................." พระเวสสันดร " สละลูกเมียเป็นทานเพื่ออะไร ไม่ใจคอโหดร้ายเกินไปหรือ

[Kamen rider]

ทำไมต้องบริจาคบุตรเป็นทาน คนดีแน่หรือ ?


.......ทั้งชาวพุทธและศาสนิกชนศาสนาอื่น ๆ มักมีคำถามเกิดขึ้นเป็นประจำว่า "การที่พระเวสสันดร
บริจาคบุตรเป็นทาน เป็นความดีหรือไม่" ข้อนี้มีวิสัชนาว่าพระเวสสันดร (อดีตชาติของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า)
ไม่ได้บังคับใจผู้ใดให้มาเกิดเป็นบุตรหรือภริยา

พระมหาสัตว์ทุกพระองค์ ย่อมมีความปรารถนาเสมอกัน คือ ให้ส่ำสัตว์ทั้งหลายสามารถข้ามพ้น
ห้วงแห่งความทุกข์ทั้งปวงให้สิ้นไป โดยพระองค์จะเป็นผู้แบกรับภาระในการบำเพ็ญบารมีถ้วนอสงไขยกัปป์
รับเอาความทุกข์ยากทั้งหมดในการฝึกฝนกำลังใจ แล้วนำประสบการณ์เหล่านั้นมาสั่งสอนพุทธบริษัท
ซึ่งบำเพ็ญบารมีร่วมกับพระมหาสัตว์พระองค์นั้น ๆ โดยพร้อมแล้ว เพื่อข้ามพ้นห้วงโอฆสงสาร

อตีตํ กาเล , อันว่าสมัยอดีตกาลโพ้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบันนี้ กำเนิดเกิดเป็น
พราหมณ์มหาศาลผู้หนึ่ง ได้ฟังธรรมจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์โน้น บัดนั้นแล พระมหาสัตว์มี
ความปรารถนาอันแรงกล้าในอันที่จะบรรลุปรมาภิเษกสัมมาสัมโพธิญาณ จึงได้กล่าวสัจวาจา ณ ที่นั้น

พุทฺโธ , ดูกร ท่านทั้งหลาย บัดนั้นแล พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้พ้นวิเศษทั้งปวงแล้ว ตรัสแก่
พราหมณ์มหาสัตว์นั้นว่า การบรรลุพระโพธิญาณนั้น ในที่สุดแห่งทานบารมีอันยิ่งกว่าบารมีทั้งปวงนั้น
พระมหาสัตว์พึงบริจาคบุตรแลภริยาเป็นทาน ก็เธอเล่า ยังหาผู้สั่งสมบารมีร่วมกับเธอ คือ เกิดเป็นบุตร
เกิดเป็นภริยา ยังมิได้ เธอจักถึงที่สุดแห่งบารมีได้อย่างไร

บัดนั้นแล มีชายหญิงผู้หนึ่งปฏิญาณว่า "ข้าพเจ้าจักเกิดเป็นบิดาแลมารดาแห่งมหาสัตว์นี้ไปทุกชาติ

บัดนั้นแล มีชายผู้หนึ่งปฏิญาณว่า "ข้าพเจ้าจักเกิดเป็นบุตรเพื่อมหาสัตว์นี้ได้บริจาคเป็นทาน"

บัดนั้นแล มีหญิงผู้หนึ่งปฏิญาณว่า "ข้าพเจ้าจักเกิดเป็นภริยาเพื่อมหาสัตว์นี้ได้บริจาคเป็นทาน"

ดูกร ท่านทั้งหลาย สัตว์ทั้งหลายมีพระมหาสัตว์เป็นต้น ได้เวียนว่ายตายเกิดบำเพ็ญบารมีร่วมกันดังคำ
อธิษฐานนี้ พระองค์หาได้บังคับฝืนใจใครไม่ หากสัตว์ทั้งหลายบำเพ็ญบารมีร่วมแก่พระองค์ด้วยจิตเมตตา
แก่ส่ำสัตว์ทั้งหลายเป็นสำคัญ ดังนี้ แล


บุรพกรรมของพระกัณหา ชาลี

พระกัณหา ชาลี ในอดีตชาติเกิดเป็นกุมารแลกุมารีแห่งพระมหาสัตว์ (พระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน)
บัดนั้น บิดามารดาใช้ให้กุลบุตรทั้ง ๒ ดูแลควายมิให้เข้ากัดกินข้าวกล้าในนาข้าว
ควายนั้น ดื้อ ด้าน ทาน ขืน ก้าวลงสู่ท้องนาเพื่อกัดกินข้าวกล้า กุลบุตรทั้ง ๒ จึงเฆี่ยนตีควายนั้นให้เข็ดหลาบ
ด้วยบุรพกรรมนั้นแล ควายนั้นกำเนิดเกิดเป็นตาพราหมณ์ชูชกในชาตินี้ กุลบุตรทั้ง ๒ เกิดเป็น
พระกัณหาชาลีร่วมภพชาติ
พราหมณ์ชูชกจึงกระทำทรมานเฆี่ยนตีพระกัณหาชาลี นี้เป็นบุรพกรรมของพระกัณหาชาลีเอง มิได้เกี่ยวข้อง
แก่พระมหาสัตว์แต่อย่างใด


ไฉนพระมหาสัตว์ต้องบริจาคบุตรแลภริยาเป็นทาน

กำลังใจของพระมหาสัตว์เป็นไฉน ? กำลังใจของพระมหาสัตว์บารมีเปี่ยมแล้ว แม้นผู้ใดขอพระพาหา
ท่านย่อมให้ แม้นผู้ใดขอพระนัยนา ท่านย่อมให้ แม้นผู้ใดขอพระโลหิตา ท่านย่อมให้ แม้นผู้ใดขอหทยา
ท่านย่อมให้ แม้นผู้ใดขอพระองค์ลงเป็นทาษ ท่านย่อมให้

ดูกร ท่านทั้งหลาย การให้บุตรแลภริยาเป็นไฉน ? การบริจาคบุตรแลภริยาเป็นของยาก เพราะธรรมดาวิสัย
ของผู้เป็นบิดามารดา ที่รักยิ่งชีวิตตนย่อมเป็นบุตรนั้นเอง ที่รักเยี่ยงชีพย่อมเป็นคู่สิเน่หานี้เอง
การบริจาคบุตรแลภริยาจึงเป็นของทำได้ยากยิ่ง

การบริจารบุตรแลภริยาเป็นทานแห่งพระมหาสัตว์ จึงเป็นของยากแลควรสรรเสริญ ดังนี้

[Kamen rider]

.............พระเวสสันดร.............



............สละลูกเมียเป็นทานเพื่ออะไร ไม่ใจคอโหดร้ายเกินไปหรือ




ถาม

.....กราบเรียนถามหลวงพ่อ พระเวสสันดรให้ บุตร - ธิดาเป็นทานแก่ชูชก แล้วบุตร
ธิดาก็ได้รับความลำบากนั้น เป็นเรื่องที่ถูกต้องไหม ผมควรจะตอบคนที่ถามอย่างไรครับ


ตอบ

.....เรื่องที่พระเวสสันดรให้ทานลูกไปน่ะ หลวงพ่ออยากจะให้ข้อคิดว่า เวลามองอะไร
นี่ ขอให้มองให้ถึงฐานะของคนคนนั้นด้วย อย่าเอาฐานะเราเข้าไปเปรียบ เหมือนอย่าง
ทหารที่ออกไปรบ เขาทิ้งลูกทิ้งเมียทิ้งพ่อทิ้งแม่ไป บางครั้งคนเหล่านี้ต้องได้รับความ
ลำบาก นั่นเป็นเพราะว่าเขาไม่ห่วงหรือ

ความจริงเขาก็ห่วงแต่ก็ตัดใจไป เพราะประเทศชาติสำคัญกว่า ถ้าประเทศชาติเป็นอะไร
ไป อย่าว่าแต่ลูกเมียเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็อยู่ไม่ได้ เพราะฉะนั้น ไม่ใช่เขาไม่รักลูกเมีย
แต่เพราะว่าเขามีความจำเป็น เขารักหน้าที่ จะต้องปกป้องผืนปฐพีไทย เขาจึงต้องออก
รบ คนก็สรรเสริญว่าเขาทำถูก เขาทำตามหน้าที่ของทหาร ไม่มีใครด่าทหารประเภท
นี้สักคน ทุกคนก็ยอมรับว่าเขาเป็นคนดี

ตรงกันข้าม ถ้าใครมาด่าทหารประเภทที่ยอมสละลูก สละเมียไปรบว่าเป็นทหารเลว
คนๆ นั้นก็จะถูกตำหนิ จริงอยู่ในฐานะเป็นผัวเป็นเมียกัน เป็นพ่อเป็นลูกกัน ถ้าเอา
ความเป็นพ่อเป็นลูกมาพิจารณาแค่นั้นละก็ คนที่ออกไปรบทิ้งลูกทิ้งเมียไป คนว่าผิด
เพราะมีหน้าที่จะต้องดูแลครอบครัว ไม่ดูแลนี่ผิด แต่พบว่านอกจากเขาจะเป็นคนมีลูก
มีเมียแล้ว เขายังมีหน้าที่เป็นทหาร เมื่อมีหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่กว่าการเป็นพ่อคน หรือการ
เป็นสามีคน มันมีหน้าที่อยู่ในสนามรบแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องไป ใครตำหนิไม่ได้
เช่นกัน

.....พระเวสสันดร เมื่อท่านบำเพ็ญบารมีมามากเข้าๆ ถึงจุดหนึ่งท่านมองออก มองไป
ทั้งโลกนี่ คนที่จะมีจิตใจงาม จิตใจสะอาด มีปัญญาพอที่จะไปถึงจุดๆ นี้ได้ เพื่อจะไป
เอาความรู้ที่ถูกต้อง ความรู้ที่บริสุทธิ์ มาให้ชาวโลกได้ เห็นมีแต่เรานี่เท่านั้น ฝึกมากๆ
มันเห็น ถ้าเรายังห่วงลูกห่วงเมียอยู่อย่างนี้ ก็คงอีกหลายชาติกว่าจะไปถึงจุดที่ชาวโลก
จะให้เราไปช่วยได้ เสียเวลาอีกมากเลย แต่ถ้ายอมตัดใจสละลูก สละเมียเสียชาตินี้ เรา
จะก้าวถึงพระนิพพาน

ทหารทางโลกน่ะตัดใจทิ้งลูกทิ้งเมียไปรบกับศัตรูที่เป็นตัวบุคคล ส่วนพระเวสสันดร
มีปัญญามากเห็นชัดเลยว่า เราจำเป็นจะต้องตัดใจทิ้งลูกทิ้งเมียเพื่อไปรบกับกิเลส
ชนะกิเลสครั้งนี้ ลูกเมียเราเดือดร้อนอย่างมากก็แค่ชาตินี้ ชาติต่อไปจะไม่มีคำว่าเดือด
ร้อนอีกแล้ว มองเห็นอย่างนี้จึงยอม

.....เพราะฉะนั้น เวลาพิจารณาอะไรละก็อย่าเอาภาวะที่ตัวเองเป็นอยู่ไปตัดสิน คนเรา
มีฐานะไม่เหมือนกัน แม้เป็นคนด้วยกัน แค่ทหารกับประชาชนก็มีความรู้สึกนึกคิดต่าง
กันเยอะเลย ทหารต้องเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อปกป้องรักษาชาติ ศาสนา พระมหา
กษัตริย์ไว้ให้ยืนยงคงอยู่คู่แผ่นดินไทยตลอดไป

[KomAon11]

โมทนา.. อยากให้ทำตัวอักษร ให้ดีๆครับ จัดรูปแบบใหม่..

มันดูยากๆ ยังไงไม่รู้ครับ อิอิ

[Fame]

โมทนานะคะ พี่คาเมนนนนนนนนน.........หุหุหุ

[วงล้อ]

<DD>ปัญหา<WBR>ที่ ๕ถาม<WBR>ถึง<WBR>เรื่อง<WBR>ทาน<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร

<DD>“ ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน พระ<WBR>โพธิสัตว์<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย<WBR>ย่อม<WBR>ให้<WBR>บุตร<WBR>ภรรยา<WBR>เป็น<WBR>ทาน<WBR>เหมือน<WBR>กัน<WBR>หมด<WBR>หรือ หรือ<WBR>ให้<WBR>เฉพาะ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>เท่า<WBR>นั้น ? ” <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร เหมือน<WBR>กัน<WBR>หมด ไม่<WBR>เฉพาะ<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร” <DD>“ ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า ถ้า<WBR>พระ<WBR>โพธิสัตว์<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย ให้<WBR>ทาน<WBR>บุตร<WBR>ภรรยา<WBR>เหมือน<WBR>กัน<WBR>หมด<WBR>ก็<WBR>ขอ<WBR>ถาม<WBR>ว่า<WBR>ให้<WBR>ด้วย<WBR>ความ<WBR>ยิน<WBR>ยอม<WBR>ของ<WBR>บุตร<WBR>ภรรยา<WBR>เหล่า<WBR>นั้น<WBR>หรือ<WBR>ไม่? ” <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร สำหรับ<WBR>ภรรยา<WBR>ยิน<WBR>ยอม<WBR>แต่<WBR>ทว่า<WBR>บุตร<WBR>นั้น<WBR>ที่<WBR>ยัง<WBR>เป็น<WBR>ทารก<WBR>อยู่ ก็<WBR>ร้อง<WBR>ไห้<WBR>เพราะ<WBR>ยัง<WBR>ไม่<WBR>รู้<WBR>จัก<WBR>อะไร ถ้า<WBR>รู้<WBR>จัก<WBR>ความ<WBR>ดี<WBR>แล้ว<WBR>ก็<WBR>ยิน<WBR>ดี<WBR>ตาม ไม่<WBR>ร้อง<WBR>ไห้<WBR>รำ<WBR>พัน<WBR>เช่น<WBR>นั้น ”คำ<WBR>ถาม<WBR>ที่<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>อยาก ๗ ข้อพระ<WBR>เจ้า<WBR>มิ<WBR>ลินท์<WBR>ตรัส<WBR>ต่อ<WBR>ไป<WBR>ว่า <DD>“ ข้า<WBR>แต่ถ<WBR>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน การ<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>โพธิสัตว์<WBR>ได้<WBR>ให้<WBR>บุตร<WBR>อัน<WBR>เป็น<WBR>ที่<WBR>รัก<WBR>ของ<WBR>ตน เพื่อ<WBR>ไป<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ของ<WBR>พราหมณ์ เป็น<WBR>ของ<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>ยาก<WBR>ข้อ<WBR>ที่ ๑ <DD>การ<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>โพธิสัตว์<WBR>ได้<WBR>เห็น<WBR>พราหมณ์<WBR>ผูก<WBR>มัด<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง ด้วย<WBR>เครือ<WBR>ไม้<WBR>แล้ว<WBR>เฆี่ยน<WBR>ตี<WBR>ไป แต่<WBR>ทรง<WBR>เฉย<WBR>อยู่<WBR>ได้<WBR>นั้น เป็น<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>ยาก<WBR>ข้อ<WBR>ที่ ๒ <DD>การ<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>โพธิสัตว์<WBR>ได้<WBR>ยก<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ที่<WBR>สลัด<WBR>เครื่อง<WBR>ผูก<WBR>ให้<WBR>หลุด<WBR>ออก แล้ว<WBR>วิ่ง<WBR>กลับ<WBR>ไป<WBR>หา<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>อีก<WBR>นั้น พระ<WBR>องค์<WBR>ได้<WBR>ทรง<WBR>อนุ<WBR>ญาติ<WBR>ให้<WBR>พราหมณ์ ผูก<WBR>มัด<WBR>ไป<WBR>ด้วย<WBR>เครือ<WBR>ไม้<WBR>อีก เป็น<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>ยาก<WBR>ข้อ<WBR>ที่ ๓ <DD>การ<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>โพธิสัตว์<WBR>ทรง<WBR>ได้<WBR>ยิน<WBR>เสียง<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ร่ำ<WBR>ร้อง<WBR>ไห้<WBR>ว่า “ พราหมณ์<WBR>นี้<WBR>เป็น<WBR>ยักษ์<WBR>จะ<WBR>นำ<WBR>หม่อน<WBR>ฉัน<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ไป<WBR>กิน<WBR>เสีย” ก็<WBR>ทรง<WBR>เฉย<WBR>อยู่<WBR>ไม่<WBR>ทรง<WBR>ปลอบ<WBR>โยน<WBR>ว่า “ อย่า<WBR>กลัว<WBR>เลย<WBR>ลูก<WBR>เอ๋ย! ” อัน<WBR>นี้<WBR>เป็น<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>ยาก<WBR>ข้อ<WBR>ที่๔ การ<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>ชา<WBR>ลี<WBR>กุมาร ได้<WBR>หมอบ<WBR>กราบ<WBR>ลง<WBR>ร้อง<WBR>ไห้<WBR>คร่ำ<WBR>ครวญ<WBR>อยู่<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>บาท<WBR>ว่า “ ขอ<WBR>ให้<WBR>พระ<WBR>น้อง<WBR>นางกั<WBR>ณ<WBR>หาก<WBR>ลับ<WBR>มา<WBR>อยู่<WBR>กับ<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>เถิด หม่อน<WBR>ฉัน<WBR>ผู้<WBR>เดียว<WBR>จะ<WBR>ไป<WBR>กับ<WBR>ยักษ์ ยักษ์<WBR>จะ<WBR>กิน<WBR>หรือ<WBR>อย่าง<WBR>ไร<WBR>ก็<WBR>ช่าง” แต่<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ไม่<WBR>ทรง<WBR>รับ<WBR>คำ<WBR>อ้อน<WBR>วอน<WBR>อัน<WBR>นี้ ข้อ<WBR>นี้<WBR>เป็น<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>ยาก<WBR>ข้อ<WBR>ที่ ๕ <DD>เมื่อ<WBR>พระ<WBR>ชา<WBR>ลี<WBR>กุมาร<WBR>ร้อง<WBR>ไห้<WBR>คร่ำ<WBR>ครวญ<WBR>ว่า “ ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>บิดา พระ<WBR>หทัย<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>ช่าง<WBR>แข็ง<WBR>กระด้าง<WBR>ดัง<WBR>แผ่น<WBR>ศิลา เมื่อ<WBR>ข้า<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>กำลัง<WBR>ได้<WBR>ทุกข์ พระ<WBR>องค์<WBR>ยัง<WBR>เพิก<WBR>เฉย<WBR>อยู่<WBR>ได้ พระ<WBR>องค์<WBR>ไม่<WBR>ทรง<WBR>ห้าม<WBR>ยักษ์ ที่<WBR>จัก<WBR>นำ<WBR>หม่อน<WBR>ฉัน<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ไป<WBR>ใน<WBR>ป่า<WBR>ใหญ่ อัน<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>มนุษย์<WBR>นี้<WBR>เลย” ดัง<WBR>นี้ พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ก็<WBR>ไม่<WBR>ทรง<WBR>กรุณา อัน<WBR>นี้<WBR>เป็น<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>ยาก ข้อ<WBR>ที่ ๖ <DD>เมื่อ<WBR>พระ<WBR>เจ้าลู<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ร้อง<WBR>ไห้<WBR>ด้วย<WBR>เสียง<WBR>อัน<WBR>น่า<WBR>สยด<WBR>สยอง จน<WBR>ลับ<WBR>คลอง<WBR>พระ<WBR>เนตร<WBR>ไป แต่<WBR>พระ<WBR>หฤทัย<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร ซึ่ง<WBR>ควร<WBR>จะ<WBR>แตก<WBR>ออก<WBR>เป็น<WBR>ร้อย<WBR>เสี่ยง พัน<WBR>เสี่ยง ก็<WBR>ไม่<WBR>แตก<WBR>ข้อ<WBR>นี้<WBR>ก็<WBR>เป็น<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>ยาก<WBR>ข้อ<WBR>ที่ ๗ <DD>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ผู้<WBR>มุ่ง<WBR>บุญ เหตุ<WBR>ใด<WBR>จึง<WBR>ทำ<WBR>ทุกข์<WBR>ให้<WBR>แก่<WBR>ผู้<WBR>อื่น ควร<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>จะ<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>ตัว<WBR>เอง<WBR>ไม่<WBR>ใช่<WBR>หรือ ? ” <DD>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน<WBR>เฉลย<WBR>ว่า <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร เพราะ<WBR>เหตุ<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร ได้<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>ทำ<WBR>ได้<WBR>ยาก จึง<WBR>มี<WBR>เสียง<WBR>สรรเสริญ<WBR>ทั่ว<WBR>หมื่น<WBR>โลก<WBR>ธาตุ เหล่า<WBR>เทพยเจ้า อสูร ครุฑ นาค พระ<WBR>อินทร์ ยักษ์ ต่าง<WBR>ก็<WBR>สรรเสริญ อยู่<WBR>ใน<WBR>ที่<WBR>อยู่<WBR>ของ<WBR>ตน ๆ กลอง<WBR>ทิพย์<WBR>ก็<WBR>บันลือ<WBR>ขึ้น<WBR>เอง จน<WBR>กระทั่ง<WBR>ทุก<WBR>วัน<WBR>นี้ ยัง<WBR>มี<WBR>ผู้<WBR>คิด<WBR>กัน<WBR>อยู่<WBR>ว่า<WBR>ทาน<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>นั้น ดี<WBR>หรือ<WBR>ไม่<WBR>ดี <DD>กิตติศัพท์<WBR>อัน<WBR>นั้น<WBR>ย่อม<WBR>แสดง<WBR>ให้<WBR>เห็น<WBR>คุณ ๑๐ ประการ<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>โพธิสัตว์ ผู้<WBR>มี<WBR>สติ<WBR>ปัญญา<WBR>ละเอียด ผู้<WBR>รู้<WBR>แจ้ง<WBR>เห็น<WBR>แจ้ง<WBR>คุณ ๑๐ ประการ<WBR>นั้นคุณ ๑๐ ประการ<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>โพธิสัตว์ <DD>๑. ความ<WBR>ไม่<WBR>ติด<WBR>อยู่<WBR>ใน<WBR>ของ<WBR>รัก<WBR>ของ<WBR>ชอบ<WBR>ใจ <DD>๒. ความ<WBR>ไม่<WBR>อาลัย<WBR>เกี่ยว<WBR>ข้อง <DD>๓. ความ<WBR>สละ <DD>๔. ความ<WBR>ปล่อย <DD>๕. ความ<WBR>ไม่ห<WBR>วน<WBR>คิด<WBR>กลับ<WBR>กลอก <DD>๖. ความ<WBR>ละเอียด <DD>๗. ความ<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>ใหญ่ <DD>๘. ความ<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>รู้<WBR>ตาม<WBR>ได้<WBR>ยาก <DD>๙. ความ<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>ได้<WBR>ยาก <DD>๑๐. ความ<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ใคร<WBR>เสมอ ” <DD>“ ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน บุคคล<WBR>เหล่า<WBR>ใด ทำ<WBR>ผู้<WBR>อื่น<WBR>ให้<WBR>เป็น<WBR>ทุกข์<WBR>ด้วย<WBR>การ<WBR>ให้<WBR>ทาน ทาน<WBR>ของ<WBR>บุคคล<WBR>เหล่า<WBR>นั้น<WBR>จะ<WBR>ให้<WBR>ผล<WBR>เป็น<WBR>สุข จะ<WBR>ทำ<WBR>ให้<WBR>ไป<WBR>เกิด<WBR>ใน<WBR>สวรรค์<WBR>ได้<WBR>มี<WBR>อยู่<WBR>หรือ? ” <DD>“ มี<WBR>อยู่ มหา<WBR>บพิตร ” <DD>“ ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า ขอ<WBR>จง<WBR>แสดง<WBR>เหตุ<WBR>การณ์<WBR>เปรียบ<WBR>เทียบ” <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร ถ้า<WBR>มี<WBR>สมณะ<WBR>หรือ<WBR>พราหมณ์<WBR>ผู้<WBR>มี<WBR>ศีล<WBR>ธรรม<WBR>อัน<WBR>ดี เป็น<WBR>โรค<WBR>มี<WBR>ร่าง<WBR>กาย<WBR>ตาย<WBR>ไป<WBR>แถบ<WBR>หนึ่ง หรือ<WBR>เป็น<WBR>โรคง่อย<WBR>เปลี้ย<WBR>หรือ<WBR>เป็น<WBR>โรค<WBR>อย่าง<WBR>ใด<WBR>อย่าง<WBR>หนึ่ง<WBR>เดิน<WBR>ไม่<WBR>ได้ มี<WBR>ผู้<WBR>อยาก<WBR>ได้<WBR>บุญ<WBR>คน<WBR>ใด<WBR>คน<WBR>หนึ่ง ยก<WBR>สม<WBR>ณ<WBR>พราหมณ์<WBR>นั้น<WBR>ขึ้น<WBR>สู่<WBR>ยาน<WBR>พาหนะ นำ<WBR>ไป<WBR>ส่ง<WBR>ให้<WBR>ถึง<WBR>ที่<WBR>ประสงค์ บุคคล<WBR>ผู้<WBR>นั้น<WBR>จะ<WBR>ได้<WBR>ผล<WBR>เป็น<WBR>สุข ได้<WBR>ไป<WBR>เกิด<WBR>ใน<WBR>สวรรค์<WBR>หรือ<WBR>ไม่ ? ” <DD>“ ได้<WBR>ไป<WBR>เกิด<WBR>ที<WBR>เดียว พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า อย่า<WBR>ว่า<WBR>แต่<WBR>ยาน<WBR>ทิพย์<WBR>เลย ถึง<WBR>ผู้<WBR>นั้น<WBR>จะ<WBR>เกิด<WBR>ใน<WBR>ที่<WBR>ใด ก็<WBR>จะ<WBR>ได้<WBR>ยาน<WBR>พาหนะ<WBR>สม<WBR>ควร<WBR>แก่<WBR>ที่<WBR>นั้น ๆ เมื่อ<WBR>มา<WBR>เกิด<WBR>เป็น<WBR>มนุษย์ ก็<WBR>ได้<WBR>ยาน<WBR>ช้าง ยาน<WBR>ม้า ยาน<WBR>รถ ยาน<WBR>ทาง<WBR>บก ยาน<WBR>ทาง<WBR>น้ำ เมื่อ<WBR>เกิด<WBR>ใน<WBR>สวรรค์<WBR>ก็<WBR>ได้<WBR>ยาน<WBR>ทิพย์ ความ<WBR>สุข<WBR>จัก<WBR>ต้อง<WBR>เกิด<WBR>แก่<WBR>เขา<WBR>ตาม<WBR>สม<WBR>ควร<WBR>แก่<WBR>ชาติ<WBR>กำเนิด ชาติ<WBR>สุด<WBR>ท้าย<WBR>เขา<WBR>ก็<WBR>จัก<WBR>ได้<WBR>ขึ้น<WBR>ยาน<WBR>ฤทธิ์ ไป<WBR>ถึง<WBR>เมือง<WBR>นิพพาน<WBR>เป็น<WBR>แน่ ” <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร ถ้า<WBR>อย่าง<WBR>นั้น<WBR>ทาน<WBR>ที่<WBR>ให้<WBR>ด้วย<WBR>ทำ<WBR>ให้<WBR>เกิด<WBR>ทุกข์<WBR>แก่<WBR>ผู้<WBR>อื่น<WBR>ก็<WBR>มี<WBR>ผล<WBR>เป็น<WBR>สุข ทำ<WBR>ให้<WBR>เกิด<WBR>ใน<WBR>สวรรค์<WBR>ได้ พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ทำ<WBR>ให้<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ต้อง<WBR>เป็น<WBR>ทุกข์ ด้วย<WBR>การ<WBR>ถูก<WBR>ผูก<WBR>มัด<WBR>ด้วย<WBR>เถาวัลย์ ก็<WBR>จะ<WBR>ได้<WBR>เสวย<WBR>สุข<WBR>เหมือน<WBR>อย่าง<WBR>นั้น <DD>แต่<WBR>ขอม<WBR>หา<WBR>บพิตร<WBR>จง<WBR>ทรง<WBR>สดับ<WBR>เหตุ<WBR>ให้<WBR>ยิ่ง<WBR>ขึ้น<WBR>ไป<WBR>กว่า<WBR>นี้<WBR>อีก เพื่อ<WBR>ให้<WBR>เห็น<WBR>ว่า<WBR>การ<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>ด้วย<WBR>การ<WBR>ทำ<WBR>ทุกข์<WBR>ให้<WBR>แก่<WBR>ผู้<WBR>อื่น ก็<WBR>มี<WBR>ผล<WBR>เป็น<WBR>สุข ทำ<WBR>ให้<WBR>เกิด<WBR>ใน<WBR>สวรรค์<WBR>ได้ คือ <DD>พระ<WBR>ราชา<WBR>ที่<WBR>ให้<WBR>เก็บ<WBR>พลี<WBR>กรรม ( ส่วย ) โดย<WBR>ชอบ<WBR>ธรรม มา<WBR>ทรง<WBR>บริจาค<WBR>ทาน<WBR>ตาม<WBR>อำนาจ<WBR>นั้น<WBR>มี<WBR>อยู่ พระ<WBR>ราชา<WBR>นั้น<WBR>จะ<WBR>ได้<WBR>ความ<WBR>สุข อัน<WBR>เกิด<WBR>จาก<WBR>การ<WBR>ทรง<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>นั้น<WBR>บ้าง<WBR>หรือ ทาน<WBR>นั้น<WBR>จัก<WBR>ทำ<WBR>ให้<WBR>ไป<WBR>เกิด<WBR>ใน<WBR>สวรรค์<WBR>ได้<WBR>หรือ<WBR>ไม่ ? ” <DD>“ ได้ พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า พระ<WBR>ราชา<WBR>นั้น<WBR>จัก<WBR>ต้อง<WBR>ได้ รับ<WBR>ผล<WBR>แห่ง<WBR>ทาน<WBR>นั้น<WBR>หลาย<WBR>แสน<WBR>เท่า จัก<WBR>ได้<WBR>เกิด<WBR>เป็น<WBR>พระ<WBR>ราชา<WBR>ยิ่ง<WBR>กว่า<WBR>พระ<WBR>ราชา จัก<WBR>ได้<WBR>เกิด<WBR>เป็น<WBR>เทวดา<WBR>ยิ่ง<WBR>กว่า<WBR>เทวดา เกิด<WBR>เป็น<WBR>พรหม<WBR>ยิ่ง<WBR>กว่า<WBR>พรหม<WBR>เกิด<WBR>เป็น<WBR>พราหมณ์<WBR>ยิ่ง<WBR>กว่า<WBR>พราหมณ์ เกิด<WBR>เป็น พระ<WBR>อรหัตย์<WBR>ยิ่ง<WBR>กว่า<WBR>พระ<WBR>อรหันต์<WBR>เป็น<WBR>แน่ ” <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร ถ้า<WBR>อย่าง<WBR>นั้น<WBR>ทาน<WBR>ที่<WBR>ให้<WBR>ด้วย<WBR>การ<WBR>ทำ<WBR>ให้<WBR>ผู้<WBR>อื่น<WBR>เป็น<WBR>ทุกข์ ก็<WBR>ต้อง<WBR>มี<WBR>ผล<WBR>เป็น<WBR>สุข<WBR>ต้อง<WBR>ให้<WBR>เกิด<WBR>ใน<WBR>สวรรค์<WBR>ได้ เพราะ<WBR>พระ<WBR>ราชา<WBR>ทรง<WBR>บีบ<WBR>คั้น<WBR>ประชา<WBR>ชน<WBR>มา<WBR>ให้<WBR>ทาน ยัง<WBR>ได้<WBR>เสวย<WBR>ยศ<WBR>และ<WBR>สุข<WBR>อย่าง<WBR>นั้น<WBR>ได้ ”อ<WBR>ติ<WBR>ทาน <DD>พระ<WBR>เจ้า<WBR>มิ<WBR>ลินท์<WBR>ตรัส<WBR>ต่อ<WBR>ไป<WBR>ว่า <DD>“ ขัา<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน ทาน<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ทรง<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>นั้น<WBR>เป็นอ<WBR>ติ<WBR>ทาน คือ<WBR>เป็น<WBR>ทาน<WBR>อย่าง<WBR>ยิ่ง<WBR>เพราะ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ได้<WBR>ทรง<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>พระ<WBR>อัครมเหสี<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>องค์ เพื่อ<WBR>ให้<WBR>ไป<WBR>เป็น<WBR>ภรรยา<WBR>ของ<WBR>ผู้<WBR>อื่น ทรง<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง เพื่อ<WBR>ให้<WBR>ไป<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ของ<WBR>พราหมณ์ <DD>ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า อัน<WBR>ธรรม<WBR>ดา<WBR>การ<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>เกิน<WBR>ไป ผู้<WBR>รู้<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย<WBR>ใน<WBR>โลก<WBR>ก็<WBR>ตำหนิ<WBR>ติ<WBR>เตียน<WBR>เปรียบ<WBR>เหมือน<WBR>เกวียน<WBR>ที่<WBR>บรรทุก<WBR>หนัก<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>เพลา<WBR>เกวียน<WBR>ก็<WBR>หัก เรือ<WBR>บรรทุก<WBR>หนัก<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>จม อาหาร<WBR>ที่<WBR>กิน<WBR>มาก<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>ไม่<WBR>ย่อย ข้าว<WBR>ใน<WBR>นา<WBR>เมื่อ<WBR>ฝน<WBR>ตก<WBR>มาก<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>เสีย การ<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>สิ้น<WBR>ทรัพย์ แดด<WBR>ร้อน<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ใน<WBR>แผ่น<WBR>ดิน<WBR>ก็<WBR>ร้อน รัก<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>บ้า โกรธ<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>มี<WBR>โทษ <DD>หลง<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>ทำ<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>ไม่<WBR>ควร<WBR>ทำ โลภ<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>ทำ<WBR>ให้<WBR>ลัก<WBR>ขโมย พูด<WBR>มาก<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>พลาด น้ำ<WBR>เต็ม<WBR>ฝั่ง<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>ล้น ลม<WBR>แรง<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>สาย<WBR>ฟ้า<WBR>ก็<WBR>ตก ไฟ<WBR>ร้อน<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>น้ำ<WBR>ก็<WBR>ล้น เอา<WBR>ใจ<WBR>ใส่<WBR>ต่อ<WBR>การ<WBR>เรียน<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>บ้า กล้า<WBR>เกิน<WBR>ไป<WBR>ก็<WBR>ตาย<WBR>เร็ว ฉะนั้น<WBR>ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>เกิน<WBR>ไป ก็<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ผล ” <DD>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน<WBR>ถวาย<WBR>วิสัชนา<WBR>ว่า <DD>“<WBR>ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร อ<WBR>ติ<WBR>ทาน คือ<WBR>ทาน<WBR>อัน<WBR>ยิ่ง<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>ผู้<WBR>รู้<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย<WBR>ใน<WBR>โลก<WBR>สรรเ<WBR>สิญ พวก<WBR>ใด<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>เช่น<WBR>นั้น<WBR>ได้ พวก<WBR>นั้น<WBR>ย่อม<WBR>ได้<WBR>รับ<WBR>ความ<WBR>สรรเสริญ<WBR>ใน<WBR>โลก คน<WBR>ปล้ำ<WBR>ย่อม<WBR>ทำ<WBR>ให้<WBR>คน<WBR>ปล้ำ<WBR>อีก<WBR>ฝ่าย<WBR>หนึ่ง<WBR>ล้ม<WBR>ลง<WBR>ด้วย<WBR>กำลัง<WBR>แรง<WBR>กว่า แผ่น<WBR>ดิน<WBR>ย่อม<WBR>ทรง<WBR>ไว้<WBR>ได้<WBR>ซึ่ง<WBR>คน<WBR>และ<WBR>สัตว์ ภู<WBR>เขา ต้น<WBR>ไม้<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย เพราะ<WBR>แผ่น<WBR>ดิน<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>ใหญ่<WBR>ยิ่ง <DD>มหาสมุทร<WBR>ไม่<WBR>รู้<WBR>จัก<WBR>เต็ม เพราะ<WBR>มหาสมุทร<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>ใหญ่<WBR>ยิ่ง เขา<WBR>สิเน<WBR>รุ<WBR>ไม่<WBR>รู้<WBR>จัก<WBR>หวั่น<WBR>ไหว เพราะ<WBR>เขา<WBR>สิเน<WBR>รุ<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>หนัก<WBR>ยิ่ง อากาศ<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ที่<WBR>สุด<WBR>เพราะ<WBR>อากาศ<WBR>เป็น<WBR>ขอ<WBR>งก<WBR>ว้าว<WBR>ยิ่ง ดวง<WBR>อาทิตย์<WBR>กำจัด<WBR>เมฆ<WBR>หมอก<WBR>เสีย<WBR>ได้ เพราะ<WBR>มี<WBR>รัศมี<WBR>ยิ่ง ราชสีห์<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ความ<WBR>กลัว เพราะ<WBR>มี<WBR>ชาติ<WBR>กำเนิด<WBR>ยิ่ง แก้ว<WBR>มณี<WBR>ให้<WBR>สำเร็จ<WBR>ความ<WBR>ปรารถนา<WBR>ทั้ง<WBR>ปวง เพราะ<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>มี<WBR>คุณ<WBR>ยิ่ง <DD>พระ<WBR>ราชา<WBR>ย่อม<WBR>เป็น<WBR>ใหญ่ เพราะป็น<WBR>ผู้<WBR>มี<WBR>บุญ<WBR>ยิ่ง ไฟ<WBR>ย่อม<WBR>เผา<WBR>สิ่ง<WBR>ทั้ง<WBR>ปวง<WBR>ได้ เพราะ<WBR>มี<WBR>ความ<WBR>ร้อน<WBR>ยิ่ง เพชร<WBR>ย่อม<WBR>เจาะ<WBR>แก้ว<WBR>มณี แก้ว<WBR>มุกดา<WBR>แก้ว<WBR>ผลึก<WBR>ได้ เพราะ<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>แข็ง<WBR>ยิ่ง เทพยดา มนุษย์ ยักษ์ อสูร<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย ย่อม<WBR>หมอบ<WBR>กราบ<WBR>ภิกษุ เพราะ<WBR>มี<WBR>ศีล<WBR>ยิ่ง พระ<WBR>พุทธ<WBR>เจ้า<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ผู้<WBR>เปรียบ<WBR>เพราะ<WBR>เป็น<WBR>ผู้<WBR>วิเศษ<WBR>ยิ่ง <DD>ข้อ<WBR>ความ<WBR>เหล่า<WBR>นี้<WBR>ฉัน<WBR>ใด ทาน<WBR>อัน<WBR>ยิ่ง<WBR>ก็<WBR>เป็น<WBR>ที่<WBR>สรรเสริญ<WBR>ของ<WBR>ผู้<WBR>รู้<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย<WBR>ฉัน<WBR>นั้น <DD>ทาน<WBR>อัน<WBR>ยิ่ง<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>นั้น มี<WBR>ผู้<WBR>สรรเสริญ<WBR>ทั่ว<WBR>หมื่น<WBR>โลก<WBR>ธาตุ เพราะ<WBR>ทาน<WBR>อัน<WBR>ยิ่ง<WBR>นั่น<WBR>แหละ พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>จึง<WBR>ได้<WBR>เป็น<WBR>พระ<WBR>พุทธ<WBR>เจ้า<WBR>ผู้<WBR>ล้ำ<WBR>เลิศ<WBR>ใน<WBR>มนุษย์<WBR>โลก เทวโลก ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร<WBR>ทาน<WBR>ที่<WBR>ไม่<WBR>ควร<WBR>ให้<WBR>มี<WBR>อยู่<WBR>หรือ ? ” <DD>“ มี<WBR>อยู่ พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า ทาน<WBR>ที่<WBR>ไม่<WBR>ควร<WBR>ให้<WBR>นั้น<WBR>มี<WBR>อยู่ ๑๐ อย่าง ผู้<WBR>ใด<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>เหล่า<WBR>นี้ ผู้<WBR>นั้น<WBR>ก็<WBR>ไป<WBR>สู่<WBR>อบาย มี<WBR>ดัง<WBR>นี้ทาน ๑๐ อย่าง<WBR>ที่<WBR>ไม่<WBR>ควร<WBR>ให้ <DD>๑. หญิง<WBR>ให้<WBR>เมถุน<WBR>ธรรม<WBR>เป็น<WBR>ทาน <DD>๒. ปล่อย<WBR>โค<WBR>ตัว<WBR>ผู้<WBR>เข้า<WBR>ไป<WBR>ใน<WBR>ฝูง<WBR>แม่<WBR>โค<WBR>เพื่อ<WBR>เมถุน<WBR>ธรรม <DD>๓. ให้<WBR>น้ำ<WBR>เมา คือ<WBR>สุรา<WBR>เมรัย<WBR>เป็น<WBR>ทาน <DD>๔. ให้<WBR>รูป<WBR>เขียน อัน<WBR>ประกอบดัวย<WBR>เมถุน<WBR>ธรรม<WBR>เป็น<WBR>ทาน <DD>๕. ให้ศา<WBR>ตราวุธ<WBR>เป็น<WBR>ทาน <DD>๖. ให้<WBR>ยา<WBR>พิษ<WBR>เป็น<WBR>ทาน <DD>๗. ให้<WBR>โซ่<WBR>ตรวน ขื่อ<WBR>คา เป็น<WBR>ทาน <DD>๘. ให้<WBR>ไก่<WBR>เพื่อ<WBR>ให้<WBR>เขา<WBR>ไป<WBR>ฆ่า <DD>๙. ให้<WBR>สุกร<WBR>เพื่อ<WBR>ให้<WBR>เขา<WBR>ไป<WBR>ฆ่า <DD>๑๐. ให้<WBR>ทาน<WBR>เครื่อง<WBR>ตวง ตา<WBR>ชั่ง ทะนาน เพื่อ<WBR>ใช้<WBR>โกง <DD>เหล่า<WBR>นี้ บัณฑิต<WBR>ไม่<WBR>สรรเสริญ ทำ<WBR>ผู้<WBR>ให้<WBR>ให้<WBR>แล้ว<WBR>ไป<WBR>สู่<WBR>อบาย<WBR>นะ พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า ” <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร อาตมา<WBR>ภาพ<WBR>ไม่<WBR>ได้<WBR>ถาม<WBR>ถึง<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>ไม่<WBR>ควร<WBR>ให้<WBR>ทาน ถาม<WBR>ถึง<WBR>สิ่ง<WBR>ที่<WBR>ควร<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>แต่<WBR>เมื่อ<WBR>ทักขิไ<WBR>ณย<WBR>บุคคล ( ผู้<WBR>ควร<WBR>รับ<WBR>ทาน) ยัง<WBR>ไม่<WBR>เกิด<WBR>ก็<WBR>ยัง<WBR>ไม่<WBR>ควร<WBR>ให้ ว่า<WBR>ทาน<WBR>อย่าง<WBR>นั้น<WBR>มี<WBR>อยู่<WBR>หรือ<WBR>ดัง<WBR>นี้<WBR>ต่าง<WBR>หาก” <DD>“ อ๋อ...ไม่<WBR>มี พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า เพราะ<WBR>เมื่อ<WBR>จิต<WBR>เลื่อม<WBR>ใส<WBR>เกิด<WBR>ขึ้น<WBR>แล้ว คน<WBR>บาง<WBR>พวก<WBR>ก็<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>โภชนะ<WBR>แก่<WBR>ทักขิไ<WBR>ณย<WBR>บุคคล บาง<WBR>พวก<WBR>ก็<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>เครื่อง<WBR>นุ่ม<WBR>ห่ม<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>ที่<WBR>นอน<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>ที่<WBR>อยู่<WBR>อาศัย<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>เครื่อง<WBR>ปู<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>เครื่อง<WBR>นุ่ง<WBR>ห่ม<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>ทา<WBR>สี<WBR>และ<WBR>ทาส<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>เรือก<WBR>สวน<WBR>ไร่<WBR>นา<WBR>ที่<WBR>ดิน<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>สัตว์ ๒ เท้า ๔ เท้า<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>ทรัพย์<WBR>ตั้ง<WBR>ร้อย<WBR>ตั้ง<WBR>พัน<WBR>ปี ให้<WBR>ทาน<WBR>ราช<WBR>สมบัติ<WBR>ใหญ่<WBR>ก็<WBR>มี ให้<WBR>ทาน<WBR>ชีวิต<WBR>ก็<WBR>มี ” <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร ถ้า<WBR>หาก<WBR>ว่า<WBR>ใน<WBR>โลก<WBR>นี้<WBR>ผู้<WBR>อื่น<WBR>ยัง<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>ชีวิต<WBR>ได้ เหตุ<WBR>ใด<WBR>จึง<WBR>มี<WBR>ผู้<WBR>ติ<WBR>เตียน<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร ผู้<WBR>เป็น<WBR>ทาน<WBR>บดี<WBR>อย่าง<WBR>ร้าย<WBR>แรง<WBR>เพราะ<WBR>เหตุ<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>โอรส ธิดา อัค<WBR>รมเม<WBR>สี <DD>อีก<WBR>ประการ<WBR>หนึ่ง เมื่อ<WBR>ว่า<WBR>ตาม<WBR>ปกติ<WBR>โลก<WBR>แล้ว<WBR>บิดา<WBR>ให้<WBR>บุตร<WBR>เป็น<WBR>ค่า<WBR>ใช้<WBR>หนี้ หรือ<WBR>เป็น<WBR>ค่า<WBR>เลี้ยง<WBR>ชีพ<WBR>หรือ<WBR>ขาย<WBR>ไป เพื่อ<WBR>เหตุ<WBR>ใด<WBR>เหตุ<WBR>หนึ่ง<WBR>ก็<WBR>ได้<WBR>ไม่<WBR>ใช่<WBR>หรือ? ” <DD>“ ได้ พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า ” <DD>“ ถ้า<WBR>ได้ พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>เมื่อ<WBR>ยัง<WBR>ไม่<WBR>สำเร็จ<WBR>พระ<WBR>สัพพัญญุต<WBR>ญาณ<WBR>ก็<WBR>เป็น<WBR>ทุกข์ เพื่อ<WBR>ต้อง<WBR>การ<WBR>พระ<WBR>สัพพัญญุต<WBR>ญาณ<WBR>นั้น จึง<WBR>ได้<WBR>ให้<WBR>โอรส ธิดา อัครมเหสี เป็น<WBR>ทาน แต่<WBR>เหตุ<WBR>ใด<WBR>มหา<WBR>บพิตร<WBR>จึง<WBR>ทรง<WBR>ติ<WBR>เตียน<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>อย่าง<WBR>ร้าย<WBR>แรง<WBR>ล่ะ?” <DD>” ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน โยม<WBR>ไม่<WBR>ได้<WBR>ติ<WBR>เตียน<WBR>ทาน<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร เป็น<WBR>แต่<WBR>ติ<WBR>เตียน<WBR>การ<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร ได้<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>โอรส<WBR>ธิดา<WBR>กับ<WBR>อัครมเหสี<WBR>เท่า<WBR>นั้น เพราะ<WBR>ว่า<WBR>เมื่อ<WBR>ว่า<WBR>ตาม<WBR>ที่<WBR>ถูก<WBR>แล้ว<WBR>เวลา<WBR>ยาจก<WBR>มา<WBR>ทูล<WBR>ขอ<WBR>โอรส ธิดา อัครมเหสี พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ควร<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>ตัว<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>เอง จึง<WBR>จะ<WBR>สม<WBR>ควร ” <DD>“ ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร ข้อ<WBR>นั้น<WBR>ไม่<WBR>ใช่<WBR>การก<WBR>ระ<WBR>ทำ<WBR>ของ<WBR>สัต<WBR>บุรุษ คือ<WBR>เมื่อ<WBR>เขา<WBR>ขอ<WBR>บุตร<WBR>ภรรยา จะ<WBR>ให้<WBR>ตัว<WBR>เอง<WBR>นั้น<WBR>ไม่<WBR>ถูก เมื่อ<WBR>เขา<WBR>ขอ<WBR>สิ่ง<WBR>ใด ๆ ก็<WBR>ควร<WBR>ให้<WBR>สิ่ง<WBR>นั้น ๆ อัน<WBR>นี้<WBR>เป็น<WBR>การก<WBR>ระ<WBR>ทำ<WBR>ของ<WBR>สัต<WBR>บุรุษ<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย <DD>ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร เหมือน<WBR>อย่าง<WBR>ว่า<WBR>มี<WBR>บุรุษ<WBR>คน<WBR>หนึ่ง<WBR>มา<WBR>ขอ<WBR>น้ำ ผู้<WBR>ใด<WBR>ให้<WBR>ข้าว<WBR>แก่<WBR>บุรุษ<WBR>นั้น<WBR>จะ<WBR>เรียก<WBR>ว่า<WBR>ผู้<WBR>นั้น<WBR>เป็น<WBR>กิจ<WBR>จกา<WBR>รี คือ<WBR>ผู้<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ตาม<WBR>หน้า<WBR>ที่<WBR>แล้ว<WBR>หรือ ? ” <DD>“ ไม่<WBR>เรียก พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า เมื่อ<WBR>เขา<WBR>ขอ<WBR>สิ่ง<WBR>ใด<WBR>ก็<WBR>ให้<WBR>สิ่ง<WBR>นั้น จึง<WBR>จะ<WBR>เรียก<WBR>ว่า<WBR>กระ<WBR>ทำ<WBR>ถูก ” <DD>“ ข้อ<WBR>นี้<WBR>ก็<WBR>ฉัน<WBR>นั้น<WBR>แหละ มหา<WBR>บพิตร คือ<WBR>เมื่อ<WBR>พราหมณ์<WBR>ทูล<WBR>ขอ<WBR>โอรส ธิดา อัครมเหสี พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>ทาน<WBR>บดี ก็<WBR>ไม่<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>เอง ได้<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>โอรส<WBR>ธิดา<WBR>อัครมเหสี<WBR>ไป<WBR>แก่<WBR>พราหมณ์<WBR>นั้น ถ้า<WBR>พราหมณ์<WBR>นั้น<WBR>ขอ<WBR>พระ<WBR>สรีระ<WBR>ทั้ง<WBR>สิ้น<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร พระ<WBR>บาท<WBR>ท้าว<WBR>เธอ<WBR>ต้อง<WBR>ไม่<WBR>ห่วง<WBR>ใย<WBR>เสีย<WBR>ดาย<WBR>พระ<WBR>องค์ ต้อง<WBR>ทรง<WBR>บริจาค<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>ไป<WBR>แล้ว <DD>ถ้า<WBR>นักเ<WBR>ลง<WBR>สะ<WBR>กา หรือ<WBR>สุนัข<WBR>บ้าน สุนัข<WBR>ป่า<WBR>เข้า<WBR>ไป<WBR>ทูล<WBR>ขอ<WBR>พระว<WBR>เส<WBR>สันดร<WBR>ว่า ขอ<WBR>จง<WBR>ให้<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>ยอม<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ของ<WBR>ข้า<WBR>พระ<WBR>องค์ พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ก็<WBR>จะ<WBR>ทรง<WBR>ยิน<WBR>ยอม<WBR>ที<WBR>เดียว ทั้ง<WBR>จะ<WBR>ไม่<WBR>ทรง<WBR>เดือด<WBR>ร้อน เสีย<WBR>ใจ<WBR>ภาย<WBR>หลัง เพราะ<WBR>ว่า<WBR>พระว<WBR>รกาย<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>ทั่ว<WBR>ไป<WBR>แก่<WBR>คน<WBR>หมู่<WBR>มาก <DD>เหมือน<WBR>กับ<WBR>ต้น<WBR>ไม้<WBR>มี<WBR>ผล อัน<WBR>เป็น<WBR>ของ<WBR>ทั่ว<WBR>ไป<WBR>แก่<WBR>หมู่<WBR>นก<WBR>ต่าง ๆ ฉะนั้น ด้วย<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ทรง<WBR>เห็น<WBR>ว่า เมื่อ<WBR>เรา<WBR>ปฏิบัติ<WBR>อย่าง<WBR>นี้ จึง<WBR>จะ<WBR>สำเร็จ<WBR>พระสัม<WBR>มา<WBR>สัมโพธิ<WBR>ญาณ <DD>อีก<WBR>อย่าง<WBR>หนึ่ง บุรุษ<WBR>ผู้<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ทรัพย์ ผู้<WBR>ต้อง<WBR>การ<WBR>ทรัพย์ ผู้<WBR>เที่ยว<WBR>แสวง<WBR>หา<WBR>ทรัพย์ ย่อม<WBR>เที่ยว<WBR>หา<WBR>ไป<WBR>ตาม<WBR>ทาง<WBR>ดง<WBR>ทาง<WBR>เกวียน ทาง<WBR>น้ำ ทาง<WBR>บก เพื่อ<WBR>ให้<WBR>ได้<WBR>ทรัพย์<WBR>ฉัน<WBR>ใด พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ผู้<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ทรัพย์<WBR>คือ<WBR>พระ<WBR>สัพพัญญุต<WBR>ญาณ ก็<WBR>ได้<WBR>แสวง<WBR>หา<WBR>พระ<WBR>สัพพัญญุต<WBR>ญาณ ด้วย<WBR>การ<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>ทรัพย์<WBR>และ<WBR>ธัญ<WBR>ชาติ ยาน พาหนะ ทา<WBR>สี ทา<WBR>สา ทรัพย์ สมบัติ บุตร ภรรยา ตลอด<WBR>ถึง<WBR>หนัง เลือด<WBR>เนื้อ หัว<WBR>ใจ ชีวิต<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>ฉัน<WBR>นั้น <DD>อีก<WBR>ประการ<WBR>หนึ่ง อำมาตย์<WBR>ผู้<WBR>ต้อง<WBR>การ<WBR>ความ<WBR>เจริญ ต้อง<WBR>การ<WBR>เป็น<WBR>ใหญ่<WBR>เป็น<WBR>โต คือ<WBR>ต้อง<WBR>การ<WBR>เป็น<WBR>พระ<WBR>ราชา ย่อม<WBR>สละ<WBR>ทรัพย์<WBR>สมบัติ<WBR>ข้าว<WBR>ของ<WBR>เงิน<WBR>ทอง ทั้ง<WBR>สิ้น<WBR>ของ<WBR>ตน<WBR>แก่<WBR>คน<WBR>อื่น ๆ ฉัน<WBR>ใด พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ก็<WBR>ทรง<WBR>สละ<WBR>สิ่ง<WBR>ของ<WBR>ภาย<WBR>นอก<WBR>ตลอด<WBR>จน<WBR>ถึง<WBR>ชีวิต<WBR>แก่<WBR>ผู้<WBR>อื่น เพื่อ<WBR>ให้<WBR>ได้<WBR>พระสัม<WBR>มา<WBR>สัมโพธิ<WBR>ญาณ<WBR>ฉัน<WBR>นั้น <DD>ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร อีก<WBR>อย่าง<WBR>หนึ่ง พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ทาน<WBR>บดี<WBR>ทรง<WBR>ดำริ<WBR>ว่า พราหมณ์<WBR>ขอ<WBR>สิ่ง<WBR>ใด<WBR>เรา<WBR>ควร<WBR>ให้<WBR>สิ่ง<WBR>นั้น จึง<WBR>จะ<WBR>เรียก<WBR>ว่า<WBR>เรา<WBR>ทำ<WBR>ถูก ทรง<WBR>ดำริ<WBR>อย่าง<WBR>นี้ จึง<WBR>ได้<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>โอรส ธิดา อัครมเหสี <DD>การ<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>องค์<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>โอรส ธิดา อัครมเหสี ให้<WBR>แก่<WBR>พราหมณ์<WBR>นั้น ไม่<WBR>ใช่<WBR>เพราะ<WBR>ความ<WBR>เกลียด<WBR>ชัง หรือ<WBR>เห็น<WBR>ว่า<WBR>มี<WBR>อยู่<WBR>มาก หรือ<WBR>เพราะ<WBR>ไม่<WBR>อาจ<WBR>เลี้ยง<WBR>ได้ หรือ<WBR>เพราะ<WBR>รำคาญ ได้<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>ไป<WBR>เพราะ<WBR>ทรง<WBR>มุ่ง<WBR>หวัง<WBR>พระ<WBR>สัพพัญญุต<WBR>ญาณ<WBR>ต่าง<WBR>หาก ทรง<WBR>รัก<WBR>พระ<WBR>สัพพัญญุต<WBR>ญาณ<WBR>มาก<WBR>กว่า <DD>ข้อ<WBR>นี้<WBR>สม<WBR>กับ<WBR>ที่<WBR>ตรัส<WBR>ไว้<WBR>ใน จริยาปิฏก ว่า <DD>“ ไม่<WBR>ใช่<WBR>ว่า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>เป็น<WBR>ที่<WBR>เกลียด<WBR>ชัง<WBR>ของ<WBR>เรา ไม่<WBR>ใช่<WBR>ว่ามัท<WBR>รี<WBR>ไม่<WBR>เป็น<WBR>ที่<WBR>รัก<WBR>ของ<WBR>เราพระ<WBR>สัพพัญญุต<WBR>ญาณ<WBR>เป็น<WBR>ที่<WBR>รัก<WBR>ของ<WBR>เรา เรา<WBR>จึง<WBR>ได้<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>บุตร<WBR>ธิดา<WBR>ภรรยา อัน<WBR>เป็น<WBR>ที่<WBR>รัก<WBR>ของ<WBR>เรา ” <DD>ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร ครั้ง<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>โอรส<WBR>ธิดา<WBR>ไป<WBR>แล้ว ก็<WBR>ได้<WBR>เสด็จ<WBR>เข้า<WBR>ไป<WBR>ภาย<WBR>ใน<WBR>บรรณ<WBR>ศาลา ทรง<WBR>พระ<WBR>กรร<WBR>แสง<WBR>ด้วย<WBR>ความ<WBR>รัก<WBR>ยิ่ง ดวง<WBR>หทัย<WBR>ได้<WBR>ร้อน<WBR>ขึ้น เมื่อ<WBR>พระ<WBR>นาสิก<WBR>ไม่<WBR>พอ<WBR>หาย<WBR>ใจ ก็<WBR>ได้<WBR>ปล่อย<WBR>ลม<WBR>หาย<WBR>ใจ<WBR>ร้อน ๆ ออก<WBR>มา<WBR>ทาง<WBR>พระ<WBR>โอษฐ์ มี<WBR>น้ำ<WBR>พระ<WBR>เนตร<WBR>เจือ<WBR>ด้วย<WBR>พระ<WBR>โลหิต ไหล<WBR>นอง<WBR>เต็ม<WBR>สอง<WBR>พระ<WBR>เนตร <DD>เป็น<WBR>อัน<WBR>ว่า พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ทรง<WBR>รัก<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>โอรส<WBR>ธิดา<WBR>อย่าง<WBR>ยิ่ง แต่<WBR>ได้<WBR>ทรง<WBR>อด<WBR>กลั้น<WBR>ความ<WBR>โศก<WBR>ไว้<WBR>ได้ ด้วย<WBR>ทรง<WBR>ดำริ<WBR>ว่า อย่า<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>ของ<WBR>เรา<WBR>เสีย<WBR>ไป<WBR>เลยอานิสงส์ ๒ ประการ <DD>ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร คราว<WBR>นั้น พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ได้<WBR>เล็ง<WBR>เห็น<WBR>อานิสงส์ ๒ ประการ จึง<WBR>ได้<WBR>ทรง<WBR>พระ<WBR>ราชา<WBR>ทาน<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง เพื่อ<WBR>ให้<WBR>ไป<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ของ<WBR>พราหมณ์ อานิสงส์ ๒ ปะ<WBR>การ<WBR>นั้น<WBR>คือ<WBR>ประการ<WBR>ใด<WBR>บ้าง <DD>ประการ<WBR>ที่ ๑ ว่า อย่า<WBR>ให้ “ ทา<WBR>ตบะ ” เครื่อง<WBR>เผา<WBR>กิเลส คือ<WBR>ทาน<WBR>ของ<WBR>เรา<WBR>เสีย<WBR>ไป<WBR>เลย <DD>ประการ<WBR>ที่ ๒ ว่า ลูก<WBR>เล็ก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ของ<WBR>เรา<WBR>เป็น<WBR>ทุกข์ ด้วย<WBR>ได้<WBR>กิน<WBR>แต่<WBR>ลูก<WBR>ไม้<WBR>หัว<WBR>มัน เมื่อ<WBR>เรา<WBR>ให้<WBR>ทาน<WBR>ไป พระ<WBR>เจ้า<WBR>ปู่<WBR>จะ<WBR>ได้<WBR>ทรง<WBR>รับ<WBR>ไป<WBR>เลี้ยง เพราะ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ทรง<WBR>ทราบ<WBR>ดี<WBR>อยู่<WBR>ว่า คน<WBR>อื่น ๆ ไม่<WBR>อาจ<WBR>ใช้<WBR>ลูก<WBR>ของ<WBR>เรา<WBR>ให้<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ทา<WBR>สี<WBR>ได้ พระ<WBR>เจ้า<WBR>ปู่<WBR>จะ<WBR>ต้อง<WBR>ไถ่<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ของ<WBR>เรา<WBR>ไว้ ทั้ง<WBR>จัก<WBR>มา<WBR>รับ<WBR>เรา<WBR>ด้วย <DD>เป็น<WBR>อัน<WBR>ว่า พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>เล็ง<WBR>เห็น<WBR>คุณ<WBR>วิเศษ<WBR>คือ<WBR>อานิสงส์ ๒ ประการ<WBR>นี้ จึง<WBR>ได้<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ไป <DD>อีก<WBR>ประการ<WBR>หนึ่ง พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ทรง<WBR>ทราบ<WBR>อยู่<WBR>ว่า พราหมณ์<WBR>ผู้<WBR>นี้<WBR>แก่<WBR>เฒ่า<WBR>เต็ม<WBR>ที<WBR>แล้วใกล็<WBR>จะ<WBR>ตาย<WBR>อยู่<WBR>แล้ว คง<WBR>ไม่<WBR>อาจ<WBR>ใช้<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ของ<WBR>เรา<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ได้ บุรุษ<WBR>อาจ<WBR>จับ<WBR>ดวง<WBR>จันทร์<WBR>หรือ<WBR>ดวง<WBR>อาทิตย์ อัน<WBR>มี<WBR>ฤทธิ์<WBR>มาก มี<WBR>อานุภาพ<WBR>มาก<WBR>ลง<WBR>มา<WBR>ใส่<WBR>ไว้<WBR>ใน<WBR>ชะลอม<WBR>หรือ<WBR>ใน<WBR>ผอบ หรือ<WBR>ทำ<WBR>ให้<WBR>หมด<WBR>รัศมี<WBR>ได้ ด้วย<WBR>กำลัง<WBR>ปกติ<WBR>หรือ<WBR>ไม่ ? ” <DD>“ ไม่<WBR>ได้ พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า ” <DD>“ ข้อ<WBR>นี้<WBR>ก็<WBR>ฉัน<WBR>นั้น<WBR>แหละ มหา<WBR>บพิตร พราหมณ์<WBR>เฒ่า<WBR>ผู้<WBR>มี<WBR>บุญ<WBR>น้อย<WBR>นั้น ก็<WBR>ไม่<WBR>อาจ<WBR>ใช้<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ให้<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ได้<WBR>เหมือน<WBR>กัน<WBR>ฉะนั้น <DD>อีก<WBR>ประการ<WBR>หนึ่ง ขอ<WBR>จง<WBR>สดับ<WBR>เหตุ<WBR>ให้<WBR>ยิ่ง<WBR>ขึ้น<WBR>ไป<WBR>กว่า<WBR>นี้<WBR>อีก คือ<WBR>แก้ว<WBR>มณี<WBR>โชติ<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>จักรพรรดิ<WBR>อัน<WBR>มี<WBR>รัศมี<WBR>แผ่<WBR>ไป<WBR>ตลอด ๑๐๐ โยชน์<WBR>นั้น ไม่<WBR>มี<WBR>ใคร<WBR>อาจ<WBR>เอา<WBR>ผ้า<WBR>ขี้<WBR>ริ้ว<WBR>หุ้ม<WBR>ห่อ<WBR>ปก<WBR>ปิด<WBR>ไว้<WBR>ได้ <DD>อนึ่ง ช้าง<WBR>แก้ว<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>จักรพรรดิ<WBR>ย่อม<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ใคร<WBR>ขึ้น<WBR>ขี่<WBR>ได้ หรือ<WBR>อาจ<WBR>ปก<WBR>ปิด<WBR>ไว้<WBR>ได้<WBR>ด้วย<WBR>สิ่ง<WBR>ใด<WBR>สิ่ง<WBR>หนึ่ง<WBR>ฉัน<WBR>ใด พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร ก็<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ใคร<WBR>อาจ<WBR>ใช้<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ทา<WBR>สี<WBR>ได้<WBR>ฉัน<WBR>นั้น <DD>อีก<WBR>อย่าง<WBR>หนึ่ง มหาสมุทร<WBR>อัน<WBR>กว้าง<WBR>ใหญ่<WBR>หา<WBR>ประมาณ<WBR>มิ<WBR>ได้ ย่อม<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ใคร<WBR>อาจ<WBR>ปิด<WBR>ให้<WBR>มี<WBR>แต่<WBR>เพียง<WBR>ท่า<WBR>เดียว<WBR>ได้ พระ<WBR>ยานัน<WBR>โทปนัน<WBR>ทนา<WBR>คราช<WBR>ที่<WBR>สามารถ<WBR>พัน<WBR>รอบ<WBR>เขา<WBR>สิเน<WBR>รุ<WBR>ราช<WBR>ได้ ๗ รอบ<WBR>นั้น<WBR>ย่อม<WBR>ไม่<WBR>มี<WBR>ใคร<WBR>สามารถ<WBR>จับ<WBR>มา<WBR>ใส่<WBR>ชะลอม<WBR>หรือ<WBR>ผอบ<WBR>ไป<WBR>เล่น<WBR>ละคร<WBR>ได้ <DD>พระ<WBR>ยา<WBR>เขาหิม<WBR>พานต์<WBR>อัน<WBR>สูง<WBR>ถึง ๕๐๐ โยชน์<WBR>กว้าง<WBR>ยาว<WBR>ถึง ๓๐๐ โยชน์ มี<WBR>ยอด<WBR>ถึง ๘ หมื่น ๔ พัน<WBR>ยอด อัน<WBR>เป็น<WBR>แดน<WBR>เกิด<WBR>มหา<WBR>นที ๕๐๐ สาย อัน<WBR>เป็น<WBR>ที่<WBR>อาศัย<WBR>ของ<WBR>หมู<WBR>ภูต<WBR>ใหญ่ ๆ เป็น<WBR>ที่<WBR>ทรง<WBR>ไว้<WBR>ซึ่ง<WBR>ไม้<WBR>หอม<WBR>ต่าง ๆ สล้าง<WBR>สลอย<WBR>ไป<WBR>ด้วยทิพย<WBR>โอสถ<WBR>ตั้ง<WBR>ร้อย ๆ อย่าง ย่อม<WBR>แล<WBR>ดู<WBR>สูง<WBR>ตระห<WBR>ง่าน<WBR>เหมือน<WBR>กับ<WBR>เมฆ<WBR>อัน<WBR>ลอย<WBR>ใน<WBR>ท้อง<WBR>ฟ้า<WBR>ฉัน<WBR>ใด <DD>พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ก็<WBR>สูง<WBR>ด้วย<WBR>พระ<WBR>เกียรติยศ<WBR>เหมือน<WBR>กัน<WBR>พระ<WBR>ยา<WBR>เขาหิม<WBR>พานต์<WBR>ฉัน<WBR>นั้น ใคร<WBR>เล่า<WBR>จัก<WBR>อาจ<WBR>ใช้<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ให้<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ได้ <DD>อีก<WBR>ประการ<WBR>หนึ่ง กอง<WBR>เพลิง<WBR>ที่<WBR>ลุก<WBR>รุ่ง<WBR>เรือง<WBR>อยู่<WBR>บน<WBR>ภู<WBR>เขา ใน<WBR>เวลา<WBR>กลาย<WBR>คืน<WBR>มืด ๆ ย่อม<WBR>ปรากฏ<WBR>เห็น<WBR>แต่<WBR>ไกล<WBR>ฉัน<WBR>ใด พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ก็<WBR>ปรากฏ<WBR>เห็น<WBR>ไกล<WBR>ฉัน<WBR>นั้น <DD>อีก<WBR>อย่าง<WBR>หนึ่ง กลิ่น<WBR>ดอก<WBR>กา<WBR>กะทิ<WBR>งบน<WBR>ภู<WBR>เขาหิม<WBR>พานต์ เมื่อ<WBR>มี<WBR>ลม<WBR>พัด<WBR>มา ย่อม<WBR>ส่ง<WBR>กลิ่น<WBR>ไป<WBR>ไกล<WBR>ได้<WBR>ถึง ๑๒ โยชน์<WBR>ฉัน<WBR>ใด กลิ่น<WBR>ความ<WBR>ดี<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร ก็<WBR>หอม<WBR>ฟุ้ง<WBR>ไป<WBR>ทั่ว<WBR>แดน<WBR>อสูร คน<WBR>ธรรมพ์ ยักษ์ รากษส นาค ครุฑ กินนร อินทร์<WBR>พรหม<WBR>ทั้ง<WBR>หลาย<WBR>ทุก<WBR>ชั้น<WBR>ฟ้า<WBR>ฉัน<WBR>นั้น เมื่อ<WBR>เป้<WBR>นอ<WBR>ย่าง<WBR>นั้น ใคร<WBR>เล่า<WBR>จัก<WBR>อาจ<WBR>ใช้<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ลูก<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ของ<WBR>พระ<WBR>เวสสันดร ให้<WBR>เป็น<WBR>ทาส<WBR>ทา<WBR>สี<WBR>ได้ <DD>ขอ<WBR>ถวาย<WBR>พระ<WBR>พร อีก<WBR>อย่าง<WBR>หนึ่ง พระ<WBR>เวสสันดร<WBR>ได้<WBR>ทรง<WBR>กำชับ<WBR>สั่ง<WBR>พระ<WBR>ชา<WBR>ลี<WBR>กุมาร<WBR>ไว้<WBR>ว่า <DD>“ ลูก<WBR>เอ๋ย ! พระ<WBR>เจ้า<WBR>ปู่<WBR>จัก<WBR>ต้อง<WBR>ไถ่<WBR>เจ้า<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>ด้วย<WBR>ทรัพย์<WBR>จาก<WBR>พราหมณ์<WBR>ไป แต่<WBR>เมื่อ<WBR>จะ<WBR>ทรง<WBR>ไถ่<WBR>นั้น<WBR>จง<WBR>ให้<WBR>ไถ่<WBR>ตัว<WBR>เจ้า<WBR>ด้วย<WBR>ทรัพย์<WBR>จาก<WBR>พราหมณ์<WBR>ไป แต่<WBR>เมื่อ<WBR>จะ<WBR>ทรง<WBR>ไถ่<WBR>นั้น<WBR>จง<WBR>ให้<WBR>ไถ่<WBR>ตัว<WBR>เจ้า<WBR>ด้วย<WBR>ทอง<WBR>คำ<WBR>พัน<WBR>ตำลึง ให้<WBR>ไถ่<WBR>น้อยกั<WBR>ณ<WBR>หา<WBR>ด้วย<WBR>ทาส ทา<WBR>สี ช้าง ม้า โค ทอง<WBR>คำ<WBR>อย่าง<WBR>ละ<WBR>ร้อย ๆ ถ้า<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ปู่<WBR>จะ<WBR>ทรง<WBR>บังคับ<WBR>เอา<WBR>เปล่า ๆ พวก<WBR>เจ้า<WBR>อย่า<WBR>ยอม จง<WBR>ติด<WBR>ตาม<WBR>พราหมณ์<WBR>ไป ” ทรง<WBR>สอน<WBR>อย่าง<WBR>นี้<WBR>แล้ว จึง<WBR>ได้<WBR>พระ<WBR>ราช<WBR>ทาน<WBR>ไป <DD>ฝ่าย<WBR>พระ<WBR>ชา<WBR>ลี<WBR>กุมาร<WBR>ที่<WBR>พระ<WBR>เจ้า<WBR>ปู่<WBR>ตรัส<WBR>ถาม<WBR>ว่า<WBR>จะ<WBR>ต้อง<WBR>ไถ่<WBR>เจ้า<WBR>ทั้ง<WBR>สอง<WBR>อย่าง<WBR>ไร จึง<WBR>ได้<WBR>กราบ<WBR>ทูล<WBR>ว่า <DD>“ พระ<WBR>บิดา<WBR>ของ<WBR>หม่อม<WBR>ฉัน<WBR>ได้<WBR>ตี<WBR>ราคา<WBR>หม่อน<WBR>ฉัน<WBR>ไว้<WBR>พัน<WBR>ตำลึง<WBR>ทอง ได้<WBR>ทรง<WBR>ตี<WBR>ราคา<WBR>น้องกัญ<WBR>หา<WBR>ไว้<WBR>ด้วย<WBR>ทรัพย์<WBR>อย่าง<WBR>ละ<WBR>ร้อย มี<WBR>ช้าง ๑๐๐ เชือก<WBR>เป็น<WBR>ต้น พระ<WBR>เจ้า<WBR>ข้า ” เรื่อง<WBR>มี<WBR>มา<WBR>อย่าง<WBR>นี้<WBR>แหละ<WBR>มหาพิตร” <DD>“ ข้า<WBR>แต่<WBR>พระ<WBR>นาค<WBR>เสน พระ<WBR>ผู้<WBR>เป็น<WBR>เจ้า<WBR>ได้<WBR>ทำลาย<WBR>ข่ายทิฏฐิ ย่ำ<WBR>ยี<WBR>ถ้อย<WBR>คำ<WBR>ของ<WBR>ผู้<WBR>อื่น<WBR>ได้<WBR>แล้ว<WBR>ได้<WBR>แสดง<WBR>เหตุ<WBR>ผล<WBR>ไว้<WBR>เพียง<WBR>พอ<WBR>แล้ว ทำ<WBR>ให้<WBR>เข้า<WBR>ใจ<WBR>ปัญหา<WBR>ข้อ<WBR>นี้<WBR>ได้<WBR>ง่าย<WBR>แล้ว ”</DD>
http://www.yuwasong.com/ml29.htm