม่เจอ เจอแต่กองกระดูกผีเท่านั้นที่วับวาวอยู่ชัดเจนที่สุด กลางความมืดในยามค่ำคืน ผมจะขนเอาเสื้อผ้าเก่า ๆ ผ้าห่มผืนเก่ามาพันรัดตัวเองไว้แน่น แล้วยกผ้าขึ้นคลุมหัวด้วย เพราะผมกลัวว่าหากไม่ระวังตัว ผีป่าจะมาจับเอาไปอยู่เป็นเพื่อนในเมืองผี

กลางดึกคืนหนึ่งผมฝันร้าย ฝันว่าข้างนอกมีพายุทรายพัดโหมกระหน่ำ แล้วจู่ ๆ ก็มีผีสาวตนหนึ่งปรากฏกายขึ้นมา หล่อนใช้มือบีบคอผมแน่นจนหายใจไม่ออก ผมทั้งถีบทั้งเตะ กระเสือกกระสนจนสุดกำลัง พยายามตะโกนเรียกให้คนมาช่วย แต่ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน พอเริ่มได้สติก็ชักจะได้กลิ่นฉี่หึ่ง ๆ ออกมาจากผืนเสื่อ ถึงรู้ว่าเป็นเพราะตัวเองตกใจฝันร้ายจนฉี่ราดออกมานั ่นเอง พอล้มตัวกลับลงไปนอนอีก ทีนี้จะนอนอย่างไรก็ไม่กล้าหลับต่อ ต้องนอนตาค้างอย่างนั้นจนฟ้าสาง

อีกครั้งเราไปพักกันที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง พอผมล้มตัวลงนอน ก็บังเอิญมองไปเห็นที่ข้าง ๆ กองกระดูกนั้นมีโพรงใหญ่มากอยู่โพรงหนึ่ง ลองสังเกตดูให้ดีก็พบว่าข้างในโพรงมีงูขดพันกันอยู่ไ ม่รู้กี่สิบกี่ร้อยตัว ผมกลัวจนไม่กล้าหลับตานอนเลยทั้งคืน เอาแต่จ้องรูงูนั้นไม่กะพริบ ด้วยความระแวงว่างูอาจจะแอบออกมาทำร้ายโดยเราไม่รู้ต ัว

เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้พวกแมลงและสัตว์เล็ก ๆ มากัดต่อย ทำร้าย หรือไชเข้าหูเข้าจมูกเราในเวลาที่หลับสนิท เราจึงต้องใช้เวลาในช่วงกลางวันที่ยังมีแสงสว่างอยู่ มาจัดการเก็บกวาดพื้นที่ให้เรียบร้อย โดยผมกับพี่สาวจะไปช่วยกันเก็บฟางมาทำเป็นไม้กว าด หากิ่งไม้มาใช้ปัดกวาดใยแมงมุมที่อยู่ตามกำแพงเพดานแ ทนไม้กวาดปัดหยากไย่ พอจัดการเก็บกวาดได้สะอาดเรียบร้อยดีแล้ว เราจึงจะกลับไปขนเอาฟางแห้งอีกรอบ คราวนี้ต้องขนมากหน่อย เพราะจะเอามาสุมรวมกันไว้เพื่อทำเป็นเบาะ จากนั้นใช้เสื่อของเราปูทับข้างบนอีกที เพียงเท่านี้เราก็จะได้เตียงขนาดใหญ่เรียบร้อยแล้วหน ึ่งเตียง

มีครั้งหนึ่งที่ผมออกไปเก็บฟาง แต่ดันโชคไม่ดีถูกเจ้าของจับได้เสียก่อน ผมตกใจรีบวิ่งหนีออกมา เขาก็ไล่ตามออกมาด้วย ผมยิ่งวิ่งหนีเขาก็ยิ่งวิ่งตาม ผมรู้ว่าอย่างไรก็คงหนีไม่พ้นแน่ จึงคุกเข่าขอร้องเขา บอกเขาว่าที่จริงผมไม่ได้มีเจตนาจะมาลักขโมยฟางที่เอ าไว้ขายเพื่อไปทำเชือกพวกนี้หรอก แต่เป็นเพราะพื้นดินนั้นเย็นเกินกว่าที่จะนอนได้จริง ๆ ผมกลัวว่าถ้าพวกเราต้องนอนกับพื้นโดยตรงก็อาจทำให้เป ็นไข้หวัดได้ และแมลงเล็ก ๆ อาจไต่เข้าหูได้ง่ายอีกด้วย ที่ผมต้องทำเช่นนี้ก็เพราะความจำเป็น จากนั้นผมก็เล่าเรื่องทางบ้านให้เขาฟังจนหมด ชาวนาได้ฟังแล้วก็ใจอ่อน ยอมโบกมือไล่ให้ผมไป

เวลาฝนตก สถานการณ์ก็ยิ่งเลวร้ายเข้าไปใหญ่ ศาลเจ้าบางศาลหลังคารั่ว บางศาลเป็นเพราะสร้างผิดทำเล จึงทำให้มีฝนตกสาดเข้ามาไม่หยุดหย่อน ถ้าเป็นอย่างนั้นผมกับพี่สาวก็ได้แต่อุ้มน้อง ๆ ไปนอนบนโต๊ะเซ่นไหว้ จากนั้นก็จะหาที่ที่โดนฝนสาดน้อยที่สุดให้พ่อกับแม่น อน เมื่อไม่มีที่เหลือพอให้นอนได้อีก เราสองพี่น้องก็ต้องกอดกันไว้เพื่อให้มีไออุ่น ปากก็พร่ำภาวนาไปเรื่อย “สวรรค์โปรดเมตตาให้ฝนหยุดตกเสียทีเถิด” แต่ดูเหมือนสวรรค์จะไม่ได้ยินคำร้องขอของเราเลย ฟ้ายังแลบแปลบปลาบอยู่ไม่ขาดสาย เสียงฟ้าร้องครืน ๆ ทำให้น้อง ๆ ตกใจตื่น เราก็ต้องรีบเข้าไปโอ๋ ทั้งกอดทั้งปลอบจนน้อง ๆ หลับไป วนเวียนอยู่อย่างนี้ตลอดคืน

ได้โปรดเถิดสวรรค์ ท่านคงเห็นแล้วใช่ไหม ผมกับพี่สาวเป็นเพียงเด็กที่อายุไม่ถึงสิบขวบเล ย ไยท่านจึงต้องประทานชะตาชีวิตอันแสนโหดร้ายทรมานเช่น นี้ให้แก่เราเล่า ให้วัยเด็กของเรามีแต่ความขมขื่น

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมต้องจดจำไปชั่วชีวิต ครั้งนั้นเหตุเกิดที่ศาลเจ้าร้างแถบไถจง คืนนั้นลมกระโชกแรง พัดลอดผ่านเข้ามาตามช่องประตูและหน้าต่างคงเป็นเพราะ ความกลัวจึงทำให้ผมนอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก แม้จะรู้ดีว่ามีพ่อนอนประกบอยู่ด้านซ้ายและพี่สาวอยู ่ที่ด้านขวา กระนั้นก็ยังคงฝันร้ายอย่างต่อเนื่องอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเ ล่า ผมพยายามปลุกตัวเองให้ตื่นจากฝันร้ายเสียที แต่แล้วก็หลับเข้าสู่ความฝันที่น่าสะพรึงกลัวไปยิ่งก ว่าเดิม

พอถึงตอนนี้ จู่ ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนกันว่าเกิดแผ่นดินไหวจนสะเทือนไปทั้ งแผ่นดินอย่างนั้นแหละ เมื่อผมลืมตาขึ้น จึงรู้ว่าที่แท้ก็เป็นพี่สาวนี่เองที่เข้ามาเขย่าตัว ผม ขณะนี้ท้องฟ้ากำลังเริ่มสว่างแล้ว

“อาจิ้น ทำไมถึงมานอนอยู่ที่นี่ล่ะ” พี่สาวถามขึ้น

ผมอยู่ที่ไหน ผมอยู่ที่ไหนหรือ ผมมองไปรอบ ๆ ตัว ทำไมผมจึงมานอนอยู่ที่นี่ ที่มุมห้องของอีกห้องที่ห่างจากเสื่อนอนของเราถ ึง 20 เมตรเชียว

พี่สาวบอกว่า เมื่อกี้พอพ่อรู้สึกตัวตื่น คลำข้าง ๆ ตัวดูไม่เจอผม ก็เลยตกใจรีบปลุกพี่สาวให้รีบออกมาตามหา แต่นึกไม่ถึงว่าผมจะมานอนอยู่ที่ห้องข้าง ๆ นี่เอง

ผมคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าเมื่อคืนตัวเองตื่นขึ้นมาต ั้งแต่ตอนไหน แล้วก็ยิ่งนึกไม่ออกว่าตัวเองมานอนที่นี่ได้อย่ างไร แต่แล้วก็ค่อยนึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อคืนนี้ผมฝันเห็นผีสาวผมยาวตนหนึ่ง มีเลือดไหลออกทางทวารทั้งเจ็ด ดูน่ากลัวมาก เธอสั่งให้ผมมุดเข้าไปอยู่ในกรงเหล็ก แม้ผมจะกลัวแสนกลัวว่าเธอจะจับตัวไปอยู่ด้วย แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง พอผมเล่าฝันร้ายที่เกิดขึ้นให้พี่สาวฟัง พี่ก็ตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วมองผมอย่างตื่น กลัว เธอชี้มาที่ผมและพูดขึ้นว่า

“อา-อา-จิ้น—ที่-ที่-คอเธอ—"

คอผม คอผมเป็นอะไรหรือ

“คอเธอ ที่คอเธอมีรอยข่วนเป็นเส้น ๆ เลยละ”

เราสองคนตกใจร้อง “จ๊าก” แล้วกระโดดเข้ากอดกันไว้แน่น ทำไมนะทำไม ลำพังกลางวันก็ถูกเทพเจ้าแห่งโชคชะตารังแกเสียจนสะบั กสะบอมจะแย่อยู่แล้ว กลางคืนยังจะต้องมาสู้รบปรบมือกับภูตผีปีศาจอีก

แม้ในศาลเจ้าจะเต็มไปด้วยสิ่งเขย่าขวัญมากมาย แต่สำหรับพวกเราแล้วอย่างไรก็ต้องถือว่า นี่คือ “บ้าน” ที่คุ้มหัวนอนให้แก่พวกเรามาตลอด นับเป็นที่พักพิงที่ให้ความรักความอบอุ่นอย่างที่สุด แก่พวกเราในยามนั้น

[Paang]

http://61.90.250.46/webboard/uploads/post-2862-1164181581.jpg



มีอยู่ช่วงหนึ่งที่กระเพาะของพ่อไม่ค่อยดีนัก เป็นเหตุให้ปวดท้องตอนดึก ๆ เสมอ พอพ่อปวดท้องก็จะปลุกผมให้ลุกขึ้นพาออกไปทำธุระข้างน อก แต่ประสบการณ์ที่เจอ เหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวหลายต่อหลายครั้ง ทำให้ผมไม่อยากจะพาพ่อออกไปที่สุสานด้านนอกศาลเจ้าเอ าเสียเลย แม้ว่าในศาลเจ้าจะมีโครงกระดูกกองกันอยู่เต็มไป หมด แต่เราก็อยู่ด้วยกันตั้งหลายคน ยังพอจะทำเป็นใจกล้าข่มความกลัวไปได้บ้าง



ดังนั้นเมื่อพ่อปลุกผม ผมจึงแกล้งทำเป็นนอนหลับสนิท ไม่ว่าพ่อจะเขย่าแรงยังไง ผมก็จะไม่ยอมตื่นเด็ดขาด อีกไม่กี่นาทีต่อมาพ่อก็หยุดปลุกผม ผมกำลังแอบดีใจอยู่เชียว คิดไม่ถึงว่าสักพักจะมีกลิ่นเหม็นโชยมา ถึงตอนนี้ผมก็จะไม่ตื่นก็ไม่ได้แล้ว เพราะกลิ่นนั้นเหม็นสุดทนจริง ๆ พอผมลุกขึ้นมาดูจึงรู้ว่าที่แท้พ่อกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ ว ก็เลยจัดการธุระที่ข้างเสื่อนอนของพวกเราเสียเล ย เท่านี้ก็ได้เรื่อง เพราะทุกคนต่างทนกลิ่นไม่ไหวพากันตื่นขึ้นมาหมด แต่เนื่องจากฟ้ายังมืดอยู่มาก ต้องรอให้สว่างเสียก่อนจึงจะไปเอาน้ำจากลำธารมาเช็ดล ้างทำความสะอาดได้ และศาลเจ้าก็แสนจะคับแค้น จะหลบไปทางไหนก็ไม่พ้น ทุกคนได้แต่เอามืออุดจมูก นั่งล้อมวงเฝ้าเจ้าทองคำก้อนนี้ไว้จนฟ้าสาง

ไม่กี่วันต่อมา ผมก็ถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้ง ได้ยินเสียงพ่อพูดว่า “อาจิ้น อาจิ้น รีบตื่นเถอะ” ทีแรกผมกะว่าจะทำเป็นโอ้เอ้แล้วก็จะไม่ตื่นเอาเสียดื ้อ ๆ แต่พอพ่อพูดอีกว่า “อาจิ้น เร็ว ๆ เถอะ ไม่ไหวแล้ว จะราดใส่กางเกงอยู่แล้วนะ” ผมยังจำเหตุการณ์เมื่อสองสามวันก่อนได้ชัดเจน จึงเรียกสติคืนมาได้ทันที มองไปรอบ ๆ ตัว ทุกอย่างดูมืดมิดไปหมด แม้ชูมือขึ้นก็ยังมองหานิ้วตัวเองไม่เจอ แล้วจะพาพ่อไปส้วมที่ไหนดี แต่พ่อร้อนใจไม่เหลือเวลาให้ผมคิดเลย เอาแต่ดันตัวผมให้ออกมาข้างนอก

บังเอิญวันนี้เป็นคืนเดือนมืด ไม่มีแม้แสงเดือนหรือแสงดาว ได้ยินแต่เสียงลมพัดอู้ข้างหู เพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวในป่าช้าก็ทำให้ขนหัวลุกได้ไ ม่ยาก ใจหนึ่งก็ต้องคอยพะวงดูทางขรุขระไม่ให้สะดุดก้อนหินห รือหลุมบ่อที่มีอยู่เต็มไปหมด อีกใจหนึ่งก็คอยระแวงระวัง ต้องใช้หางตากวาดดูรอบ ๆ ตัวอยู่ตลอดเวลา

ทันใดนั้นก็เกิดลมพัดใบหญ้าให้แหวกออกจากกัน จากหางตาผมมองเห็นป้ายหน้าหลุมศพที่เขียนไว้ว่า “ทดสอบ...” ผมรีบหลับตาลง ไม่กล้าดูต่อ ไม่รู้เหมือนกันว่าผมตาลายเพราะง่วงนอนหรือเปล่ า จึงรู้สึกเหมือนกับมองเห็นว่าที่ป้ายหน้าหลุมศพนั้นก ็มีรัศมีแผ่ออกมาด้วย อีกทั้งตัวหนังสือก็ดูเหมือนมีประกายคมชัดไปเสียยิ่ง กว่าตอนกลางวันอีก ผมกลัวจนตัวสั่น ในใจก็คอยแต่ท่องนะโม นะโม ไปไม่ยอมหยุด

ตอนนี้เองมีเสียงสวบสาบ ๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ผมรีบหันขวับกลับไปมองทันที แต่ไม่พบอะไรเลย ลมเย็นในยามดึกยังคงพัดหวีดหวิว เหมือนเสียงคนกำลังร้องไห้อยู่กลางป่าช้าอย่างนั้นแห ละ พ่อมองไม่เห็นก็คงจะไม่กลัวหรอก แต่ผมสิ ขนลุกเหงื่อไหลเย็นเฉียบไปหมดทั้งตัว ผมเดินไปก็ระแวงไปว่ามีคนตามมาข้างหลัง รู้สึกเหมือนมีดวงตานับร้อยคู่กำลังแอบจับตามองเราอย ู่เงียบ ๆ พอคิดถึงตอนนี้แล้ว หัวใจผมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอก-อก แล้วขาผมก็พลันไปสะดุดกับวัตถุแข็ง ๆ บางอย่างเข้า ความหวาดระแวงที่ซ่อนอยู่ในใจก็ระเบิดออกมาในนาทีนี้ นี่เอง ผมตะโกนออกมาสุดเสียงว่า “ผี...ผี...ผี!”

“ป๊าบ!” เสียงพ่อตบกะโหลกผม “เป็นเด็กเป็นเล็กหัดพูดจาเลอะเทอะ”

“พ่อ ถ่ายตรงนี้เลยละกันนะพ่อนะ สะดวกดี” ผมพูดอย่างน้อยใจ มือก็ลูบกะโหลกป้อย ๆ

“อือ” พ่อทำจมูกฟุดฟิด พอแน่ใจว่าห่างจากบ้านมาพอสมควรแล้ว ท่านจึงยอมวางไม้เท้าลงที่ข้างตัวแล้วรีบดึงกางเกงลง แต่ยังไม่ทันที่จะได้ย่อขานั่งลงเลย ผมก็ได้ยินเสียงปู้ดป้าดแพร่ดพราดดังขึ้นมาเสีย ก่อน

“ตายละ มันราดใส่กางเกงหมดแล้ว!”

เท่านั้นเอง ผมก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ลืมความกลัวใด ๆ ไปเสียสนิท เห็นสภาพของพ่อในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วก็กลั้ นหัวเราะเอาไว้ไม่ไหวจริง ๆ ฮ่าฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่า! ผมหัวเราะจนตัวงอ ฮ่าฮ่า! โอ๋ยโย๋! เมื่อรักสนุกก็ต้องทุกข์ถนัด เพราะไม้เท้าของพ่อลอยขึ้นมาสำแดงเดชทันที

“ไอ้เด็กเวร! หัวเราะอะไรนักหนา ยังไม่รีบเก็บก้อนหินส่งมาให้พ่ออีก” ดีจังเลย พ่อเรียกหาก้อนหินมาเช็ดก้น นั่นหมายความว่าพ่อคงจวนจะเสร็จธุระเต็มทีแล้ว แต่ว่ามันมืดขนาดนี้ มองอะไรก็ไม่เห็น แล้วจะหาก้อนหินให้พ่อได้อย่างไร ผมจึงต้องนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น ใช้มือทั้งสองข้างคลำไปตามพื้นหญ้าค่อย ๆ กวาดไปด้านซ้ายทีขวาที แล้วผมก็เจอ...

“ว้าก!” ผมรีบกระโดดหนีร้องเสียงดังลั่น “งู!”

กางเกงเปียกไปหมด เพราะผมตกใจจนฉี่ราดออกมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู ้ ถึงตอนนี้พ่อกลับตั้งสติได้ดีกว่า ท่านพูดเสียงเรียบ ๆ ว่า “งั้นแกก็เร็ว ๆ เข้าสิ”

ผมจำเป็นต้องนั่งยอง ๆ ลงไปอีกครั้ง มันช่างเป็นงานที่ยากเย็นเหลือเกิน กว่าจะคลำหาหินมาได้สักก้อน แถมหินก้อนนั้นยังมีขนาดใหญ่กว่ากำปั้นเสียอีก แต่ผมก็ยังยื่นให้พ่อ ในใจคิดว่า เอาเถอะน่า ใช้ ๆ ไปก่อนเถอะ ก้อนมันใหญ่ไปหน่อย แต่ก็ดีกว่าไม่มีเลยนี่นา

แล้วไม้เท้าของพ่อก็ลอยมาอีกครั้ง “ไอ้เด็กเปรต! หินก้อนใหญ่ขนาดนี้ จะให้เข้าเช็ดยังไง หา!”

พ่อถอดกางเกงที่เปื้อนตัวนั้นทิ้งไว้ที่ทุ่งหญ้ า แล้วเดินโทง ๆ กลับศาลเจ้าด้วยกันกับผม ผมรู้สึกเหมือนว่าขากลับจะไม่ค่อยไกลเท่าขามา นอกจากนี้ยังมีหิ่งห้อยช่วยนำทางให้อีกด้วย ผมไม่สนแล้วว่าจะมีใครแอบมองผมอยู่ข้างหลังหรือ ไม่ เพราะเรากำลังรีบกลับบ้าน

[Paang]

ในฤดูร้อนวันหนึ่งตอนผมอายุได้เจ็ดขวบ วันนั้นพายุโหมพัดแรงตั้งแต่เช้าตรู่ ประกอบกับสายฝนที่ซัดกระหน่ำมาราวกับบ้าคลั่ง ท้องฟ้าครึ้มมัวเหมือนกับจะสาปให้โลกใบนี้อยู่ในความ มืดสลัวไปตลอดกาล เสียงกรีดร้องของสายลมลอดผ่านซอกประตูซอกหน้าต่างของ ศาลเจ้าเข้ามาอยู่ตลอดเวลา ครอบครัวเราทั้งเจ็ดชีวิตต้องมาซุกตัวเบียดกันอยู่ที ่มุมห้อง บรรยากาศด้านนอกในตอนนี้สำหรับเด็กเจ็ดขวบคนหนึ ่ง คงไม่มีคำใดจะบรรยายได้ดีไปกว่า “น่าสะพรึงกลัว”


http://61.90.250.46/webboard/uploads/post-2862-1164182920.jpg

ที่ด้านนอกนั้นพายุฝนซัดกระหน่ำ แต่ถึงแม้พวกเราจะอยู่ด้านในก็ใช่ว่าจะขยับตัวไปทางไ หนได้ จากมุมที่ผมซุกตัวอยู่นั้น เมื่อมองออกไปจะเห็นประตูเหล็กด้านข้างของศาลเจ้าพอด ี หลังม่านประตูเหล็กมีโครงกระดูกของคนตายที่ถูกขุดขึ้ นมากระจายกันอยู่เป็นหย่อม ๆ ตาที่กลวงโบ๋ของหัวกะโหลกเหล่านั้นเหมือนกำลังจ้องมอ งมายังครอบครัวที่สวรรค์ไม่ไยดี แม้เหตุการณ์จะเป็นเช่นนี้ แต่ผมก็ยังแอบภาวนาขอบคุณอยู่ในใจเงียบ ๆ เพราะศาลเจ้า ๆ ศาลนี้ก็ยังพอจะเป็นที่คุ้มกันเราจากพายุฝนภายนอกไว้ ได้เป็นอย่างดี และที่นี่ก็น่าจะนับได้ว่าเป็น “ห้อง” ที่ดีที่สุด หรูหราที่สุด สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่ผมเคยพเนจรกับพ่อแม่มาตลอดระยะเ วลานับสิบปี

จนกระทั่งเย็นย่ำ ลมฝนก็ยังคงกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างไม่อ่อนแรง เมื่อไม่มีอะไรตกถึงท้องนานติดกันสองมื้อ ทำให้แม่กับน้องชายคนโตหิวจนร้องไห้อาละวาด น้องคนอื่น ๆ ชักจะทนหิวไม่ไหวก็เริ่มร้องไห้กระจองอแงกันขึ้นมาบ้ าง เสียงสะอื้นซิก ๆ ที่ดังเข้ามาในหูผมเสียงแล้วเสียงเล่า ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีเข็มนับพันเล่มคอยทิ่มแ ทงใจ ผมทนเห็นคนในครอบครัวต้องหิวโหยทรมานต่อไปไม่ไหวอีกแ ล้ว

ผมทนเห็นคนในครอบครัวต้องหิวโหยทรมานต่อไปไม่ไหวอีกแ ล้ว ด้วยความที่ผมเป็นลูกชายคนโต มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อทุกชีวิตในครอบครัว ผมบอกกับตัวเองว่า ขอเพียงแค่ไม่ต้องให้คนในครอบครัวต้องทนหนาว ทนหิว ผมก็ยินดีจะอดทนทุกอย่าง หรือจะให้ผมต้องเสียสละอย่างไรผมก็ยอม

พอคิดได้อย่างนี้แล้ว ผมก็พรวดพราดลุกขึ้น ตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะต้องออกไปขอทานเดี๋ยวนี้

พ่อผู้ชราถึงกับต้องออกปากห้ามผมว่า “อาจิ้น ฝนตกลมแรงขนาดนี้ ข้างนอกมันอันตรายมากนะ อย่าออกไปขอทานจะดีกว่ามั้ง”

ผมหันกลับไปมองพ่อ แต่ผมตัดสินใจแล้ว ผมเชื่อว่าสวรรค์จะต้องคุ้มครองเด็กกตัญญู ผมจึงบอกกับพ่อว่า “ผมไม่กลัวหรอกพ่อ ยังไงสวรรค์ก็ต้องช่วยคุ้มครองให้ผมกลับบ้านอย่างปลอ ดภัยแน่”

แต่ดูเหมือนสวรรค์จะเล่นตลกกับผมอีกแล้ว เพราแค่ก้าวขาออกมาพ้นประตูบ้านเท่านั้น ก็เกิดฟ้าผ่าดังเปรี้ยง สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ผมรีบห่อตัวลงก็ใครว่าผมไม่รู้จักกลัวเล่า หากเป็นเด็กคนอื่นในวัยเดียวกันกับผม พวกเขาคงพากันหดตัวซุกอยู่ในอ้อมอกของแม่ ออดอ้อนให้แม่ปลอบรับประทับขวัญกันแล้ว แต่เด็กเจ็ดขวบอย่างผม คำรับขวัญที่จะได้ยินก็คงเป็นแต่เสียงร้องไห้อาละวาด ด้วยความหิวจากแม่เท่านั้น เมื่อผมไม่มีทางเลือก จึงต้องเดินออกมาจากศาลเจ้าด้วยใจที่เด็ดเดี่ยว

ตามถนนหนทางนั้นโดนพายุฝนอาละวาดเสียจนเจิ่งนองไปด้ว ยน้ำใสเย็นเฉียบ ต้นไม้ข้างทางก็ถูกลมพายุซัดจนบิดเบี้ยวสั่นคลอนกันไ ปทั่ว แม้กระทั่งป้ายชื่อร้านค้าก็ยังแกว่งไปมาทำท่าเหมือน จะร่วงมิร่วงแหล่ เดินไปได้ยังไม่ทันถึงสองนาที ผมก็โดนฝนสาดเสียเปียกปอนไปทั้งตัว ลมพายุโหมกระหน่ำมาอย่างบ้าคลั่งราวกับจะแกล้งซัดให้ เด็กตัวเล็กบางอย่างผมต้องล้มกองลงไปกับพื้นให้ได้อย ่างนั้น ผมต้องค้อมตัวคู้ลงให้ต่ำที่สุดเพื่อต้านลมให้น้อยที ่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ จึงจะสามารถเดินหน้าต่อไปได้ น้ำที่เปียกเลอะนองอยู่เต็มหน้าผมนั้น ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตากันแน่ รู้แต่ว่ามันทำให้ตาผมมัวจนเกือบจะมองไม่เห็นหนทางข้ างหน้าเอาเสียเลย

ทันใดนั้นก็มีวัตถุบางอย่างลอยดิ่งมาฟาดเปรี้ยงเข้าท ี่ตัวผมพอดี ความแรงของมันทำให้ผมล้มลงไปกับพื้น ผมเจ็บจนน้ำตาร่วง จำได้ว่าตอนนั้นตัวเองก็รู้สึกเหมือนกับเด็กคนอ ื่น ๆ ทั่วไป ที่พอล้มลงก็อยากจะตะโกนเรียกหาแม่ แต่จากประสบการณ์หลายปีที่ผ่านมานั้นได้สอนให้ผมรู้ว ่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ต้องพึ่งตัวเอง ดังนั้นผมจึงกล้ำกลืนความเจ็บเอาไว้ แล้วมองรอบตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ที่แท้ก็ลมพัดกิ่งไม้หักลงมาโดนผมนั่นเอง โอ! สวรรค์ ผมทำผิดอะไรหรือ ทำไมแม้แต่กิ่งไม้ก็ยังรังแกผมด้วย

กว่าจะเดินทางฝ่าฟันมาถึงหมู่บ้านได้ผมก็แทบแย่ ตามถนนหนทางในหมู่บ้านนั้นมีแต่เศษกระเบื้องและกิ่งไ ม้ที่ปลิวกระจายทั่วไปหมด ผู้คนต่างพากันปิดหน้าต่าง ล็อกประตูบ้านช่องกันแน่นหนา มีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นที่ยังเดินไปเคาะประตูตามบ้าน ทีละหลัง ๆ

ก๊อก ๆๆ! ก๊อก ๆๆ!

“ท่านผู้ใจบุญสุนทานทั้งหลายครับ คุณป้า คุณน้า คุณอา ช่วยเปิดประตูหน่อยได้ไหมครับ กรุณาเถิดครับ ขอข้าวผมสักจานเถิดครับ ได้โปรดเถิด คุณลุงผู้มีใจเมตตา...”

ผมคุกเข่าร้องไห้ที่หน้าบ้านแต่ละหลังที่ผมไปเคาะประ ตู ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีบ้านที่ยอมเปิดประตูออกมา เจ้าของบ้านฟังผมเล่าชะตากรรมอันแสนจะน่าหดหู่ของครอ บครัวแล้ว ก็รู้สึกรันทดใจจนน้ำตาไหล คุณอาผู้หญิงเจ้าของบ้านเดินเช็ดน้ำตาออกมาจากในบ้าน พลางเรียกผมให้ตามเข้าไปข้างในด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยม ด้วยเมตตา เธอเห็นผมตัวเย็นเฉียบเปียกปอนไปหมดก็กลัวว่าผมอาจจะ เป็นหวัดได้ จึงหยิบเสื้อผ้าเก่า ๆ ของลูกเธอมาให้ผมเปลี่ยน พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอก็ยกข้าวเปล่าออกมาให้ผมเอากลับบ้านสองชาม แถมยังช่วยหาจานมาปิดปากชามทั้งสองใบไว้ให้ด้วย เธอบอกว่าเดี๋ยวฝนตกใส่แล้วข้าวจะเปียกหมด

ความอบอุ่นวาบขึ้นมาในหัวใจผม ผมก้มหัวคำนับขอบคุณเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอบคุณความเมตตาปรานีของเขาที่ทำให้ผมมีแรงใจที่จะสู ้ต่อไป

ผมถือข้าวสองชามออกมายืนอยู่ที่ริมถนนอีกครั้ง ในใจกังวลอยู่ลึก ๆ ว่าข้าวมีอยู่แค่สองชามเท่านั้น แต่เรามีกันถึงเจ็ดคน แล้วจะพอกินกันได้อย่างไร ผมจึงตัดสินใจฝ่าพายุฝนเดินหน้าขอทานต่อไปอีก

แล้วผมก็เดินมาพบบ้านหลังหนึ่งเข้า บ้านหลังนี้มีกำแพงสูงใหญ่ ผมคิดว่าบ้านหลังนี้ต้องเป็นบ้านคนรวยแน่ ๆ จึงรีบเดินเข้าไปตะโกนเรียกอย่างมีความหวัง “มีใครอยู่ไหมครับ” ร้องแค่นี้ก็มีเสียงหมาเห่ารับขึ้นมาทันที ผมผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างตกใจกลัว แต่ก็ยังฝืนใจทำใจกล้า ตะโกนขึ้นมาจนสุดเสียงอีกครั้งว่า “มีใครอยู่ไหมครับ มีใคร...”

“ปัง!” แล้วประตูก็เปิดออก เจ้าของบ้านตะโกนด่าใส่หน้าผมด้วยความโกรธ “จะเรียกหาสวรรค์วิมานอะไร หา! รู้ไหมว่าแกทำให้หมาเห่าจนลูกฉันตกใจร้องไห้ไม่ยอมหย ุดแล้วนี่ วันนี้พายุพัดแรงขนาดนี้แล้วแกยังจะมาหาเอาอะไรอีกวะ ”

ผมยื่นขันใบเล็กออกมาอย่างขลาด ๆ ให้เขารู้เจตนาว่าผมมาเพื่อขอทาน นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าของบ้านจะยิ่งโมโหมากขึ้นกว่าเดิ ม ยกมือขึ้นโบกไล่ผมทันที “ไปๆๆ ที่นี่ไม่มีข้าวหรอก รีบไปให้พ้นไป๊!”

ขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับไปด้วยความผิดหวัง นึกไม่ถึงเลยว่าผู้ชายคนนั้นจะเรียกผมไว้ ผมแอบนึกยินดีอยู่ในใจ คิดว่าเขาคงจะเปลี่ยนใจมาให้ทานผมเสียกระมัง ที่ไหนได้เขาเรียกให้ผมถ่มน้ำลายให้ลูกเขาดู เพื่อหยอกให้ลูกเขาหายตกใจ

วันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องผมเลยสักนิดเดียว ปากก็แห้งแรงก็โรยไปหมดแล้ว จะมีน้ำลายที่ไหนให้พ่นออกมาได้อีก ผมขอน้ำกินสักแก้ว แต่เขาก็ปฏิเสธว่าไม่มี แถมยังเร่งให้ผมรีบถ่มน้ำลายเร็ว ๆ เข้า เพราะตอนนี้เด็กในบ้านร้องไห้เสียงดังลั่นขึ้นมาอีกแ ล้ว ผมไม่รู้จะทำอย่างไร จึงต้องนั่งลงกับพื้น ใช้มือวักน้ำฝนที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นขึ้นมาดื่ม แล้วถ่มน้ำลายใส่ฝ่ายตรงข้าม ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดคำขอโทษเลย ประตูก็ปิดใส่หน้าผมดังปังไปเรียบร้อยแล้ว

ผมยังเดินเคาะประตูตามบ้านต่อไป หลังแล้วหลังเล่า ถูกด่าครั้งแล้วครั้งเล่า ผมได้แต่เดิน เดินจนจำไม่ได้ว่าเดินมานานเท่าไรแล้ว นอกจากข้าวสองชาม ก็มีมันเทศเล็ก ๆ อีกสองหัวที่เพิ่มมาเท่านั้น ผมได้แต่ปลอบตัวเองว่า เอาเถอะน่า ก็ยังดี อย่างน้อยก็ยังดีกว่ากินเศษผลไม้ตั้งเยอะ

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทุกขณะ แต่พายุฝนกับไม่ยอมอ่อนกำลังลงเลย พอผมนึกถึงเสียงร้องไห้ของแม่กับน้อง ๆ ก็รีบสาวเท้าตรงดิ่งกลับบ้านอย่างไม่รอช้า

ตราบจนทุกวันนี้ เมื่อใดก็ตามที่พายุเข้า ผมก็ยังมองเห็นภาพภาพหนึ่งแจ่มชัดในความทรงจำ ท่ามกลางพายุฝนที่ซัดกระหน่ำ บนถนนสายยาวอันแสนเปล่าเปลี่ยว ยังมีเงาของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังเดินแกมวิ่งกลับบ้ านอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย

[Paang]

http://61.90.250.46/webboard/uploads/post-2862-1163962755.jpg


ตอนอายุได้สักเจ็ดแปดขวบ นอกจาก “ซักแห้ง” แล้ว ผมไม่เคยรู้เลยว่า “อาบน้ำ” เป็นอย่างไร


คำว่าซักแห้งก็คือ การเอาเสื้อผ้าเก่าของคนตายมาฉีกออกเป็นชิ้นเล็ ก ๆ ใช้แทนผ้าขนหนู น้ำผ้าไปชุบน้ำในแม่น้ำ บิดให้หมาด แล้วใช้เช็ดตามเนื้อตามตัว ผมเชื่อว่าอ่านมาถึงตรงนี้แล้ว ผู้อ่านหลายท่านก็คงย่นจมูกเหมือนได้กลิ่นเหม็นสาบลอ ยมาใช่ไหมล่ะครับ คุณคงสงสัยว่า “แล้วมันไม่เหม็นสาบแย่เหรอ แล้วพวกเธอไม่เหม็นสาบกันเองบ้างเหรอ ทำไมไม่อาบน้ำล่ะ”

แต่สำหรับครอบครัว ๆ หนึ่งที่ลำพังจะหาอะไรกินก็ยังเป็นเรื่องลำบาก แค่จะยังชีพก็ยังเป็นปัญหา แล้วใครเล่าจะมาใส่ใจว่าอาบน้ำหรือยัง ยิ่งครอบครัวเร่ร่อน ค่ำไหนนอนนั่น แผ่นฟ้าคือหลังคา ผืนหญ้าคือเตียงนอน บ้านที่จะคุ้มหัวก็ไม่เคยมีอย่างเรานั้น แทบจะไม่ต้องพูดถึงห้องอาบน้ำด้วยซ้ำไป หรืออาจพูดได้ว่า แต่ไหนแต่ไรมาเราไม่รู้ว่า “สะอาด” นั้นมีรสชาติอย่างไร มันก็เหมือนกับที่เขาว่ากันว่า “ปลาข้องเดียวกัน” พออยู่นานไปก็ไม่ได้กลิ่นเหม็นของกันและกัน

แต่วันนี้ไม่รู้ว่าพ่อเกิดผิดสำแดงอะไรขึ้นมา หรืออาจเป็นเพราะวันนี้ท่านหาเงินติดกระเป๋ามาได้นิด หน่อยกระมัง ท่านจึงตัดสินใจพาพวกเราไปอาบน้ำที่โรงแรมกันดูสักคร ั้ง ดังนั้นเราจึงยกโขยงมุ่งหน้าเข้าเมืองกัน เดินไปก็ถามทางเขาไปเรื่อยว่าที่ไหนมีโรงแรมที่พอจะม ีห้องอาบน้ำสาธารณะอยู่บ้าง

ถามเขาไปเรื่อยจนในที่สุดก็มีคนซื้อชี้บอกทางเรามาที ่โรงแรมแห่งหนึ่ง ผมวิ่งไปที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยความตื่นเต้น เขย่งปลายเท่าขึ้น มือสองข้างเกาะเคาน์เตอร์สูง ๆ ตัวนั้นไว้ แล้วตะโกนถามข้างในว่า “ขอถามหน่อยครับ ที่นี่ใช่โรงแรมหรือเปล่าครับ”

เถ้าแก่เงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “พวกแกตาบอด หรือปัญญาอ่อนอ่านหนังสือไม่ออกกันแน่ ไม่รู้จักเงยหน้าขึ้นอ่านป้ายเอาเองหรือไง!”

ถูกเผงเลย เถ้าแก่พูดได้ถูกต้องทุกคำเลยละครับ บ้านเราคนหนึ่งตาบอด อีกสองคนปัญญาอ่อน ส่วนผมกับอาเจียวพี่สาวก็ยังไม่เคยเข้าเรียนย่อมอ่าน หนังสือไม่ออกแน่ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะตอบว่าอย่างไร เถ้าแก่ก็เงยหน้าขึ้นมาเจอะกับครอบครัวประหลาดของเรา เข้าเสียก่อน พ่อตาบอด แม่กับน้องชายก็ดูเหมือนคนไม่เต็มเต็ง ผมกับพี่สาวแม้จะดูปกติดี แต่ก็ตัวดำ สกปรกซกมกเต็มที แล้วยังเด็กทารากน้อยอีกสองสามคนอยู่ในย่ามที่พ่อหาบ เร่มาด้วย สีหน้าของเถ้าแก่เปลี่ยนเป็นตะลึงขึ้นมาทันที วินาทีต่อมาแกตั้งสติขึ้นมาได้ ก็โบกมือไล่พวกเรา พร้อมกับตวาดเสียงลั่น “ออกไปให้พ้นไป๊ ที่นี่ไม่ใช่พรรคกระยาจกนะโว้ย มีเงินก็ไม่ให้พัก ข้ายังต้องค้าต้องขายนะโว้ย พวกเอ็งไปที่อื่นไป๊ ไป ๆ รีบไสหัวไปให้พ้นเลย ไป๊!”

เราถูกปิดประตูใส่หน้าอย่างนี้อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล ่า จนกระทั่งมาถึงที่โรงแรมอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่ายังโดนไล่ตะเพิดออกมาอยู่เช่นเดิม แต่คราวนี้พอเถ้าแก่ตะเพิดเราออกมาแล้ว เขาก็เดินตามเราออกมาอยู่เช่นเดิม แล้วหยิบเงินหนึ่งเหมามายัดใส่มือผม เขาคงเข้าใจว่านี่เป็นเทคนิคการขอทานแบบใหม่ของพวกเร า ลองคิดดูสิครับว่ามีเงินสดอยู่ในกระเป๋าแท้ ๆ แต่กลับไม่มีปัญญาจะหาโรงแรมเช่าแล้วใช่ว่าจะขอกินฟร ีอยู่ฟรีเสียเมื่อไร พ่อคงจะเก็บความเจ็บช้ำนี้ไว้ในอกมานานแล้ว พอได้ยินเสียงเถ้าแก่หยิบเงินมาให้พวกเรา ความอัดอั้นจึงระเบิดออกมาตอนนี้เอง พ่อวางทารกน้อยลงแล้วหยิบไม้เท้าขึ้นมาตีผมใหญ่ ผมเจ็บมากจนร้องไห้จ้า เสียงหัวเราะเยาะ คำพูดดูถูกเหยียดหยาม เหยียบย่ำถากถางเราเหล่านั้นล้วนเสียดแทงใจพ่อ แล้วมันไม่บาดใจผมด้วยหรืออย่างไร แต่ยิ่งผมร้องไห้พ่อก็ยิ่งโมโห น้ำหนักของไม้ที่ตีผมก็ยิ่งแรงขึ้นไปอีก แล้วพ่อก็ยิ่งตีผมตีไม่ยั้งมือ

คนที่อยู่แถวนั้นเห็นพ่อตีลูกแรงขนาดนี้ก็ชักจะทนไม่ ได้ พากันเข้าห้ามพ่อไว้ “ลุง เด็กมันไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าตีมันเลย พอเถอะลุง”

พ่อปาไม้ลงพื้นอย่างแรงตามอารมณ์ แล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “สักวันหนึ่งเถอะ ยาจกจะต้องเป็นราชาให้ได้”

คำพูดประโยคนี้ผมฟังด้วยหูแล้วจำด้วยใจ ผมยืนกัดฟันกำหมัดแน่นทั้งที่น้ำตาไหลนองหน้า บอกกับตัวเองว่า เราต้องขยัน เราต้องเข้มแข็ง แล้ววันหนึ่งเราจะทำให้สวรรค์ดู ยาจกจะต้องเป็นราชาให้ได้

ถึงตอนนี้ พอนึกหวนกลับไปอีกครั้ง เวลานั้นครอบครัวเราทั้งเจ็ดคนแต่งตัวแสนจะสกปรกมอซอ เสียขนาดนั้น ก็น่าอยู่หรอกที่เถ้าแก่เจ้าของโรงแรมจะตกใจ เป็นใครก็ต้องคิดว่าขอทานที่ไหนจะมีปัญญาจ่ายเง ิน หรือไม่ก็อาจทำให้โรงแรมเขาสกปรกได้ แล้วยังต้องทนกลิ่นเหม็นสาบจากตัวพวกเราอีก เป็นใครก็ย่อมต้องปฏิเสธไม่ไว้หน้าพวกเราอยู่แล ้ว

แต่พ่อก็ยังไม่ยอมตัดใจ ยังพาพวกเราเดินหาโรงแรมที่อื่น ๆ อีก เผื่อว่าจะมีโรงแรมไหนยอมรับเราไว้ได้บ้าง เราจึงพากันกระเตงต่อไปทั้งครอบครัว แต่ไม่เห็นว่าจะมีอะไรดีขึ้นเลย โรงแรมทุกแห่งก็ยังตั้งหน้าปฏิเสธเราต่อไป บางแห่งพอเห็นหน้าตาท่าทางของแม่กับน้องชายคนโตแล้วต กใจจนแทบจะปิดประตูหนีเลยก็มี เราเดินมาทั้งวันจนทุกคนเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า แต่ผมก็เข้าใจความเจ็บปวดของพ่อดี จึงไม่กล้าออกความคิดเห็นใดอีก ได้แต่เดินตามพ่อไปอย่างนั้น

ใครได้เห็นครอบครัวขอทานของเราแต่ละคนสวมเสื้อผ้าขาด วิ่นเดินอยู่บนท้องถนนแล้วละก็ ต้องพากันหลีกไกลไปเป็นวา ๆ ที่จริงผมรู้ดี ไม่ต้องหันมามองเราหรอก ถึงจะยืนห่างจากเราเป็นสิบเมตรก็ยังได้กลิ่นเหม็นสาบ เหงื่อไคลที่ไม่เคยชำระล้างหมักหมมกันมานานเป็นแรมปี ปนกับกลิ่นฉี่เด็กเหม็นเปรี้ยวของพวกเราอยู่ดี

ในที่สุดพ่อก็ต้องยอมแพ้ ท่านถอนใจยาวแล้วพูดว่า “ขอทานไม่ใช่คนหรือไงวะ เอาละ คืนนี้เรานอนกันใต้ชายคาหน้าร้านค้าก็แล้วกัน”

[Paang]

http://61.90.250.46/webboard/uploads/post-2862-1163965015.jpg



ผมโตขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุ และเริ่มตระหนักถึงภาระของลูกชายคนโตที่มีต่อครอบครั วมากขึ้น พอตกค่ำก็จะเป็นหน้าที่ผมที่จะไปหาที่ที่พอจะพักได้ช ั่วคราวตามตรอกซอกซอยต่าง ๆ แล้วก็ให้พ่อแม่กับน้อง ๆ นอนพักรอกันก่อน เมื่อจัดแจงทุกอย่างลงตัวแล้ว ผมก็จะออกตระเวนหาร้านค้าที่พอจะกำบังฝนได้ รอจนกระทั่งเขาปิดร้านเรียบร้อยแล้วจึงค่อยไปรับทั้ง ครอบครัวมาค้างแรมกันที่นี่


หากวันไหนสามารถหาที่นอนใต้ชายคาได้ก็ต้องถือว่าเราโ ชคดี เพราะถ้านอนกันในที่โล่งแล้วเกิดฝนตกลงมาล่ะก็ เราจะต้องโยกย้ายหาที่นอนใหม่กันทั้งครอบครัว ไหนจะเด็กเล็กเด็กโตที่งัวเงียงอแง ไหนจะผ้าห่ม ไหนจะสัมภาระอื่น ๆ อีก ช่างชุลมุนวุ่นวายกันจริง ๆ

ผมไม่รู้ว่าขณะนี้ค่ำมืดดึกดื่นกี่โมงกี่ยามกัน แล้ว แต่หลังจากจัดแจงหาที่ทางให้คนในครอบครัวได้พักกันเร ียบร้อย ก็เป็นอาเจียวพี่สาวคอยดูแลอยู่ทางนี้ ส่วนตัวผมก็ถือขันธ์ใบเล็กออกไปขอทานอีกตามเคย แต่เราเพิ่งจะมาที่นี่กันเป็นครั้งแรก ผมรู้สึกแปลกที่ กลัวตัวเองจะหลงทาง จึงต้องเดินเป็นเส้นตรงไปตลอดทาง หรือถ้าเลี้ยวก็จะเลี้ยวขวา แล้วก็ขวา แล้วก็ขวาเป็นสี่เหลี่ยม

ตามปกติแล้ว ถ้าอยู่ตามบ้านนอกในยามค่ำคืนก็จะไม่มีแสงไฟ กลางวันยังพอจะจำทางได้บ้าง แต่พอตกกลางคืนแล้วมืดมนมากจนแทบมองอะไรไม่เห็น เลย แต่ในเมืองนั้นตรงกันข้าม แม้จะดึกดื่นแค่ไหนก็ยังมีแสงไฟสว่างจ้าไม่น่าก ลัว ผมเดินผ่านบ้านคนมาได้แค่สี่สิบห้าสิบหลัง กำลังดีใจอยู่เชียวว่าวันนี้จะมีของกลับไปสนองคุณแก่ พ่อแม่บ้าง แต่ที่ไหนได้ พอกำลังจะเลี้ยวตรงหัวมุมเท่านั้น ก็มีตำรวจสองคนโผล่หน้าออกมา คราวนี้ก็ซวยละสิ ยิ่งยุคนี้เป็นยุคสองนายพลผู้ยิ่งใหญ่ด้วย มักจะมีผู้นำประเทศต่าง ๆ มาเยี่ยมเยือนไต้หวันกันอยู่เสมอ ท่านผู้นำเกรงว่าภาพของขอทานที่มีอยู่เต็มบ้านเต็มเม ืองอาจทำลายหน้าตาของประเทศได้ จึงออกคำสั่งให้กำจัดพวกขอทานทั้งหมดให้สิ้นซาก

โชคดีที่ผมอายุยังน้อยจึงคล่องแคล่วว่องไว พอเห็นตำรวจก็กระโดดเข้าไปหลบหลังเสาในร้านค้าได้ทัน ท่วงที เสียแต่ว่าไอ้มือไม้เจ้ากรรมดันไม่ฟังเสียงผม อ่อนปวกเปียกแถมยังเหงื่อแตกอีก ผมคิดว่าคราวนี้ต้องตานแน่เลย นึกถึงคราวที่แล้วไปขอทานที่สถานีขนส่ง ครั้งนั้นผมถูกตำรวจจับเข้าไปขังไว้ที่สถานีตำรวจตั้ งครึ่งค่อนวันอย่างกับเป็นหัวขโมย แค่นี้ก็เข็ดเกินพอแล้ว ผมรีบเงยหน้าขึ้นวิงวอนต่อฟ้า “ตำรวจใจดี ตำรวจใจดี ได้โปรดเมตตาสงสารอาจิ้นบางเถอะนะครับ อย่าจับอาจิ้นไปขังที่โรงพักอีกเลย ครั้งที่แล้วขังไว้เกือบทั้งวัน ถูกจับคราวนี้ไม่รู้ว่าจะขังไว้นานเท่าไร อย่าให้ผมต้องถูกจับเลย ข้าวก็ยังไม่ได้เอากลับให้ที่บ้าน ถ้าผมถูกจับไปแล้ว ใครจะคอยดูแลคนในบ้านเล่า ได้โปรดเถิด ได้โปรด” ผมคิดไปพลางน้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น

เนื้อตัวผมสั่นเทา แม้แต่มือก็ยังแทบจะถืออาหารไว้ไม่อยู่ ดีว่าตอนนี้ตำรวจทั้งสองคนกำลังหันกลังเดินกลับไปพอด ี ผมชักจะใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ใจจดจ่ออยู่แต่ว่าจะรีบหนีออกไปจากที่ที่แสนอันตรายน ี้ จึงก้าวเท้าออกวิ่งโดยที่ไม่ทันระวังมองซ้ายขวาหน้าห ลัง พอดีมีรถคนหนึ่งแล่นตัดเข้ามาด้วยความเร็วสูง ผมเกือบจะถูกรถชนอยู่แล้วเชียว ดีที่รถคนนั้นเบรกไว้ทัน แล้วคนขับก็หมุนกระจกลงมาตะโกนด่าใส่หน้าผม “ไอ้เด็กระยำ! อยากตายก็ไปให้รถไฟชนสิวะ จะได้ตายเร็วหน่อย!” แล้วก็ตามมาด้วยคำอวยพรยาวอีกเป็นชุด ๆ เลยทีเดียว

โชคดีที่ผมฟังจนชินเสียแล้ว ผมรีบวิ่งไปตามซอยมืด ๆ สองขาอ่อนล้าจนทรุดลง ถึงตอนนี้ผมเพิ่งรู้สึกตัวว่าอาหารในมือหายไปไหนหมดแ ล้วก็ไม่รู้แล้วผมก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง

ผมบอกกับตัวเองว่า หนีพ้นตำรวจครั้งนี้มาได้ก็เหมือนกับต่ออายุตัวเองไป อีกหลายปี ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ถูกตำรวจจับไปเสียทั้งบ้าน ว่าแล้วก็รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้แห้ง เดินย้อนกลับทางเดิมไปสมทบกับคนที่บ้าน

แล้วความหิวก็ทำเอาผมปวดเอวเมื่อยหลัง อยากจะหาน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้มีแรงสักหน่อย แต่ในเมืองกลับสู้บ้านนอกไม่ได้ ท่อน้ำแต่ละท่อทั้งใหญ่ทั้งกว้าง แค่จะเอาผ้าขนหนูไปชุบน้ำก็ยังยากเต็มที คืนนี้ผมไม่มีทางได้ซักแห้งแน่ แล้วอีกเพียงครู่เดียวเราทุกคนก็หลับผล็อยไปใต้ชายคา ของร้านค้าแห่งหนึ่ง

กำลังหลับสนิทกันดีอยู่เชียว เจ้าของบ้านก็เปิดประตูเหล็กขึ้นเสียงดังแกรกกร าก จากนั้นก็ต่อเดียวเสียงด่าโวยวายยาวอีกเป็นชุด ๆ ประสานกับเสียงร้องไห้โยเยของน้อง ๆ ที่ยังเล็ก เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ด้วยความที่พวกเราอ่านหนังสือไม่ออก จึงไม่มีใครรู้ว่าที่นี่เป็นร้านขายปาท่องโก๋และอาหา รเช้า เจ้าของร้านจะต้องลุกขึ้นมาเตรียมของตั้งแต่เช้ามืดท ุกวัน พอแกเปิดประตูออกมาเห็นครอบครัวขอทานกำลังร้องไห้กระ จองอแง ก็เลยด่าเอะอะโวยวายขึ้นว่า “ตื่นเช้ามายังไม่ทันได้ทำมาหากิน ก็ได้ยินเสียงพวกแกแหกปาก หนวกหูจะตาย เอ้า! ยังไม่รีบไสหัวไปอีก”

พวกเราจำต้อง “ไสหัว” ไป

ทว่าเด็กเล็ก ๆ ที่งอแงเพราะง่วงนอนนั้น เราจะปลอบให้พวกเขาหยุดร้องไห้ง่าย ๆ ได้อย่างไร เรายิ่งปลอบ พวกเขาก็ยิ่งร้องดังขึ้น พ่อกลัวว่าเสียงร้องของน้อง ๆ จะยิ่งดังรบกวนคนอื่นไปอีก จึงใช้มืออุดปากน้อง ๆ ไว้ อุดจนน้องแต่ละคนหน้าเขียวเกือบตายเพราะขาดออกซ ิเจน ยังไม่ทันจะปลอบให้เด็กเล็กเงียบเลย แม่กับน้องชายคนโตที่นอนไม่เต็มอิ่มก็ลุกขึ้นมาทะเลา ะกันอีก ต่างก็นั่งร้องไห้อาละวาดอยู่กับพื้นที่ไม่ยอมห ยุด ทั้งสี่คนนั่งรวมหัวกันร้องไห้อยู่อย่างนี้ แล้วผมจะทำอย่างไรดีนี่ ผมควรจะทำอย่างไรดี ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่าผมควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

พ่อส่ายหน้าด้วยความระอาใจ แล้วตัดสินใจว่าเราควรจะกลับไปนอนตามป่าช้าที่บ้านนอ กเหมือนเดิมดีกว่า

ถูกแล้วครับ ถึงอย่างไรนอนที่ป่าช้าก็ยังสบายใจเสียกว่า

[Paang]

http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/962/962/images/pai.jpg


อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นทุกทีแล้ว แม้แต่หมาจรจัดที่เห็นอยู่บ่อย ๆ ก็ไม่รู้ไปหลบอยู่ที่ไหนหมด เมื่อพวกเราไม่มีเสื้อกันหนาวที่จะให้ความอบอุ่นแก่ร ่างกาย จึงต้องเอาเสื้อผ้าเก่า ๆ ขาด ๆ มาใส่ทับกันหลาย ๆ ชั้น แต่ลมหนาวก็ยังพัดลอดเข้ามาทางคอเสื้อ แขนเสื้อ ขากางเกง หรือแม้แต่รูที่ขาดตามเสื้อผ้าของเรา หนาวเหน็บไปจนถึงกระดูกเลยทีเดียว เวลาเดินก็ต้องห่อตัว บางครั้งอากาศหนาวจัดจนหน้าชาไปหมด น้ำมูกน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ผมก็จะเอามือมาถูที่แก้มทั้งสองข้างให้เกิดความร้อนพ อให้มีความรู้สึกบ้าง



เวลาเราเดินทางไกล เรามักเดินกันเป็นวัน ๆ ไม่มีแม้เงาของผู้คน เราเดินไปตามทุ่งนาป่าเขาที่ดูยาวไกลไปจนสุดลูกหูลูก ตา จนผมมักจะสงสัยว่าหรือเวลาจะหยุดตรงนี้ โลกทั้งโลกถูกทำลายหมดสิ้นไป ราวกับมีเพียงครอบครัวที่น่าสงสารของเราที่สวรรค์หลง ลืมทอดทิ้งไว้ในมุมใดมุมหนึ่ง เกิดและดับไปตามยถากรรม

ในฤดูหนาว ร่างกายต้องการพลังงานมากกว่าปกติ ความอดทนต่อความหิวก็พลอยลดน้อยลงไปด้วย วันนี้ขณะที่พวกเรากำลังเดินผ่านสวนกล้วยสวนหนึ ่ง เนื่องจากไม่ใช่ฤดูเก็บเกี่ยว บรรยากาศวังเวงมาก แล้วสายตาผมก็เหลือบไปเห็นเจ้าไก่ตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู ่กับพื้นดิน มันคงจะหนาวจนแข็งตายเสียแล้วกระมัง ดูเหมือนมันจะแข็งเกร็งไปหมดทั้งตัวเลย ผมเห็นแล้วก็อดเวทนามันไม่ได้ จึงเล่าสิ่งที่เห็นให้พ่อฟัง ไม่นึกเลยว่าพอพ่อได้ฟังก็กระตือรือร้นมากจนถึงกับหย ุดเดิน แถมยังสั่งให้ผมไปเก็บไก่ตัวนั้นขึ้นมาอีก

“แต่ไก่ตายนานแล้วนะพ่อ สีมันก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว” ผมมองไปที่ไก่ท้องเน่าตัวนั้น พลางพูดขึ้นอย่างลำบากใจ

“ช่างมันน่า ไปเก็บมาเถอะ” พ่อสั่ง

“แต่ว่า...” ผมชักจะได้กลิ่นเน่าของไก่ตัวนั้นขึ้นมาตะหงิด ๆ

“บอกให้ไปเก็บก็ไปเก็บมาสิ หรือจะให้ข้าลงมือ” พ่อเอาไม้เท้าเคาะลงกับพื้นแรง ๆ สองครั้ง ผมรู้สึกได้ว่าพ่อใกล้จะหมดความอดทนแล้ว

ผมเลยเอามืออุดจมูกไว้ แล้วเดินเข้าไปในท้องนา มองลงไปที่ซากไก่ก็เห็นตาของมันปิดสนิท ขนที่เคยสวยของมันถูกสายลมพัดพาเอาความเงางามไปจนหมด สิ้น ขนปีกของมันหลุดลุ่ยกระจุยกระจาย ผมคิดว่าบางทีตอนก่อนตาย เจ้าไก่ตัวนี้คงพยายามกระพือปีกเพื่อจะยืนขึ้นให้ได้ แต่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็หมดไปพร้อมกับแรงฮึดสู้ของม ัน มันพ่นลมสุดท้ายออกมาอย่างแผ่วเบา คอพับลง แล้วก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

จากนั้นพวกหนอนและแมลงเล็ก ๆ พากันไชเข้ามาอาศัยอยู่ใต้ขนอันอบอุ่น แล้วก็กัดกินเนื้อของมัน ทำให้กระเพาะลำไส้มันทะลักออกมา สภาพน่าอนาถเหลือเกิน ผมนิ่งนึกอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรจะจับส่วนไหนของมันขึ้นมาดี ก็เลยใช้สองนิ้วคีบขามันขึ้นมาถือไว้ให้ห่าง ๆ ตัว แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ผมพยายามถือไก่ให้ห่างจากตัวที่สุดเท่าที่จะทำไ ด้ ด้วยความกลัวว่าหนอนจะไต่ขึ้นมาที่มือ ผมรู้ดีว่าพ่อคงจะต้องกินมันแน่ ตลอดทางที่ถือมา อดไม่ไหวเกือบจะอ้วก ผมเสียใจจริง ๆ ที่บอกเรื่องไก่ตายกับพ่อ แต่เรื่องมาตั้งขนาดนี้แล้ว ใครก็คงห้ามพ่อไว้ไม่ได้ ยิ่งตอนนี้ที่กระเพาะพวกเราร้องโครกครากไม่เป็นเสียง

พ่อพาเรามาถึงกระท่อมร้างแห่งหนึ่งที่พอจะกำบังลมได้ จากนั้นก็สั่งให้ผมกับพี่สาวช่วยกันหาหินมาวางเป็นเต าสามขา หาฟืนและกระดาษชิ้นเล็ก ๆ มาทำเป็นเชื้อเพลิง พ่อคิดจะต้มไก่จริง ๆ ด้วย พอพวกเราหาอุปกรณ์ได้ครบถ้วน พ่อก็คลำเอามีดเล็ก ๆ ออกมาจากตัว แล้วจัดการไก่ตัวนั้นด้วยปลายนิ้วสัมผัส โดยเริ่มจากการตัดหัวมันออกก่อน จากนั้นควักเอาเครื่องในออกมาจนหมดแล้วถอนขนออกจากตั วไก่ให้สะอาดหมดจด

ความสามารถในการฆ่าเป็ด ไก่และห่านของพ่อเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน ไม่ว่าจะรองเลือด จุดไฟต้มน้ำ ต้มไก่ ถอนขน ถอดเครื่องใน หรือแม้แต่การหั่นเป็นชิ้น ๆ พ่อก็ทำได้คล่องแคล่วว่องไว ขนก็ถอนได้สะอาดเกลี้ยงเกลา เนื้อก็หั่นเป็นชิ้นเท่า ๆ กัน สมัยก่อนหากเพื่อนบ้านคนใดได้เห็นฝีมือการเชือดไก่ขอ งพ่อแล้วละก็ เป็นต้องยกนิ้วให้ด้วยความนับถือ บางคนยังแกล้งพูดแซวพ่อว่า “นี่เจ้างูซื่อ แกตาบอดจริง ๆ เหรอ แกแกล้งทำเป็นตาบอดมาหลอกพวกเราใช่ไหมล่ะ”

ผมกับพี่สาวไม่กล้าดมกลิ่นเหม็นเน่าของไก่ตัวนั ้น จึงถอยออกมายืนอยู่ห่าง ๆ รอจนพ่อจัดการเรียบร้อยดีแล้ว จากนั้นพ่อก็เรียกให้ผมนำส่วนที่ไม่เอาแล้วไปทิ้งในแ ม่น้ำให้หมด ผมไม่เต็มใจเลยสักนิดเดียว ก็มันเหม็นออกอย่างนั้น เหม็นขนาดที่ว่าต่อให้คุณล้างมือเป็นร้อย ๆ ครั้ง กลิ่นนี้ก็ยังจะติดตัวคุณอยู่ตลอดนั่นแหละ ผมรีบวิ่งเอาไปทิ้งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยหวังว่าจะช่วยหดเวลาที่น่าขยะแขยงนี้ให้สั้นลงได ้แม้เพียงสักนิดก็ยังดี

พอผมกลับมาถึง ตอนนี้เนื้อไก่ก็ถูกใส่ลงไปต้มในขันหมดแล้ว ผมเห็นน้อง ๆ นั่งล้อมวงกัน ต่างก็จ้องไปที่ไก่ตัวนั้นตาไม่กะพริบ ผมเช็ดมือแรง ๆ ซ้ำ ๆ กับชุดที่สวมอยู่ ในสมองยังมีภาพเครื่องในไก่ที่เน่าเปื่อยผุดขึ้นอยู่ ตลอดเวลา ขณะที่ท้องกลับร้องโหยหิวอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วจะกินดีไหมนี่ คำว่า “สมองต่อสู้กับหัวใจ” คงจะเป็นคำที่บรรยายความรู้สึกผมได้ดีที่สุดในตอนนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิวจนหน้ามืดตาลาย จมูกก็พลอยเบลอไปด้วยหรือเปล่า ผมเริ่มได้กลิ่นน้ำแกงหอมฉุยออกมาจากหม้อ จนอดใจที่จะเข้าไปนั่งล้อมวงด้วยกันกับพวกน้อง ๆ ไม่ได้เสียแล้ว

“เสร็จหรือยัง เสร็จหรือยัง” น่าจะเป็นประโยคที่น้อง ๆ พูดกันมากที่สุดในวันนั้น

เมื่อส่วนที่เน่าถูกตัดทิ้งไปเสียเกือบครึ่ง จึงทำให้เนื้อไก่ที่เหลืออยู่ในหม้อมีจำกัด แถมยังไม่มีส่วนของเครื่องปรุงอื่น ๆ เลย แต่กระนั้นพวกเราก็ยังได้กินเนื้อไก่ที่ได้มาอย่างยา กเย็นคนละชิ้นอยู่ดี ที่น่าแปลกคือ แม้เราจะขอทานกันมานานเป็นปี ๆ กินกันแต่ผลไม้เน่าข้าวบูดกันทั้งนั้น หากดูเหมือนจะยิ่งช่วยทำให้กระเพาะเราแข็งแกร่งขึ้นท ุกวัน ในร่างกายของเราทุกคนเสมือนมีภูมิคุ้มกันพิเศษ ขนาดกินไก่เน่ากันอย่างนี้ก็ยังไม่เห็นมีใครเป็นอะไร เลย

ตอนหลังผมกลับมานั่งหวนคิดไปถึงครั้งหนึ่งที่ที่บ้าน เรามีเนื้อเค็มอยู่ก้อนหนึ่ง มันถูกน้ำฝนหยดใส่จนหนอนขึ้นแล้ว แต่พ่อก็ยังกินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมกับพี่สาวได้แต่ตกตะลึง เราถามพ่อว่าหนอนขึ้นเนื้อแล้วทำไมไม่ทิ้งไปเสี ย พ่อเคี้ยวเนื้อในปากพลางบอกกับเราด้วยสีหน้าจริงจังว ่า

“กินหนอนไม่ตายหรอก กินหนอนสิถึงจะได้เป็นคน”

[Paang]

http://www.sbtfun.com/files/criminal_spread_em.jpg



บางครั้งมีผู้เมตตานำเงินมาบริจาคให้เราเองเลย แต่ครอบครัวเรามีคนพิการไม่สมประกอบถึงสามคน การเอาเงินเก็บได้กับตัวออกจะเป็นที่ล่อตาของพวกหัวข โมยอยู่ไม่น้อย



ครั้งหนึ่งเรามัวแต่พะวงกับการเดินทาง จนไม่รู้ว่ามีชายคนหนึ่งแอบตามหลังเรามาเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไร กว่าพี่สาวจะสังเกตเห็นว่าชายคนนี้เดินตามเรามาตลอดท างก็ไม่ทันการณ์แล้ว เพราะตอนนี้เราเดินไกลออกจากตัวชุมชนมาอยู่บนถนนสายเ ปลี่ยวร้างผู้คนเสียแล้ว

ชายคนนั้นตรงเข้าไปยืนจังก้าขวางหน้าพ่ออย่างจงใจจะป ิดทางเดินของเรา เขากางแขนขึ้นขวางเราไว้โดยไม่พูดอะไรสักคำ ผมจูงพ่อหลบไปทางซ้าย เขาก็ขยับซ้ายตาม ผมจูงพ่อหลบไปทางขวา เขาก็ขยับขวาตาม

ผมกระตุกแขนเสื้อพ่อ ส่งสัญญาณให้พ่อรู้ว่ามีผู้ไม่ประสงค์ดี พ่อกำไม้เท้าและกระเป๋าย่ามไว้แน่น สายตาว่างเปล่าของท่านมองเหม่อออกไปไกลเบะปากไม่พูดอ ะไร

“แม่ง! ไม่ต้องทำเป็นแกล้งเซ่อเลย ส่งเงินมาซะดี ๆ !” เขาตะคอก

“ได้โปรดเถิดครับ...” ผมพูดยังไม่ทันจบ ชายคนนั้นก็ผลักผมล้มลงกับพื้น นาทีนั้นเองพ่อก็เงื้อไม้เท้าขึ้นมาทันที ชายคนนั้นถอยหลบไปนิดหนึ่งก่อนจะยุดไม้เท่าพ่อไ ว้ เขาออกแรงกระชากแล้วโยนมันออกไปไกลประมาณสองเมต รได้ พี่สาวรีบโผเข้าไปกันแม่กับน้อง ๆ ไว้ ทุกคนกอดกันสั่นเป็นลูกนก ถ้าจะตะโกนขอความช่วยเหลือก็คงไม่มีประโยชน์ เพราะทุ่งโล่งอย่างนี้ไม่มีใครเลยสักคน

ชายคนนั้นกระชากย่ามออกจากบ่าของพ่ออย่างแรง แล้วผลักพ่อออกไป ผมเองซึ่งล้มลงอยู่กับพื้นรีบดีดตัวกระโจนเข้าไปกัดม ือชายคนนั้น แต่ก็ถูกถีบดังอั๊ก ผมเจ็บเสียจนน้ำตาร่วง เอามือกุมท้อง ปากก็พร่ำร้องขอว่า “อย่าเอาเงินของเราไปเลย อย่าเอาเงินของเราเลย” ผมนั่งตาค้างมองดูเขารื้อของออกจากถุงย่ามชิ้นแล้วชิ ้นเล่า พอค้นเจอธนบัตรที่มีเพียงไม่กี่ใบของเรา เขาถือไว้ในมือแล้วยกชูขึ้นอย่างภาคภูมิใจ และเอามาโบกเยาะเย้ยใส่หน้าเรา พี่สาวถึงกับร้องไห้ “โฮ” ออกมา ผมแทบจะลืมความเจ็บปวดทั้งหมดไปเสียสิ้น รีบคุกเข่าลงคำนับแล้วคำนับอีก “ได้โปรดเถิด ได้โปรดเถิด พวกเรามีเงินกันอยู่เท่านี้เอง สงสารเราเถอะ”

แต่ชายคนนั้นก็ไม่ยอมรามือ เขาได้เงินในย่ามไปแล้วยังมาค้นตัวพ่ออีก ผมรู้ว่าด้านในของกางเกงพ่อมีประเป๋าลับที่ซ่อนเงินอ ยู่ พ่อจึงยกมือทั้งสองข้างดึงกางเกงไว้สุดชีวิต แต่พ่อยิ่งหวงก็ยิ่งเป็นการบอกให้ชายคนนั้นรู้ว่าในก างเกงของพ่อต้องมีเงินแน่ ชายคนนั้นจึงออกแรงยื้อกับพ่อ จนกางเกงของพ่อกองลงไปอยู่กับพื้น จากนั้นเขาก็ใช้กำลังกดพ่อลงกับพื้น และล้วงเอาเงินออกจากกางเกงมาถือไว้ในมือ แล้วเดินจากไปด้วยความสะใจ ผมทุบกำปั้นลงกับพื้นด้วยความเคียดแค้นชิงชัง นึกตำหนิตัวเองว่า ทำไมเราจึงเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องอย่างนี้นะ เป็นลูกชายคนโตแท้ ๆ แต่ไม่มีปัญญาจะคุ้มครองดูแลคนในครอบครัวได้ ผมมันไอ้โง่! ไอ้เซ่อ! ไอ้ขี้แพ้!

ผมตะกายลุกขึ้นมายืนมองตามหลังชายคนนั้นไป แล้วก็ตะโกนว่า “ไอ้คนใจดำ! ขอให้โดนรถไฟทับตายให้แบนแต๊ดแต๋ เละจนหาศพไม่เจอเลย!”

นอกจากตะโกนสาปแช่งแล้ว เด็กชายวัยแปดขวบอย่างผมจะมีปัญญาไปทำอะไรใครเข าได้ บนโลกใบนี้ยังมีคนอยากจะแย่งแม้แต่เงินของขอทานเชียว หรือ ช่างเลวร้ายคูณสามเลยเชียว

พี่สาวช่วยพ่อเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายบนพื้นใส่กล ับลงในกระเป๋าย่ามด้วยน้ำตานองหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ

แล้วพ่อก็พูดขึ้นว่า “เงินทองเป็นของนอกกาย ยังไม่ตายก็หาเอาใหม่ได้ ตอนเกิดก็ไม่ได้เอามา ตอนตายก็ไม่ต้องเอาไป” แรก ๆ ผมเข้าใจว่าพ่อคงจะพูดเพื่อปลอบใจพวกเราเท่านั้ น แต่นึกไม่ถึงเลยว่าพ่อจะปลงซะแล้ว

นับจากนั้นมา พ่อก็แทบจะไม่พกเงินทองไว้ที่ตัวอีกต่อไป พอพวกเราเดินทางไปถึงที่ไหนก็ตาม หากได้ยินว่าที่นั่นมีเด็กกำพร้า คนแก่เจ็บป่วยไร้คนดูแล หรือผู้ที่ขาดแคลนโลงศพ พ่อก็จะควักเงินออกมาช่วยเหลือทันที ถ้าไม่ช่วยซื้อยาก็ช่วยซื้อโลงศพ หรือแม้แต่ออกเงินจ้างคนมาหามโลงก็ยังเคย ผมไม่รู้เลยว่าพ่อเคยเรียนวิชาเจียดยามาจากไหน แต่เห็นท่านมีความรู้เรื่องยาเป็นอย่างดีราวกับพกตำร ายาไว้ในสมอง แค่จับชีพจร พ่อก็สามารถเขียนใบสั่งยาให้ผู้ป่วยอยู่บ่อย ๆ ท่านมักจะทำบุญอย่างนี้ของท่านไปเรื่อย นอกจากนี้พ่อยังเป็นลูกค้าประจำของร้านขายยาสมุนไพรแ ละร้านขายยาจีนด้วย แค่ได้ยินเสียงไม้เท้าของท่านที่ดังมาแต่ไกล คนในร้านก็จะรู้ได้ทันทีว่า “งูซื่อ” มาอีกแล้ว

พ่อก็ “ซื่อ” จริง ๆ นั่นแหละ ตอนนี้ผมโกรธพ่อเสียจริง ๆ เลย ผมรู้สึกว่าพ่อเป็นคนที่เซ่อที่สุดในโลกเลย ผมต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะขอทานมาได้แต่ละบาทแต่ละสตา งค์ แต่ดูเหมือนพ่อจะพยายามแจกจ่ายแก่ชาวบ้านไปทั่ว คนในบ้านยังไม่เคยได้กินอิ่ม ตัวเองก็ยังต้องรอรับของบริจาค แล้วยังมีแก่ใจไปช่วยเหลือคนอื่นอีก ทำไมมัวคิดถึงแต่คนอื่น นี่มันหลักการอะไรกันนะ

พอตอนหลังจึงเข้าใจเจตนารมณ์ของพ่อ การช่วยเหลือเป็นเรื่องที่พ่อปีติที่สุดในชีวิต พ่อคิดว่าตัวเองเป็นขอทานก็น่าสมเพชพออยู่แล้ว ถึงมีเงินเหลือไว้ให้ลูกหลานก็ใช่ว่าจะช่วยเหลืออะไร พวกเขาได้ แต่การสะสมความดีนั้น วันหนึ่งความดีเหล่านั้นอาจจะย้อนมาตอบแทนที่ลูกหลาน ก็ได้ ดังนั้นไม่ว่าใครจะพากันหัวเราะเยาะว่าพ่อซื่อ เซ่ออย่างไรก็ตาม พ่อก็ยังคงยืนหยัดที่จะทำตามความตั้งใจเดิมของตนเองต ่อไป แล้วชื่อเสียงของพ่อจึงขจรขจายไปทั่ว ตอนหลังช่วงที่ผมกำลังเรียนหนังสืออยู่ ก็ยังมีคนจากทั่วสารทิศมาให้พ่อออกใบสั่งยาให้ แต่พ่อไม่เคยเก็บค่ารักษาสักที แม้กระทั่งคนที่เคยช่วยรักษาให้จนหายดีจะขอตอบแทนน้ำ ใจแก่พ่อบ้าง ท่านก็ยังไม่ยอมรับเงินจากเขาแม้แต่แดงเดียว

ถึงพ่อจะเพียรทำบุญสะสมความดีมานานนับสิบ ๆ ปี แต่ในวาระสุดท้ายของชีวิต ท่านก็ไม่ได้มีเงินเหลือติดตัวเลย ตอนที่ท่านเสีย บ้านเราก็ยังคงไม่มีอะไรอยู่เช่นเดิม กระทั่งโลงที่บรรจุศพก็ยังเป็นโลงบริจาคด้วยซ้ำ

[Paang]

http://aksorn.com/images/document/importantday/blind06.jpg


เด็ก ๆ มักจะขี้เกียจ บางครั้งที่เหนื่อยจริง ๆ ผมกับพี่สาวก็มักจะแอบส่งสายตาให้รู้กันว่าจะไม่ออกไ ปขอทาน



พอพ่อรู้ว่าเราขี้เกียจ ไม่ยอมออกไปขอทาน ก็จะเริ่มบ่นด่าเทศนายาวเหยียด ถ้าด่าแล้วยังไม่มีการขยับเขยื้อนอีก พ่อก็จะคว้าไม้เท้าตีลงบนขาของเราไม่ยั้งมือ บางทีตีจนเลือดไหลแต่ก็ไม่รู้ เพราะพ่อมองไม่เห็น ไม้เท้าจึงซัดซ้ำลงมาอย่างไม่ปรานีปราศรัย จนกระทั่งทุกวันนี้ที่ขาขวาของผมกับพี่สาวยังคงมีรอย แผลยาวราวสิบเซนติเมตรอยู่

ความจริงการเกิดมาในครอบครัวขอทานนี้ เราก็ไม่ได้โกรธแค้นชะตากรรม จะให้ขอทานก็ดี เร่ร่อนก็ดี หรือแม้กระทั่งยอมปรนนิบัติทุกอย่างให้กับพ่อแม่ผู้น ่าสงสารของเราด้วยความเต็มใจ เสียแต่ว่าพ่อเป็นคนอารมณ์รุนแรง หากเราทำอะไรผิดโดยไม่ตั้งใจแม้เพียงสักนิด ก็จะต้องถูกตีเสียยับทีเดียว

อย่างเมื่อตอนเป็นเด็ก ผมไม่รู้หนังสือ ความจำก็ไม่ค่อยดี บางครั้งถูกใช้ให้ออกไปซื้อของ เดินไปเดินมาก็ลืม จำไม่ได้ว่าพ่อใช้ให้ออกมาซื้ออะไร ผมเลยต้องกลับบ้านไปถาม ก็ถูกตีทันทีเลย แล้วการตีของพ่อแต่ละครั้งก็มีแต่เป็นสิบ ๆ ทีขึ้น พ่อถึงจะยอมรามือ

เวลาผมจูงพ่อเดินก็เหมือนกัน หากไม่ระวังไปเหยียบโดนขี้วัวขี้ควายเข้าก็จะต้องถูก ตี พ่อจะดุว่า “นอนหลับหรือไง เดินไม่รู้จักดูทาง หรือว่าแกก็เป็นไอ้บอดเหมือนข้า หา”

บางครั้งดวงไม่ดี อุตส่าห์ออกไปขอทานทั้งวันแต่ไม่ได้ข้าวเลยสักน ิด พอกลับมาบ้านก็ถูกตีอีก บางครั้งที่นึกซนขึ้นมา ผมก็เอาชามใบเล็ก ๆ ที่ใช้ขอทานขึ้นมาเป็นโล่กำบังไม้เรียวของพ่อ คอยยกขึ้นบังด้านซ้ายด้านขวาอย่างคล่องแคล่วว่อ งไว

“เป๊ง! เป๊ง! เป๊ง! ไม่โดน! ไม่โดน!” ผมแอบดีใจ แต่พอพ่อจับได้ก็แย่งชามน้อยในมือผมโยนออกไปข้า งนอก แล้วตีผมซ้ำหนักกว่าเดิม

บางครั้งแม้พ่อจะตีไม่โดน แต่ผมก็แกล้งทำเป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นเป็นวรรคเป็นเว ร แสดงละครบีบน้ำหูน้ำตา พ่อก็จะตะคอกอีกว่า “เอ้า! ร้องเข้าไป ถ้ายิ่งร้องก็ยิ่งตี” แต่ถ้าไม่ร้องไห้ให้พ่อได้ยิน แล้วพ่อจะรู้ได้อย่างไรว่าที่ตัวเองตีลงไปนั้นแรงแค่ ไหน เฮ้อ! แล้วผมควรจะทำอย่างไรดีล่ะ ควรจะร้องไห้หรือไม่ควรร้องดีนะ เห็นไหมว่าผมแทบจะไม่มีทางเลือกเอาเสียเลย

ผมกลัวโดนพ่อตีจริง ๆ มีครั้งหนึ่งที่ผมรู้ก่อนว่าจะต้องถูกตีแน่ จึงรีบไปหาผ้ามาพันขาให้หนาหลายชั้นเตรียมตัวไว้ก่อน พอพ่อตีที ผมก็แกล้งร้องออกมาที แต่ขิงก็แก่ก็ยิ่งเผ็ด แค่ฟังเสียงไม้ที่หวดลงไปที่ขา พ่อก็รู้แล้วว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่ ท่านลองใช้มือคลำที่ขาผมดู จึงรู้ว่าผมใช้ผ้าพันเอาไว้ก่อน เท่านั้นเองพ่อก็ตวาดดังลั่น

“คิดจะหลอกไอ้บอดอย่างข้าเรอะ มันไม่ง่ายอย่างที่แกคิดหรอกนะ แกยังอ่อนหัดเกินไป”

ทีนี้พ่อสั่งให้ผมถอดเสื้อผ้าออกให้หมดทันที แล้วก็ตีผมอย่างไม่บันยะบันยัง ตีจนมีรอยบวมขึ้นเป็นแนวไปหมดทั้งตัว สุดท้ายผมถึงกับฉี่ราดออกมา แล้วอีกตอนหนึ่งขณะที่พ่อกำลังตีกระหน่ำอยู่นั้ น ก็บังเอิญตีไปถูกจุดสำคัญของผมเข้า ผมแผดร้องสุดเสียงว่า “โอ๊ย! โดนจู๋ผมแล้วพ่อ โดนจู๋ผมแล้ว” พ่อจึงยอมรามือไป แต่ก็ยังสอนผมต่อไปอีกว่า คราวหน้าห้ามหลอกพ่ออีก ถ้าทำผิดก็จงรับให้พ่อตีเสียดี ๆ ให้ตีจนท่านหายโมโหนั่นแหละ

ตอนเล็ก ๆ ผมมักคิดเสมอว่าพ่ออบรมเราเคร่งครัดเกินไป แล้ววิธีการก็แสนจะโหดร้ายเหลือเกิน ท่านถึงกับเคยโรยตะปูลงเต็มพื้นแล้วให้ผมคุกเข่ าลง พอผมคุกเข่า น้ำหนักทั้งหมดในร่างกายก็มาทับรวมอยู่ที่หัวเข่านี่ เอง เลือดไหลซิบ ๆ ออกมาเลยทีเดียว แต่หลังจากที่พ่อให้ผม “อยู่นิ่ง ๆ ให้พ่อตี” แล้วผมก็ไม่เคยขัดคำสั่งพ่ออีกเลย ยอมให้ท่านลงโทษแต่โดยดีไม่ปริปากบ่น ไม่ได้โกรธแค้น เพียงแต่ว่าพอตกกลางคืน ผมมักจะฝันร้ายเสมอ ผมมักจะฝันเห็นไม้เรียวของพ่อกำลังลอยมา ผมกลัวไม้เรียวของพ่อจนขึ้นสมอง

[nonnie_kay]

อ่านแล้วเหมือนกันชอบมากๆค่ะ เป็นหนังสือที่ดีเล่มหนึ่ง

[sukhawadee]

ไล่ตงจิ้น ตอนที่ 21 เจ็บหนัก

ขณะที่ผมมัวแต่สาละวนป้อนข้าวน้องชายคนเล็ก จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพ่อไอโขลก ๆ อย่างรุนแรง ทีแรกก็ไม่ได้ใส่อะไรนัก แต่ไม่นึกว่าพ่อจะยิ่งไอรุนแรงขึ้นทุกที ไอจนเหมือนกับอวัยวะภายในจะทะลักไหลออกมาทั้งยวงอย่า งนั้น ผมรีบวางจานข้าวในมือลง แล้วขยับเข้าไปดูท่านทันที



พอหันมาเห็นเข้าเท่านั้น ผมก็แทบช็อก เพราะทั้งที่มือของพ่อ ตลอดจนพื้นตรงหญ้าล้วนมีแต่เลือดเปรอะอยู่เต็มไ ปหมด

“พ่อ พ่อเป็นอะไรไปน่ะ” ผมตกใจแทบตาย

“พ่อ…” สีหน้าพ่อดูซีดเซียวเหลือเกิน “พ่อคงอยู่ไม่นานแล้วละ...”

พ่อพูดยังไม่ทันจบ ก็มีเลือดทะลักออกมาจากปากอีก

“พ่อ!” ผมตะโกนขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่หยดลงมา แต่ผมกลัวว่าพ่อจะรู้ว่าผมร้องไห้ ได้แต่ปลอบท่าน “ไม่หรอก พ่อไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวพ่อก็หายดีเหมือนเดิมแหละ”

ผมประคองพ่อให้นอนลงที่เตียงเพื่อให้ท่านได้พัก ผ่อน จากนั้นจึงเดินออกมาข้างนอก ผมแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า ถามตัวเองว่าผมควรจะทำอย่างไรดี อาจเป็นเพราะพ่อเหนื่อยเกินไป หรืออาจเป็นเพราะว่าช้ำในจากตอนที่ตีกับชายจรจัดตั้ง แต่ครั้งที่แล้ว แต่ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม ครั้งนี้คงจะไม่ไปหาหมอไม่ได้แล้ว ผมคิดในใจว่า “พ่อครับ พ่ออย่าตายนะ พ่อจะทิ้งพวกเราไปไม่ได้นะครับ”

พอคิดดังนี้ ผมก็รีบวิ่งกลับเข้าไปข้างใน แอบหยิบกระป๋องเหล็กเล็ก ๆ ที่ใช้เก็บเงินของพ่อมาลองยกขึ้นประเมินน้ำหนัก ดู แล้วก็ต้องเหงื่อตก เพราะในกระป๋องเหล็กมีเหรียญเงินอยู่เพียงสองสามเหรี ยญเท่านั้น เงินจำนวนเพียงเท่านี้อย่าว่าแต่จะพาพ่อไปหาหมอ เลย แค่จะซื้อยาจีนมาต้มกินเองยังไม่พอ ผมวางกระป๋องเหล็กในมือลงอย่างสิ้นหวัง ชักช้าไปคงไม่ได้ถาวร ผมควรจะรีบออกไปขอทานหาเงินถึงจะถูก

ผมรีบหยิบชามใบเล็กวิ่งไปในเมือง ผมนั่งคุกเข่าลงกับพื้นคำนับผู้ที่เดินผ่านไปมามากมา ยบนท้องถนนอย่างไม่ลืมหูลืมตา “ท่านครับ ท่านผู้มีใจเมตตาทั้งหลาย กรุณาช่วยผมด้วยเถิดครับ ของเงินทำทานให้ผมไปซื้อยาให้พ่อหน่อยเถิดครับ ได้โปรดเถิดครับ ผมจะเอาเงินพาพ่อไปหาหมอครับ กรุณาเถิดนะครับ”

ปากพูดไป ใจก็หวั่นวิตกจนไม่รู้ว่าน้ำตาไหลนองหน้ามาตั้งแต่เม ื่อไร

บางคนเห็นผมร้องไห้ก็สงสาร ควักเศษเงินให้ผมนิดหน่อย แต่บางคนนอกจากจะไม่ให้เงินแล้ว ยังสั่งสอนผมอีก

“ไอ้หนูเอ๊ย โตขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่ไปร่ำเรียนหนังสือหนังหาล่ะ มือตีนก็ดี ๆ ยังจะมีหน้ามาขอทานอีก ไม่ละอายใจบ้างหรือไง”

ผมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ตอนนี้มีแต่เรื่องพ่อป่วยเท่านั้นที่ทำให้ผมวุ่นวายใ จ คนอื่นจะเข้าใจผมอย่างไรก็ช่างเถอะ ผมไม่คิดจะแก้ตัวหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องทางบ้าน ต่อให้ผมมือขาดตีนด้วนยังไง ผมก็คงจะไปเรียนหนังสือแบบคนอื่นอยู่เหมือนกัน ใครจะอยากมานั่งคุกเข่าขอทานให้คนอื่นได้ดูถูกข่มเหง กันอย่างนี้เล่า แต่ไม่ว่าใครจะเข้าใจผิด จะต่อว่าผมอย่างไรก็เชิญ ผมยังคงก้มหน้าก้มตากล่าวคำขอบคุณ ขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้น ยิ่งเหยียบย่ำผมเท่าไรก็มีแต่จะทำให้ผมยิ่งเข้มแข็งข ึ้นเท่านั้น

พอได้เงินมาจำนวนหนึ่งแล้ว พ่อก็เขียนใบสั่งยาให้ตัวเอง จากนั้นให้ผมถือไปซื้อที่ร้านขายยาจีน บางทีอาจเป็นเพราะบุญที่ท่านเคยช่วยเหลือคนอื่นไว้มา กกระมัง เพียงกินยาไปไม่กี่ห่อ พ่อก็มีอาการดีขึ้นอย่างได้ชัด ท่านเริ่มด่าได้เสียงดังฟังชัดเหมือนเดิม เริ่มมีกำลังตีผมได้แรงเท่าเดิม คราวนี้ตอนที่ไม้เรียวของพ่อลอยมาฟาดที่ตัวผม ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดเดียวได้แต่แอบดีใ จว่า “ฮ่า! แรงใช้ได้ อย่างนี้ก็แสดงว่าพ่อคงจะหายดีแล้วละ ดีจังพ่อไม่เป็นอะไรแล้ว” ไม้เรียวที่หวดซ้ำลงมาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ทำเอาผมหลั่งน้ำตาด้วยความยินดี

เมื่อสุขภาพของพ่อเริ่มกลับมาแข็งแรงดีขึ้น ก็เป็นช่วงหลังตรุษจีนพอดี งานชิ้นแรกที่พ่อมอบหมายให้ผมทำคือให้ผมจูงท่านไปเข้ าบ่อนที่ตลาด พ่อบอกว่าพ่อโชคดีมากที่ไม่ตา จึงอยากลองเข้ามาเสี่ยงโชคดูบ้าง

บรรดานักพนันเห็นพ่อเดินเข้ามาก็สะกิดเรียกกันใ หญ่ “เฮ้! ดูนั่นสิ เจ้างูซื่อ เจ้างูซื่อมาแล้ว!”

ไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากว่า พ่อตาบอด แต่หูของท่านก็ดีมากจนยากจะหาคนเทียบติด เกมพนันที่ท่านถนัดที่สุดเพียงอย่างเดียวคือไฮโลลูกเ ต๋าเดี่ยว โดยเจ้าของบ่อนจะวางกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตีตารางเป็นหก ช่อง มีเลขหนึ่งถึงเลขหกเขียนกำกับไว้ไล่ทีละช่อง ให้ผู้ที่มาพนันวางเดิมพันลงในช่องที่ตนเลือก หากช่องที่เลือกตรงกับแต้มลูกเต๋าที่ออก เจ้ามือก็จะต้องเสียพนันให้กับผู้เล่น

หูของพ่อจับเสียงได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ เพียงแค่ฟังเสียงลูกเต๋าที่ถูกเขย่ากระทบกับถ้ว ย ก็จะรู้ทันทีว่าตานี้ลูกเต๋าจะออกแต้มเท่าไร เมื่อก่อนผมเคยได้ยินพ่อโม้เรื่องนี้ให้ฟังที่บ ้าน พวกเราก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จนกระทั่งวันนี้ผมได้เห็นเองกับตา พ่อแทงพนันถูกติดต่อกันหลายตา บ้านเจ้ามือตระกูลจวงจ่ายเงินจนชักจะเหงื่อตก

แต่ฝ่ายนักพนันกลับยิ่งสนุกสนานเมามันกันใหญ่ พอเห็นพ่อพนันได้แทบทุกตาก็พากันปรบมือไชโยโห่ร้องเอ าใจช่วย เมื่อเห็นพ่อลงพนันช่องไหนก็จะรีบวางตามทันที พวกที่กำลังจะหมดตัว ตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นเริ่มจะชนะขึ้นมาบ้าง เงินของฝ่ายเจ้ามือชักจะลดน้อยลงทุกที แต่เงินตรงหน้านักพนันมีแต่จะกองเป็นพะเนินสูงข ึ้น ทำเอาบ้านเจ้ามือตระกูลจวงโกรธเสียจนต้องเก็บแผงวิ่ง หนีไป พร้อมกับหมายหัวไว้ว่า คราวหน้าจะไม่ยอมให้พ่อเข้ามาเล่นอีกแล้ว

เงาของเจ้ามือที่วิ่งหนีไปพร้อมกับคำด่าทอหยาบคายกำล ังจะลับตาไปแล้ว คุณลุงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยื่นบุหรี่ส่งให้พ่อ พ่อเป็นนักเลงบุหรี่เก่าอยู่แล้ว หยิบไม้ขีดไฟขึ้นมาจุดเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ประกายไฟก็ลุกพึ่บขึ้นมาตรงหน้า บรรดานักพนันพากันทึ่งจนต้องปรบมือให้กับพ่ออีกครั้ง

หลายคนไม่ยอมเลิกราอยู่แค่นั้น ยังอยากจะลองดีกับพ่อต่อไปอีก จึงควักเอาธนบัตรออกมาสองสามใบ แล้วให้พ่อลองทายดูว่าใบไหนมีมูลค่าเท่าไร แต่ไหนเลยจะชนะพ่อได้ด้วยเรื่องเท่านี้ ไม่ต้องกางใบเล็กใบใหญ่ออกมาเทียบกันหรอก แค่จับดูเท่านั้นพ่อก็รู้แล้ว ทุกคนในที่นั้นต่างก็จุปากด้วยความทึ่งและอัศจรรย์ใจ กระซิบกระซาบกันว่า “ตาบอดคนนี้ท่าจะกินยากว่ะ”



หากไม่ใช่เพราะพ่อไม่เคยสวมแว่นตาดำ แต่กลับเผยให้ทุกคนเห็นลูกตาขาวกลิ้งกลอกไปมาตามธรรม ชาติอย่างนั้นแล้วละก็ ผมรับรองได้ว่าคงไม่มีใครเชื่อว่าท่านตาบอดเป็น แน่

[sukhawadee]

ไล่ตงจิ้น ตอนที่ 22 ประจำเดือนของแม่


ผมจัดการกับประจำเดือนของแม่มานานประมาณยี่สิบกว่าปี ได้แล้วกระมัง แม่ผู้มีไอคิวเพียง 58 ไหนเลยจะเคยรู้ว่าประจำเดือนคืออะไร ยิ่งเรื่องจัดการทำความสะอาดด้วยแล้วยิ่งแทบไม่ต้องพ ูดถึง



โดยปกติสมาชิกในบ้านเราก็ไม่ค่อยจะได้อาบน้ำกันอยู่แ ล้ว แถมเราอยู่กันจนชินกับกลิ่นตัวที่เหม็นสาบของแม ่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ทำไมใต้ขากางเกงของแม่จึงมีเลือดไหลหยด เพราะถึงอย่างไรประจำเดือนของแม่ก็มาเองไปเองตามธรรม ชาติอยู่แล้ว และถึงมันจะทำให้เสื้อผ้าเปื้อน แต่แม่เองก็ไม่เคยรู้

ต่อมาเมื่อผมกับพี่สาวโตขึ้นมาหน่อย ขณะที่เรากำลังเร่ร่อนบนถนนสายหนึ่ง ก็มีคุณป้าใจดีคนหนึ่งดึงมือเราเข้าข้างทางเงีย บ ๆ แล้วเอาผ้าขาด ๆ สองสามชิ้นยัดใส่มือเราไว้ บอกให้เราใช้รองไว้ที่ด้านในกางเกงของแม่ หรือไม่ก็ให้เราพยายามหากางเกงสีทึบ ๆ มาให้แม่ใส่ จะได้มองไม่เห็นเลือดประจำเดือนที่ไหลออกมาเปื้อนกาง เกงในแดงเถือกเป็นดวง ๆ อย่างนี้

ประจำเดือน ผมกับพี่สาวได้ยินแล้วก็งง ก็เราอายุยังไม่ทันถึงสิบขวบเลย ไม่มีทางจะรู้จักว่าอะไรคือระยะไข่ตก อะไรคือประจำเดือน แต่พอเราเดินไปที่ข้างหลังของแม่เท่านั้น โอ! อะไรกันนี่ พระเจ้าช่วย! มีเลือดเปื้อนแม่เต็มไปหมดจริง ๆ ด้วย ผมตกใจแทบตาย! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ แม่ก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรตรงไหนนี่นา แล้วทำไมถึงมีเลือดไหลออกมามากมายอย่างนี้ กำลังจะถามพ่ออยู่เชียว แต่ไม้เท้าของพ่อลอยละลิ่วมาเสียก่อน

ผมจึงต้องรีบทำตามที่ผู้หญิงคนนั้นบอกคือ เอาผ้าเก่า ๆ ที่เขาให้มาพับทบกันเป็นเส้นยาว แล้วสอดลงไปรองในกางเกงของแม่แทนผ้าอนามัย

แม้ว่าผ้านี้จะไม่ใช่เสื้อผ้าที่เหลือของผู้ตายในงาน ศพ แม้จะเป็นเพียงแค่เศษผ้าเก่า ๆ ที่ชาวบ้านเอื้อเฟื้อแก่เรา แต่สำหรับเราแล้ว ต่อให้มันจะเก่าหรือขาดวิ่นสักแค่ไหน ก็ต้องถือว่าเป็นของล้ำค่าหายากทั้งนั้น จะใช้เพียงครั้งเดียวแล้วทิ้งไปได้อย่างไร จึงมีอยู่วิธีเดียวเท่านั้นคือ พอใช้เสร็จแล้วก็จะต้องเอาไปซักที่แม่น้ำ ตากให้แห้ง แล้วนำกลับมาใช้อีก

แต่ผ้าที่สกปรกแบบนี้คงซักในตอนกลางวันไม่ได้ เพราะช่วงกลางวันจะมีแม่บ้านมาใช้น้ำที่แม่น้ำกันเยอ ะ ทั้งที่มาซักผ้าบ้าง ล้างผักบ้าง หรือที่หาบน้ำไปรดแปลงผักก็มี ถ้าผมซักผ้าจนน้ำเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้วไม่ถูกด่าสิถึง จะน่าแปลก ดังนั้นผมจึงต้องรอจนเย็นย่ำ ช่วงที่ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าจนแทบไม่มีแสงสว่างแล ้วนั่นแหละ จึงค่อยแอบเอาผ้าที่เปื้อนประจำเดือนของแม่ออกมาซักไ ด้

ครั้งแรกที่ได้เห็นเลือดมากมายขนาดนี้ ผมก็แทบลมจับ อยากจะอาเจียนออกมาตลอดเวลา ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่น่าจะใช่หน้าที่ของผู้ ชาย แต่ในเมื่อพ่อผู้เป็นสามีไม่สามารถจะจัดการในเรื่องน ี้ได้ ดังนั้นหน้าที่นี้จึงตกเป็นของลูกชายคนโตอย่างผมไปโด ยปริยาย แต่ความจริงผมก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นเรื่องลำบากอะไ รนักหรอก เพราะการปรนนิบัติดูแลแม่เป็นหน้าที่ที่ผมไม่ควรผลัก ไสให้ผู้อื่นอยู่แล้ว

จำได้ว่ามีอยู่คราวหนึ่ง เมื่อผมเห็นว่าแม่น้ำปลอดคนแล้ว จึงรีบฉวยเอากางเกงที่เปื้อนประจำเดือนของแม่ไปซักทั นที พอไปถึงผมก็รีบนั่งลงซักกางเกงอย่างระแวดระวัง คอยมองซ้ายทีขวาที แล้วก็เร่งมือซักเต็มที่ จะได้รีบกลับบ้านเร็ว ๆ นึกไม่ถึงว่าขณะที่ผมกำลังซักผ้าอยู่ที่ต้นน้ำน ั้น

ที่ตอนล่างของแม่น้ำจะมีสามีภรรยาคู่หนึ่งเห็นเลือดท ี่กำลังไหลตามแม่น้ำเข้า สองสามีภรรยาตกใจมาก รีบวิ่งขึ้นมาดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็พอดีมาเห็นผมกำลังลุกลี้ลุกลน ทั้งคู่ไม่ฟังอีร้าค่าอีรม คว้าได้จอบได้พร้าก็วิ่งตรงเข้ามาหาผมทันที ปากก็ด่าไปด้วยว่า “ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย! ไอ้เด็กเวรตะไล! แกฆ่าคนใช่ไหม!” ผมสะดุ้งตกใจจนเสื้อผ้าหลุดออกไปจากมือ ตัวเองก็กองลงไปนั่งตัวสั่นงันงกอยู่กับพื้น

พอเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว ผมก็รีบคุกเข่าคำนับ ขอร้องให้พวกเขาปล่อยผมไปเถิด แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่ยอมเลิกรา มือของพวกเขายังกำทั้งจอบทั้งพร้าไว้เสียแน่น สายตาที่มองผมก็อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ไอ้เด็กสารเลว! เป็นเด็กเป็นเล็กตัวแค่นี้ยังใจดำอำมหิตกล้าฆ่าคนได้ ลงคอเชียวรึ ชั่วจริง ๆ!”

ผมพยายามอธิบายให้พวกเขาฟังว่า ผมไม่ได้ฆ่าคน นี่เป็