Kamen rider
03-21-2008, 06:01 PM
http://www.truetv.in.th/th/vod/detail/ngc/img/human/Tibet.jpg
ทิเบตได้ชื่อว่าเป็นดินแดนแห่งพุทธศาสนานิกายวัชรยานโดยวัชรยานได้เริ่มเผยแผ่เข้ามายังทิเบตในสมัยของพระเจ้าลาโธ โธรี เย็นเซ เมื่อปี 976 (ยุคก่อนประวัติศาสตร์ทิเบต) โดยได้รับคัมภีร์และพระพุทธรูปเข้ามานับเป็นครั้งแรกที่ชาวทิเบตได้รู้จักกับศาสนาพุทธ แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมมากนักเนื่องด้วยชาวทิเบตส่วนใหญ่เลื่อมใสในลัทธิบอนซึ่งเน้นความเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจจวบจนกระทั่งในปีค.ศ.1173 ภายใต้การนำของซงจั้นกันปู้ กษัตริย์ผู้ยิ่งยงแห่งทิเบต (ยุคแรกของประวัติศาสตร์ทิเบต)ทรงสนับสนุนให้มีการศึกษาพุทธศาสนาจากคัมภีร์ที่รับมาและประกาศให้พุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ จากการสนับสนุนของพระมเหสี 2 พระองค์ซึ่งเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โดยองค์หนึ่ง คือองค์หญิงเหวินเฉิง จากราชสำนักถังของจีน และอีกองค์คือ เจ้าหญิงภริคุติเทวีพระธิดาในพระเจ้าอัมสุวารมา แห่งเนปาล และเริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นในยุคต่อๆมาพุทธศิลป์ของทิเบตใครเคยชมจะเห็นว่ามักมีรูปสัญลักษณ์อันเป็นสิริมงคลยิ่ง 8 อย่าง หรือที่เรียกว่าอัษฏมงคล (อัษฏ แปลว่า 8) ปรากฏอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ทั้งตามวัดวาอาราม บ้านเรือน และปราสาทราชวังโดยชาวทิเบตเชื่อว่า สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 8 นี้เป็นตัวแทนของพระวรกายของพระพุทธเจ้า อันได้แก่ สังข์เป็นตัวแทนของพระวจนะ, ดอกบัวคือ พระชิวหา (ลิ้น), ธรรมจักรคือ พระบาท, ฉัตรคือ พระเศียร, เงื่อนอนันตภาคย์คือ พุทธสติ, ปลาทองคู่คือ พระเนตรทั้งสองข้าง, ธงแห่งชัยชนะคือ พระวรกาย และแจกันแห่งโภคทรัพย์คือ พระศอ (คอ)
ทิเบตได้ชื่อว่าเป็นดินแดนแห่งพุทธศาสนานิกายวัชรยานโดยวัชรยานได้เริ่มเผยแผ่เข้ามายังทิเบตในสมัยของพระเจ้าลาโธ โธรี เย็นเซ เมื่อปี 976 (ยุคก่อนประวัติศาสตร์ทิเบต) โดยได้รับคัมภีร์และพระพุทธรูปเข้ามานับเป็นครั้งแรกที่ชาวทิเบตได้รู้จักกับศาสนาพุทธ แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมมากนักเนื่องด้วยชาวทิเบตส่วนใหญ่เลื่อมใสในลัทธิบอนซึ่งเน้นความเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจจวบจนกระทั่งในปีค.ศ.1173 ภายใต้การนำของซงจั้นกันปู้ กษัตริย์ผู้ยิ่งยงแห่งทิเบต (ยุคแรกของประวัติศาสตร์ทิเบต)ทรงสนับสนุนให้มีการศึกษาพุทธศาสนาจากคัมภีร์ที่รับมาและประกาศให้พุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ จากการสนับสนุนของพระมเหสี 2 พระองค์ซึ่งเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โดยองค์หนึ่ง คือองค์หญิงเหวินเฉิง จากราชสำนักถังของจีน และอีกองค์คือ เจ้าหญิงภริคุติเทวีพระธิดาในพระเจ้าอัมสุวารมา แห่งเนปาล และเริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นในยุคต่อๆมาพุทธศิลป์ของทิเบตใครเคยชมจะเห็นว่ามักมีรูปสัญลักษณ์อันเป็นสิริมงคลยิ่ง 8 อย่าง หรือที่เรียกว่าอัษฏมงคล (อัษฏ แปลว่า 8) ปรากฏอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ทั้งตามวัดวาอาราม บ้านเรือน และปราสาทราชวังโดยชาวทิเบตเชื่อว่า สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 8 นี้เป็นตัวแทนของพระวรกายของพระพุทธเจ้า อันได้แก่ สังข์เป็นตัวแทนของพระวจนะ, ดอกบัวคือ พระชิวหา (ลิ้น), ธรรมจักรคือ พระบาท, ฉัตรคือ พระเศียร, เงื่อนอนันตภาคย์คือ พุทธสติ, ปลาทองคู่คือ พระเนตรทั้งสองข้าง, ธงแห่งชัยชนะคือ พระวรกาย และแจกันแห่งโภคทรัพย์คือ พระศอ (คอ)