View Full Version : นกสีขาวตัวนั้น
http://www.aromdee.net/uploadpic/Nov/p1200_3.jpg
๑.
บนท้องฟ้ามีนกสีขาวตัวหนึ่ง ฉันไม่แน่ใจว่ามันควรจะมีชื่ออย่างไร รู้แต่ว่าขนของมันเลื่อมพราวเมื่อต้องแสงแดดยามเช้า มันกำลังบินวนไปวนมาคล้ายกับกำลังจะมองหาอะไรสักอย่างหนึ่ง ซึ่งอาจจะเป็นอาหาร หรือศัตรูที่มันจะต้องต่อสู้
บนท้องฟ้าที่ปราศจากเมฆ แต่สีทองที่ทาบอยู่บนนั้น ทำให้รู้สึกว่าระยะทางระหว่างท้องฟ้ากับพื้นดินไม่ห่างไกลกันมากนัก ฉันอาจจะเอื้อมถึงท้องฟ้าขณะที่เท้ายังเหยียบอยู่บนพื้นดินอันแห้ง มีรอยแตกเพราะถูกแดดเผา และไม่มีน้ำมาประสานรอยนั้น หญ้าที่เคยมีสีเขียว อาจจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ฉันไม่มีโอกาสรู้ เพราะไม่เคยได้ยินเสียงร่ำไห้ และไม่เคยมองเห็นน้ำตาของมัน....
๒.
ฉันได้ยินเสียงพูดคุยของผู้คน ซึ่งกำลังเดินทางจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง พวกเขาเพิ่งลุกขึ้นมาจากที่นอน ซึ่งเป็นที่สำหรับร่วม.....ด้วยในบางขณะที่ต้องการ ผู้คนเหล่านั้นสวมเสื้อผ้า บางคนก็สวมรองเท้า
คนบางคนกำลังคิดถึงบางสิ่ง ในสมองของเขาเต็มไปด้วยความคิด เขาอาจจะคิดถึงการแลกเปลี่ยนการโกหก การหลบหนี หรือแม้แต่การฆ่าฟันกัน เพื่อให้ชีวิตได้อยู่รอด ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดถึงอะไรบ้าง เพราะเขาไม่เคยบอก และฉันก็ไม่เคยถาม...
๓.
แดดค่อย ๆ จ้าขึ้น เมื่อตะวันเคลื่อนตัวขึ้นสูง มันเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ แม้บางครั้งฉันรู้สึกว่ามันได้หยุดนิ่ง แต่ที่จริงแล้วมันเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา ไม่มีจุดหมายปลายทาง บนเส้นทางอันเดียวที่ฉันรู้จักตั้งแต่เกิดมา มันเดินจากทางทิศตะวันออกและไปสิ้นสุดที่ทิศตะวันตก จนวันรุ่งขึ้นมันก็จะเริ่มต้นใหม่
ถ้าดวงตะวันมีชีวิต ฉันคิดว่ามันคงมีชีวิตเพียงเพื่อเดินทาง และรอให้ชีวิตอื่น ๆ ตายไปในขณะที่มันยังคงอยู่และเฝ้ามองการตายนั้น
ฉันรู้...
ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า การเดินทางของดวงตะวันทำให้ชีวิตอื่น ๆ ต้องตายไป เช่นเดียวกับการเดินทางของอสุจิ ผ่านเข้าสู่มดลูก จนถึงรังไข่ ทำให้ชีวิตเกิดขึ้น
แต่ฉันไม่แน่ใจว่า ระหว่างการเกิดกับการตาย สิ่งไหนจะเป็นเจตนา
ฉันรู้แต่เพียงว่า การเกิดนั้นผ่านช่องทางแห่งความเจ็บปวด และการมีชีวิตอยู่คือสิ่งที่ตามมา
ฉันรู้ว่าความตายทำให้เกิดความเศร้าสลดและความเงียบ
แต่ฉันไม่รู้ว่าหลังจากนั้นแล้วคืออะไร.....
๔.
ฉันรู้สึกหิว
ถ้าความหิวคือชีวิต ฉันก็กำลังมีชีวิต
ถ้าความหิวคือความเจ็บปวด ฉันก็กำลังรู้สึกเจ็บปวด
คนอื่น ๆ ก็คงมีความหิว ฉันไม่แน่ใจว่าความคิดของฉันจะถูกต้อง ฉันอาจจะกินอาหารเพราะความหิวเป็นเหตุ แต่คนอื่น ๆ อาจจะกินอาหารด้วยความต้องการอื่น ฉันไม่รู้ถึงความแตกต่าง
แต่ฉันรู้ว่ามีความแตกต่าง
เพราะชีวิตของคนอื่นไม่ใช่ชีวิตของฉัน และชีวิตของฉันไม่ใช่ชีวิตของคนอื่น...
๕.
นกสีขาวยังคงบินอยู่บนท้องฟ้า
ฉันยังคงเดินอยู่บนผืนดินที่แห้ง และแตกเป็นรอย
นกสีขาวบินโฉบลงกลางทุ่งหญ้าสีน้ำตาลหม่น มันจิกสิ่งหนึ่งที่ฉันมองไม่เห็นว่าเป็นอะไร แต่ก็รู้ว่าเป็นอาหารของมัน
มันบินลงมาจากท้องฟ้า เพียงเพื่อจิกเอาอาหารชิ้นเล็ก ๆ แล้วบินกลับขึ้นไปอีก
๖.
ลมพัดมาจากที่ใดที่หนึ่ง ซึ่งฉันบอกไม่ได้ว่าเป็นที่ไหน ฉันรู้สึกมีความสุข บางทีฉันไม่มีเหตุผลในการที่จะบอกตัวเองเช่นนั้น เช่นเดียวกับคนอื่นที่อาจจะไม่มีเหตุผลเหมือนกัน
แต่ฉันรู้สึกว่าทุกคนมีความรู้สึก ในขณะที่เขามีลมหายใจ
ตะวันลับทิวไม้ไปแล้ว และท้องฟ้าก็เริ่มมืด
ฉันมองไม่เห็นนกสีขาวตัวนั้น..
๗.
ฉันไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของผู้คน และไม่ได้สัมผัสลม
ฉันไม่รู้ว่าการมีชีวิตอยู่นั้น เพื่อสิ่งใด
ถ้าเพียงแต่จะตื่นขึ้นมาจากที่นอนในตอนเช้าที่มีแสงตะวัน
กินอาหาร
และสืบพันธุ์
โดยไม่มีเหตุผลในเวลากลางคืน หรือกลางวันแล้วแต่กรณี
ฉันคิดว่า นกสีขาวตัวนั้นก็ทำได้...
๘.
ฉันไม่รู้จักตัวเอง !
เช่นเดียวกับนกสีขาวตัวนั้น !!
http://forum.sanook.com/picture/av-44506_8422713_8433362.gif
http://forum.sanook.com/picture/sky2[1]_8440812.gif
THE END....
vBulletin® v3.7.4, ลิขสิทธิ์ ©2000-2009, บริษัท Jelsoft Enterprises จำกัด