ชีวิตและการงานเพื่อความเบิกบาน : ความสูญเสียที่ไม่ควรจะเกิด

[Kamen rider]

http://thummada.com/php_upload/bee01.jpg

ความสูญเสียที่ไม่ควรจะเกิด



ลูกรัก......

พลังงานที่เกิดจากการรวบรวมความรู้สึกนึกคิด ให้ผนึกเป็นหนึ่งเดียวกันกับกายและใจ นับว่าเป็นทรัพยากรที่มีค่าที่สุดในการมีชีวิต เพราะว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ติดตัวเรามาตลอดตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตายทั้งยังเป็นเครื่องบอกถึงคุณประโยชน์ที่ลูกจะนำมาสร้างสรรค์ชีวิตและกิจกรรมการงาน หน้าที่สรรพสิ่ง ให้มีความสมบูรณ์ เพิ่มพูนคุณภาพ สาระให้แก่ชีวิตและสังคมโลกและจักรวาล ลูกจึงต้องยอมรับว่า ร่างกาย จิตใจ และความรู้สึก นึกคิดเป็นสิ่งแสดงออกของพลังงานอันมีคุณค่านี้ เมื่อใดที่ลูกเปิดใจให้กว้างต่อการเรียนรู้ ต่อการมอง และรับเหตุผลของสรรพสิ่งความคิด จิตใจ ร่างกาย พลังงาน จะผสมผสาน กลมกลืน สอดคล้องต่อการสัมผัสและรวมกันทำกิจกรรมการงานหน้าที่อย่างเต็มความสามารถ สิ่งที่ลูกจะได้รับ นอกจากผลสำเร็จของหน้าที่ การงานแล้ว ยังแถมพกไปด้วยประสบการณ์อันมีคุณค่าพร้อมทั้งความดื่มด่ำจากสาระของชีวิตอย่างเต็มอิ่มอีกด้วย

ขณะที่ลูกอยู่ในวัยเยาว์ กระแสแห่งพลังของลูกจะเข้มข้นมากมาย อาจเป็นเพราะจิตใจของลูกยังคงความบริสุทธิ์แจ่มใส ลูกจึงสามารถกระทำกิจกรรมใดๆให้สำเร็จได้อย่างง่ายดาย หรืออาจ เป็นเพราะลูกมีพลังให้ใช้อย่างมากมาย รวมทั้งได้มันมาอย่างง่ายดายเกินไป ลูกจึงใช้มันอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย สุรุ่ยสุร่าย ดูเหมือนเป็น สิ่งไร้ค่า ลูกใช้มันแค่จุดมุ่งหมายส่วนตัวและกับสิ่งที่พอใจเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งดูช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย แทนที่ลูกจะใช้มันในทุกๆ สิ่ง ทุกๆ ส่วน กับกิจกรรมของชีวิตประจำวัน และบางทีลูกอาจคิดว่า การปฏิเสธหรือหลีกเลี่ยงงานหนัก ชีวิตอาจจะมีความสุขขึ้น ที่เป็นเช่นนี้ เพราะลูกเพียงต้องการจะเก็บเวลาและพลังงานไว้ใช้กับสิ่งที่ลูกอยากทำเท่านั้น ลูกอาจจะไม่รู้ก็ได้ว่า ความสำเร็จที่แท้จริง นั้น จะต้องเกิดขึ้นจากความเพียรพยายาม อดทน อดกลั้น จริงจัง และตั้งใจเท่านั้น การปฏิเสธหลีกเลี่ยงงานทุกชนิด นั่นแสดงว่า เจ้าไม่รู้จักใช้พลัง เจ้าคงไม่รู้หรอกว่า พลังที่มีอยู่ในตัวเจ้านั้น ถ้าเจ้ายิ่งใช้ให้มันทำกิจกรรมการงานต่างๆมากเท่าไร ประสบการณ์และการเรียนรู้ก็จะยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น นั่นแหละคือวิธีการเพิ่มพูนพลังของเจ้าเองแล้วหละ แต่ถ้าเจ้าปฏิเสธการงานน้อยใหญ่ทั้งง่ายและยากพลังที่มีอยู่ในตัวเจ้าก็จะถูกละเลย ปล่อยให้มันสูญเสียไป โดยมิได้สาระอันใดเลย ที่เป็นเช่นนี้อาจเป็นเพราะเจ้าไม่รู้จักใช้พลังอย่างชาญฉลาด เจ้าจึงปล่อยให้พลังสูญเสียไป มันเป็นการลดโอกาสแห่งความเจริญงอกงามของตัวลูกเอง ชีวิตก็จะกลับกลายเป็นความหลับใหลหลง โดยไม่รู้จักตื่น

[Kamen rider]

http://www.thummada.com/public_html/images/work22.jpg



ลูกรัก......

ถ้าเจ้าจะรู้สักนิดว่า พลังงานและชีวิตที่สูญเสียไปกับเวลานั้น เจ้าจะไม่มีโอกาสเรียกร้องมันกลับคืนมาได้เลย พ่อเชื่อว่า ที่เจ้ายอมสูญเสียมันไปนั้น อาจเป็นเพราะเจ้าคงมีความเชื่อว่า ชีวิตและกาลเวลาทั้งหมดในโลกเป็นของเจ้า ลูกจึงมักทำอะไรๆ อย่างเชื่องช้า เชือนแช คอยแต่จะผัดวันประกันพรุ่งออกไปเรื่อยๆ ไม่พยายามที่จะทำมันสักที ขืนปล่อยให้มันเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ แล้วละก็ พ่อก็อยากจะเตือนเจ้าว่า ชีวิตที่ผ่านมา และที่กำลังจะผ่านไปของเจ้า คงจะไม่ต่างอะไรกับคนที่กำลังหลับใหลและละเมอ เพ้อพก ไม่มีสาระแก่นสารอะไรกับการมีลมหายใจของลูกเป็นแน่ การที่ลูกยอมให้พลังงานและกาลเวลาสูญเสียไป โดยมิได้ทำอะไร ผลที่ได้รับก็คือ ความรู้สึกว่างเปล่าต่อการมีชีวิต เจ้าจะรู้สึกว่าขาดหายอะไรไปบางอย่าง มันจะทำให้ลูกมองเห็นสิ่งที่ลูกจะต้องทำมีความสำคัญแค่เล็กน้อยเท่านั้นเองต่อพลังงานและเวลาที่สูญเสียไป เหตุอาจจะเกิดจากความไม่ใส่ใจต่องานในทุกแง่มุมและทุกงาน แล้วก็ปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นมันผ่านเลยไป โดยมิได้มีการเรียนรู้ ฝึกฝนหรือลงมือกระทำเลย หรือเจ้าอาจกระทำ แต่เป็นการกระทำด้วยความซังกะตายไม่ได้ให้ความสำคัญและไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่ มันย่อมแน่นอนเหลือเกินว่า สิ่งเหล่านี้คงไม่เกิดประโยชน์สักปานใดเป็นแน่ แล้วถ้าขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ครั้นเมื่อถึงยามที่เจ้าแก่เฒ่าลง ลูกจะต้องรู้สึกเสียใจต่อพลังและเวลาที่สูญเสียไปโดยไร้สาระ

เฮ้อ...เจ้าจะรู้สึกท้อแท้และท้อถอย เมื่อมีใครเขาใจอารีมาชักชวนให้ลูกได้กลับเข้ามาขวนขวายหาประโยชน์ ลูกก็จะบอกกับเขาไปว่า มันสายเกินกว่าที่จะทำอะไรมันได้แล้ว ซึ่งพ่อก็จะต้องค่อยๆ ตะโกนออกมาว่า โอ้หนอ...ดูช่างน่าสมเพชเสียจริงๆ น่าเสียดายอากาศ ทรัพยากรและโอกาสที่ลูกใช้มันไปเสียจริงๆ

[Kamen rider]

http://www.thummada.com/public_html/images/work23.jpg



ลูกรัก......

พ่ออยากจะเตือนเจ้าให้ได้รู้สึกตัวเอาไว้ว่ากาลเวลา มันคือเครื่องพาและผลาญชีวิต พร้อมทั้งสรรพสิ่ง ฉะนั้น เจ้าจะทิ้งให้มันผ่านไปเสียเฉยๆกระนั้นหรือ ถ้าเจ้าไม่ต้องการให้ประโยชน์ของชีวิตสูญเสียไปเช่นนี้ ลูกก็ต้องลงมือกระทำต่อทุกๆกิจกรรมการงานอย่างจดจ่อ จริงจังและใส่ใจ พร้อมด้วยความสังเกต วิเคราะห์พิจารณา เพื่อให้รู้ถึงจุดดีจุดด้อย จุดได้จุดเสียของงานและ ผลของงาน ชีวิต และวิธีการทำงาน ลูกจะได้เรียนรู้ที่จะวางแนวทาง จุดมุ่งหมายให้เหมาะสมอย่างต่อเนื่องมันจะได้เป็นเครื่องมือ ทำให้ เจ้าปิดกั้นความสูญเสียและได้เข้าถึงความสำเร็จของการงานและชีวิตแต่ถ้าลูกทำมันโดยไม่ได้สังเกต วิเคราะห์ พิจารณาลูกจะใช้เวลาและพลังไปอย่างไม่บันยะบันยัง ซึ่งดูๆแล้วก็ไม่ค่อยจะเหมาะกับงาน นั้นๆ สักเท่าไหร่

ตัวอย่างเช่น งานใดที่เล็กๆ น้อยๆ ลูกกลับใช้เวลา พลังให้ หมดไปกับมันอย่างมากมายแต่กับงานที่ละเอียดอ่อนประณีต ลูกกลับไม่ให้ความสำคัญกับมันเลย ถ้าจะพูดกันให้ถูกต้องจริงๆ แล้วละก็ การขาดความสังเกตวิเคราะห์พิจารณานั้น มันจะทำให้เจ้าไม่สามารถจะรู้เสียด้วยซ้ำไปว่างานอย่างไหนเล็กน้อย อย่างไหนละเอียดอ่อนประณีตมันจึงทำให้เจ้าพลาดหวังต่อประโยชน์และผลของงานที่เจ้าทำ แล้วทีนี้...ทีนี้อะไรจะเกิดขึ้นล่ะ อ้าว...ก็ความผิดหวังไงล่ะ ความผิดหวัง ความวิตกกังวล ความเครียด ที่มันจะเกิดขึ้นไง แล้วเจ้าก็จะต้องจำใจยอมรับผลตอบแทนแห่งความไม่เอาไหนของเจ้านั้น เมื่อความอึดอัดเหล่านี้เกิดขึ้น สิ่งที่จะตามมาก็คือ ความละเลย ล้มเหลว ล้มเลิกต่อการกระทำต่างๆ แทนที่เจ้าจะกลับเข้ามาสังเกต วิเคราะห์พิจารณาหาทางแก้ไข เจ้ากลับหันความสนใจไปในเรื่องอื่นๆสิ่งอื่นๆ และก็ทิ้งงานที่ผ่านมาให้เป็นปัญหาของผู้อื่นทำต่อไป

[Kamen rider]

http://www.thummada.com/public_html/images/work24.jpg




ลูกรัก......

ทีนี้ละ...ทีนี้ลูกก็จะเป็นคนเลวเหลวไหลในสายตาของคนอื่น ความรู้สึกขัดแย้งภายในตนและคนอื่นก็จะเกิดขึ้น ความรู้สึกเป็นสุข มิตรสหายและสังคมของลูกก็จะค่อยๆ ลดน้อย ถดถอย และสูญหายไปในที่สุด เฮ้อ...พ่อดูว่าชีวิตของเจ้าช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าเสียจริงๆ น่ะ

พ่อจะบอกอะไรให้สักอย่าง เอาไหมล่ะ ถ้าลูกปรารถนาจะมีชีวิตที่ดีขึ้น เพียงแต่ลูกเริ่มกลับเข้ามาฝึกหัดตัวเอง โดยการริเริ่มทำงานทุกอย่างด้วยความใส่ใจอย่างจริงจัง เจ้าอาจจะเริ่มจากงานที่ง่ายๆ ก่อนก็ได้ พร้อมทั้งให้ความสนใจและใส่ใจดูว่า ลูกใช้พลังงานนั้นอย่างไรบ้าง เจ้ามีการสัมผัสถึงกลิ่นอาย ขั้นตอน และ ปัญหาของงานได้อย่างแจ่มแจ้ง ชัดเจนแค่ไหน ลูกสามารถใช้พลังทำงานได้อย่างเต็มที่หรือไม่ ความรู้สึกจดจ่อ จับจ้อง จริงจัง ได้ เกิดขึ้นอย่างตั้งมั่นไหม อีกทั้งลูกได้ถูกฉุดกระชากหรือถูกชักจูงให้ หลงลืม ไหลลื่น ไปตามกระแสแห่งความเพลิดเพลิน เกียจคร้าน และอื่นๆ ซึ่งนอกเหนือจากงานนั้นๆ บ้างหรือเปล่า และถ้ามี ลูกก็ต้องหยุดความรู้สึกเพลิดเพลิน เกียจคร้านเหล่านั้นให้ได้ โดยการสร้างแรงจูงใจ คือใส่ใจต่อความรู้สึกลึกๆ ของตนจนกลายเป็นความรู้เนื้อรู้ตัว เมื่อความรู้เนื้อรู้ตัวเกิดขึ้นแก่ตัวเจ้า เจ้าก็จะรู้ได้ด้วยตนเองว่า เจ้าต้องการอะไร และควรจะทำอะไร ลูกก็จะยอมรับต่องาน ซึ่งแม้จะดูซ้ำๆ ซากๆ จำเจเป็นประจำที่จะต้องทำประจำวัน ลูกจะทำมันด้วยความโปร่งเบาและเป็นสุข ความรู้เนื้อ รู้ตัวยังจะทำให้ลูก ค้นพบว่าความแตกต่างของงานที่มันเกิดขึ้นมา ได้นั้น เป็นเพราะความคิดที่จะให้ความสำคัญมากหรือน้อยต่องาน ของลูกเองต่างกันต่างหาก

การสังเกตวิเคราะห์พิจารณาได้อย่างนี้ มันจะทำให้ลูกสามารถ ใช้พลังกาลเวลาอย่างชาญฉลาดและต่อเนื่อง ความอดทนบากบั่นจะเกิดขึ้นอย่างธรรมชาติ ลูกจะรู้สึกมั่นคงต่อเจตนารมณ์ของตัวลูกเอง ซึ่งไม่ใช่เกิดมาจากการบังคับ กดขี่ แต่เป็นด้วยความสมัครใจอย่างจริงจัง มันเป็นความสมัครใจที่จะกระทำอย่างร่าเริง แจ่มใส ประสบการณ์แต่ละขณะของชีวิตที่ผ่านมาและผ่านไป จะมีแต่การเรียนรู้เต็มอิ่มอย่างบริบูรณ์ ความใส่ใจ ความละเอียดถี่ถ้วน ชัดเจนของลูกจะขยายเบิกกว้างออกไปสู่สังคมโลกและจักรวาล

[Kamen rider]

http://www.thummada.com/public_html/images/work25.jpg



ลูกรัก......

ด้วยเหตุผลเหล่านี้ มันจะทำให้ลูกเกิดความเข้มแข็งขึ้นภายใน ลูกจะสามารถทำสิ่งที่เคยคิดว่าไม่สามารถทำได้ แต่ลูกก็ได้ทำมันแล้วอย่างง่ายดายการงานและชีวิต จะกลายเป็นเวทีให้ลูกได้แสดงถึงศิลปะในการใช้พลัง เมื่อชีวิตเป็นศิลปะ ลูกก็จะมีแต่ความสดใส ตื่นใจ กระจ่างชัด งานจะเป็นแรงบันดาลใจให้ลูกได้แสวงหาประสบการณ์ใหม่ๆของชีวิตอย่างต่อเนื่อง ลูกจะค้นพบวิถี ทางแห่งการสร้างสรรค์อย่างธรรมชาติ ความรู้เนื้อรู้ตัวอย่างต่อเนื่อง และลึกซึ้ง ที่ได้มาจากการเรียนรู้และการทำงานนั้น มันจะทำให้ลูกได้ค้นพบแสงสว่างแห่งพลังและปัญญา งานจะเป็นสิ่งที่ทำให้เจ้าได้แสดงความรู้สึกนึกคิดจิตใจ ถ้าเจ้าทำมันด้วยใจน่ะ การงานที่พร้อม กันไป ด้วยทั้งกายและใจ มันจะทำให้เจ้าเข้มแข็ง กล้าหาญ และ มีพลัง ทั้งยังช่วยฝึกฝนให้เจ้าเป็นคนที่สนใจต่องานมากขึ้น ชีวิตของลูก ก็จะดำเนินไปสู่แนวทางที่ถูกต้อง อย่างมีชีวิตชีวาในทุกๆ ที่ทุกๆ ทางที่เจ้าอยู่ การที่ลูกให้ความสำคัญและความหมายแก่งานได้เช่นนี้ ความรู้สึกอิ่มเอิบเบิกบาน ก็จะเกิดขึ้นแทนที่ความรู้สึกขลาดเขลา เศร้าเสียใจ

เมื่อลูกทำความเข้าใจได้เช่นนี้ และสามารถให้คุณค่าต่อชีวิตแลการงาน พร้อมๆ ทั้งกล้าเผชิญกับงาน ไม่ว่าจะง่ายหรือยาก ค่อยๆ ทำไปทีละขั้นพ่อก็รับรองได้ว่า ชีวิตการงานและกาลเวลาคงจะไม่มีโอกาสสูญเปล่าไปกับลูกได้เป็นแน่ เพราะฉะนั้นขอให้ลูกได้กลับมาพิจารณา ใคร่ครวญ วิเคราะห์ถึงปัญหา และสิ่งที่ลูกกระทำที่ผ่านมา รวมทั้งที่จะทำต่อไปในวันข้างหน้า ว่าลูกได้มีสิ่งเหล่านี้บ้างหรือเปล่า มีอะไรบ้างที่จะต้องแก้ไข การได้รู้จักตัวเอง เรียนรู้และมองตัวเอง เป็นสุดยอดของความวิเศษแห่งวิชาการ ก็เพราะมันไม่มีวิชาการใดในโรงเรียนไหน หรือในโลก ที่เขาสอนถึงการเรียนรู้จักตัวเอง ได้มากเท่ากับวิชาการแห่งศาสนธรรมนี้ ไม่มี โรงเรียนที่ไหน และไม่มีครูคนใด ที่สามารถจะชี้นำบอกให้เรากระทำต่อกิจกรรมแห่งชีวิตประจำวันของตน ได้อย่างถูกต้องไม่บกพร่องในหน้าที่ เท่ากับโรงเรียนแห่งธรรมชาติ โรงเรียนแห่งศาสนธรรมนี้ และก็โรงเรียนแห่งนครกายที่เจ้ามี

เพราะฉะนั้น พ่อจึงอยากจะบอกและเตือนเจ้าด้วยใจที่เอื้ออาทรจริงๆ ว่า เจ้าควรจะให้ความสำคัญ และให้ความใส่ใจต่อการเรียนรู้ชีวิตและวิญญาณของเจ้า รวมทั้งการกระทำด้วย ให้มากขึ้นกว่านี้อีกสักนิด แล้วพ่อก็คิดว่า ความสุข ความวิเศษ ความสำเร็จ หรือความประเสริฐดีเลิศ อะไรก็แล้วแต่ที่เจ้าปรารถนาคงจะต้องเป็นของเจ้าได้สักวันหนึ่งเป็นแน่ ถ้าเจ้าพยายามทำมัน