Catt Bewer
06-18-2007, 04:02 PM
<TABLE cellSpacing=5 cellPadding=0 width=567 border=0><TBODY><TR><TD vAlign=top>"แทมมี่ได้ชีวิตใหม่มา จะไม่คอยคนอื่น ให้อนุญาตที่จะทำอะไร พ.ต.(หญิง) ลัดดา แทมมี่ ดั๊คเวิร์ธ </TD></TR><TR><TD class=Text_Story vAlign=top><!-- http://www.agalico.com/board/<img src='images/7163452low.jpg' border=0 align=left hspace=10 vspace=5 width=200> http://www.agalico.com/board/images/7163452low.jpg ห้วงเวลาแค่ 6 วัน ที่ "แทมมี่" พ.ต.(หญิง) ลัดดา แทมมี่ ดั๊คเวิร์ธ กลับเมืองไทย แม้จะไม่เป็นข่าวใหญ่โต แต่เธอเดินสายพูดคุยกับกลุ่มสตรี นักศึกษา และคนพิการ แทบจะทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ ราวกับเป็นทูตแห่งความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว
คงยังจำกันได้ ข่าวของนักบินสาวลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ถูกโจมตีด้วยระเบิดอาร์พีจี ขณะปฏิบัติภารกิจลาดตระเวนที่ประเทศอิรัก ในเดือนพฤศจิกายน ปี 2547 ห้องนักบินในเฮลิคอปเตอร์แบล็คฮอว์คที่เธอขับระเบิด เธอได้รับบาดเจ็บ แต่กลับไม่รู้สึกตัว รู้แต่เพียงว่าต้องนำเฮลิคอปเตอร์แลนดิ้ง เพื่อให้ลูกน้องปลอดภัยให้ได้ จากนั้นเธอก็หมดสติไป
11 วันหลังที่เธอไม่รู้สึกตัว เธอคงไม่ได้เผื่อใจคิดว่า เมื่อฟื้นตื่นขึ้นมา จะต้องพบกับความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต
ใช่แล้ว แรงระเบิดทำให้ขาเธอขาดทั้งสองข้าง!!
แทมมี่ กลายเป็นผู้พิการนับแต่บัดนั้น แต่ทำไมเธอถึงไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา
"เวลาที่ท้อแท้ หรือเจอเหตุการณ์ที่ยากลำบาก แทมมี่จะคิดถึงเหตุการณ์วันนั้น "แดน" เพื่อนนักบินร่วมที่ย้อนกลับไปนำร่างของฉัน ที่ใครๆ คิดว่าน่าจะเสียชีวิตแล้ว เพราะสภาพของฉันตอนนั้นขาดเกือบค่อนตัว ขาข้างขวาขาดถึงสะโพก ขาด้านซ้ายขาดช่วงหัวเข่า ทั้งที่เขาตัดสินใจที่จะไม่ทำก็ได้ หรืออาจเป็นเพราะไม่อยากให้ร่างแทมมี่ ถูกฝ่ายตรงข้ามลากประจานไปตามท้องถนน แล้วมีโทรทัศน์เผยแพร่ภาพออกไปทั่วโลก
แทมมี่ รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อนมาก เพราะเป็นช่วงที่เขาต้องตัดสินใจในสภาวะที่ยากลำบากที่สุด แต่ในเมื่อ "แดน" ผ่านพ้นช่วงนั้นมาได้ แทมมี่ก็ต้องทำทุกอย่างที่ยากลำบากได้ด้วยเช่นกัน" แทมมี่ กล่าวบนเวทีสัมมนา "บทบาทผู้นำสตรี" ที่สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์ หรือนิด้า จัดขึ้นเมื่อวันก่อน
กำลังใจดีเยี่ยมขนาดนี้ จึงไม่แปลกใจที่วันหนึ่งเธอจะลุกขึ้นมา สมัครชิง ส.ส.เขต 6 ของรัฐอิลลินอยส์ ในนามตัวแทนพรรคเดโมแครต โดยบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีสหรัฐช่วยหาเสียงให้ แต่นั่นยังไม่น่าทึ่งเท่ากับเธอเกือบชนะการเลือกตั้ง ถ้ามีคะแนนตีตื้นขึ้นมาอีกแค่ 1.5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น
และในวันที่สถานทูตอเมริกาจัดงานเลี้ยงต้อนรับเธอ "คม ชัด ลึก" จึงมีเวลาพูดคุย เพื่อให้รู้จักหญิงเหล็กคนนี้ยิ่งขึ้น
* * * * * *
0 เล่าประวัติชีวิตหน่อย คุณพ่อคุณแม่พบรักกันได้อย่างไรคะ
คุณพ่อมาเมืองไทย หลังจากที่ได้เป็นทหารเวียดนามนะคะ แล้วชอบเมืองไทยเลยย้ายมาอยู่เมืองไทย ไม่ได้กลับไปที่อเมริกา ทำงานกับสหประชาชาติแล้วได้พบคุณแม่ก็แต่งงานอยู่ที่เมืองไทย แทมมี่เกิดที่กรุงเทพฯ แล้วก็โตที่นี่จนกระทั่ง 8 ขวบ เรียนที่โรงเรียนเซนต์จอห์น ถึง ป.3 หลังจากนั้นคุณพ่อถูกส่งไปที่อินโดนีเซีย เลยอยู่ที่อินโดนีเซียอีก 7-8 ปี งานของคุณพ่อต้องย้ายประเทศอยู่เรื่อยๆ คุณพ่อเลิกเป็นทหารหลังจากแทมมี่เกิด 2 ปี แทมมี่มีน้องชายอีกคน
0 แทมมี่ก็เติบโตและอยู่ที่อเมริกาตลอดหรือเปล่าคะ
ใช่คะ ไปเรียนมหาวิทยาลัยจนจบปริญญาตรี หลังจากนั้นต่อปริญญาโท หลังจากปริญญาโทย้ายไปอิลลินอยส์เรียนปริญญาเอก อยู่ที่นั่นเลยได้เป็นทหาร และอยู่ที่นั่นมาตลอด
0 ทำไมถึงชอบเป็นทหารคะ
ชอบความมีระเบียบ วินัย ความรักชาติของตัวเอง
0 ได้สายเลือดมาจากคุณพ่อ
ใช่คะ คุณพ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องทหารนะคะ ความจริงไม่เคยคิดจะให้แทมมี่เป็นทหารเลย ตอนโตขึ้นคิดว่าอยากจะเป็นทูตนะคะ แต่หลังจากอยู่ที่นั่นได้ไปทำงานที่โรตารี่สากล เลยชอบการเอ็นจีโอน่ะค่ะ เอ็นจีโอที่ช่วยคน เลยเป็นทั้งทหารและทำงานที่โรตารี่ และกำลังเรียนปริญญาเอก 3 อย่างพร้อมกัน แต่ถูกส่งไปอิรัก เลยยังไม่สำเร็จปริญญาเอก
0 เป็นนักบินด้วย เราเลือกเอง หรืออยู่ในหลักสูตรคะ
แทมมี่เลือกเอง เพราะว่าตอนกำลังจะได้เป็นนายร้อย ทุกคนต้องเลือกว่าต้องการทำงานอะไร ในการเป็นทหาร แต่สำหรับผู้ชายแม้แต่ต้องการเรียนทางอื่น เขาต้องเลือกใน 5 อย่าง คือ 3 จาก 5 ต้องเป็นการรบสงคราม ที่นี้เห็นว่าในเมื่อจะได้เป็นทหาร ต้องการตำแหน่งเหมือนกับผู้ชาย ต้องการได้เงินเดือนเท่ากับผู้ชาย ต้องการให้เขาเคารพได้เท่ากับผู้ชาย ทำไมจะต้องกลัวอันตราย มันไม่ได้เป็นเพราะว่าเราต้องการจะไปรบ แต่มันเป็นเพราะว่า ถ้าเราต้องการจะเสมอภาคกัน ก็ควรจะทำให้ได้เหมือนกัน แล้วตอนนั้นมีงานอย่างเดียวที่ทหารจะรับผู้หญิง คือนักขับเครื่องบิน
0 ความที่เป็นผู้หญิง มีอุปสรรคอะไรบ้างมั้ย
ไม่มีนะคะ แต่มันไม่ได้ธรรมดาที่มีผู้หญิง ตอนแรกๆ ต้องทำให้คนรู้ว่าเราเก่งเท่ากัน ทำได้เท่ากัน มีคนคอยดูว่าเราทำได้หรือเปล่า ปกติต้องฝึกบินทุกวัน 2 ชั่วโมง แต่แทมมี่ต้องฝึก 4 ชั่วโมง เพราะว่าต้องการไม่ให้ใครคิดว่าเราขี้เกียจหรือเราทำไม่ได้ เราเรียนด้วยกันประมาณ 40 กว่าคน แทมมี่ได้คะแนนเป็นคนที่ 3 เราก็ต้องพยายามทำให้ได้ดีเท่ากับเขา แล้วในเมื่อเราทำได้ เขาก็ต้องยอมรับ แทมมี่ก็เลยได้ตำแหน่งขึ้นเท่ากับคนอื่นตลอดมา เพราะว่ามันเป็นผล ที่เห็นได้ใช่มั้ยคะ
0 ช่วยเล่าเหตุการณ์วันนั้นที่เกิดอุบัติเหตุได้มั้ยคะ
ตอนนั้นครบ 8 เดือนพอดี ได้บินมาหลายครั้งแล้ว วันนั้นเป็นวันธรรมดา ปี 2004 เดือนที่ 11 ลุกขึ้นมาตอนตี 4 ตี 5 เริ่มบิน 6 โมงเช้า แทมมี่อยู่อิรัก เมืองบาลาสเหนือจากแบกแดดไปสัก 45 นาที
0 ช่วงนั้นเหตุการณ์ไม่สงบใช่ไหมคะ
ไม่สงบค่ะ ตอนนั้นรบหนักมาก แล้วทุกอย่างกำลังจะจบแล้ว จะบินกลับไปที่สนามบิน แล้วบังเอิญมีวิทยุบอกว่ามีของที่จะต้องส่งไป เขาบอกให้ย้อนมาทางนี้ได้มั้ย เราก็เลยคิดว่าจะช่วย ก็เลยย้อนไปรับของ กำลังจะบินกลับ ก็โดนยิง แล้วก็มันเป็นจรวดอาร์พีจี ที่เห็นเป็นขาวๆ เหล็กยาวๆ เขายิงอันนั้นน่ะค่ะ ยิงหลายลูก แต่ลูกหนึ่งมันโดนเก้าอี้ของแทมมี่ มันโดนตรงขาแทมมี่เลย ไม่ใช่ว่าตัดขาออก แต่ขามันหายไปเลย มันกลายเป็นน้ำ (พูดปนน้ำเสียงหัวเราะ) มันบอกไม่ถูก
0 แล้วรู้สึกตัวมั้ย
ตอนนั้นแทมมี่ไม่รู้ว่าขาไม่มีแล้ว เพราะว่าเป็นคนขับเครื่องบิน เราจะต้องขับต่อไป แทมมี่เลยพยายามบินให้ถึงแผ่นดิน เพราะว่าเรามีนักบินกัน 2 คนในเครื่อง แทมมี่พยายามพูดกับเขา แต่เขาไม่ตอบ แล้วไม่รู้ว่าวิทยุของเรามันดับไปหมด แทมมี่คิดว่าตัวเองที่ไม่เป็นไร คิดว่าคนอื่นบาดเจ็บ และทุกคนก็คิดว่าคนอื่นบาดเจ็บ แล้วตัวเองไม่เป็นไร
0 รู้สึกเจ็บมั้ย ทำอะไรต่อหลังจากนั้น
ไม่รู้สึกเจ็บ จำไม่ได้ว่าเจ็บหรือไม่เจ็บ รู้เพียงว่าต้องเอาเครื่องบินลงถึงแผ่นดิน เพราะรู้สึกว่าเครื่องบินมันจะเสีย คงจะบินต่อได้อีกไม่นาน จะต้องจอดมัน เลยไม่ได้ดูว่าตัวเองมีขาหรือไม่มีขา ดูแต่ข้างนอก เพราะหาแผ่นดิน ตอนนั้นข้างล่างมีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น ไม่มีที่จอด มันกินเวลาไม่กี่นาที แต่รู้สึกมันหลายชั่วโมง แต่ความจริงแล้ว มันแค่สัก 1-2 นาทีเอง ถึงแผ่นดินแล้วแทมมี่พยายามเอื้อมมือดับเครื่องยนต์ แล้วก็สลบไป ความจริงนักบินคนที่ 2 เพื่อนของแทมมี่ชื่อ แดน เขาเป็นคนบินมากที่สุด เพราะว่าเขาไม่เป็นไร นอกจากเขาโดนเผาจากระเบิดที่โดนแทมมี่ แล้วเขาเป็นคนที่อุ้มแทมมี่ออกจากเครื่องบิน
0 เหตุการณ์วันนั้นได้บทเรียน หรือแง่คิดอะไรบ้างคะ
แทมมี่รู้ว่าได้พยายามบินจนกระทั่งถึงวินาทีสุดท้ายใช่มั้ยคะ และหลังจากสิ่งที่ยากลำบากเกิดขึ้น เราไม่ได้เลิกทำงาน เราพยายามทำจนสำเร็จ นี่คือทำให้แทมมี่รู้สึกถึงอิสรภาพ ว่าชีวิตใหม่นี้ เราทำอะไรก็ได้ เราไม่นึกถึงสิ่งที่ไม่สำคัญในชีวิต ไม่ได้สนใจว่า บ้านฉันวันนี้ไม่ค่อยสะอาด ไม่ได้เช็ดบ้าน มันไม่สำคัญใช่มั้ยคะ สิ่งที่สำคัญคือ หางานทำที่มันใหญ่กว่าตัวเอง หางานทำที่จะช่วยคนอื่น เพราะอันนี้มันสำคัญ ไม่ใช่ว่าไปหาเงินมากขึ้น สำหรับซื้อรถคันที่ 2 คันที่ 3
0 ไม่ได้คิดถึงตัวเองเลยหรือ
ตามจริงก็คิดถึงตัวเองเหมือนกันใช่มั้ยค่ะ แต่ไม่ได้คิดถึงสิ่งอื่น เพราะว่าแทมมี่ทำตามหัวใจ ทำตามที่แทมมี่มีความสุขมากที่สุด แล้วพยายามทำเต็มที่ที่ชีวิตยังเหลืออยู่ เพราะว่าเกือบจะไม่มีชีวิตแล้ว วันนั้น เช้าวันที่จะบิน ไม่รู้ว่าจะเป็นวันสุดท้ายของแทมมี่ ไม่ใช่ว่าวันนี้เราลุก แล้วคิดว่า โอ้เรากำลังจะตาย จะต้องรีบทำอะไรใช่มั้ยค่ะ ซึ่งเดี๋ยวนี้ ทุกๆ วัน แทมมี่ลุกขึ้น บอกกับตัวเองว่า โอ้เราโชคดีจังเลย ฉันไม่ได้ตาย วันนี้เราจะทำอะไรได้หลายอย่าง มันเปลี่ยนความคิดเลย
0 ตรงนี้หรือเปล่า ที่ทำให้เราก้าวเข้าสู่เส้นทางการเมือง
ใช่ค่ะ ตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาลทหาร แทมมี่ได้ตำแหน่งสูงที่สุดในพวกเราที่บาดเจ็บมา สัก 5-6 เดือน ได้ตำแหน่ง พันตรี ซึ่งตอนนั้นอายุ 36 ปีแล้ว ลูกน้องอายุสัก 19-24 แล้วถ้าลูกน้องมีเรื่องอะไร เขาก็มาหาเรา แล้วแทมมี่ก็ได้โทรไปหาวุฒิสมาชิกของรัฐอิลลินอยส์ ไปรบกวนท่านอยู่เรื่อย อย่างทหารคนนี้เงินเดือนไม่ออก ทำไมไม่ให้เงินเดือนเขา หรือว่ามีเรื่องอะไร
จนกระทั่ง 6 เดือนหลังออกจากโรงพยาบาล ท่านโทรมาบอกว่า ทำไมเธอไม่ออกไปหาเสียงเอง ในเมื่อไม่พอใจสิ่งที่ประเทศเธอทำ หรือไม่พอใจในสวัสดิการต่างๆ เธอควรจะเปลี่ยนแปลง ตามจริงโรตารี่สากล เขาเก็บงานแทมมี่ไว้ เขาบอกว่า เมื่อไรที่เธอสามารถมาทำงานได้ ก็มาทำ เขาคอยแทมมี่ และเพื่อนๆ ที่นั่นเขาก็ช่วยเรา เขาก็รักเรา นึกไปนึกมานี่ควรจะทำอย่างอื่น เลยไปหาเสียงค่ะ
0 แล้วทำไมถึงเลือกพรรคเดโมแครตคะ
เดโมแครตกับลีพับลิกันนี่ความคิดไม่เหมือนกัน ลีพับลิกัน เขาคิดว่ารัฐบาลของสหรัฐ ควรจะเล็กลงที่สุด แล้วรัฐบาลของทุกรัฐ ควรจะมีอำนาจมากที่สุด แต่เดโมแครตถือว่า รัฐบาลนี่ควรจะมีการช่วยคนที่ไม่สามารถช่วยตัวเอง รัฐบาลจะต้องช่วยคนพิการ หรือว่าบางคนโชคไม่ดี หรือเกิดมาในครอบครัวคนจน ไปมหาวิทยาลัยไม่ได้ รัฐบาลควรจะช่วยให้เขาไปมหาวิทยาลัยใช่มั้ยคะ
ลีพับลิกัน ถือว่า สิ่งที่เราได้รับนี่ เราทำเอง ถ้าหากว่าเรามีอุบัติเหตุแต่เราไม่ได้ซื้อประกันชีวิต นี่เป็นความคิดของเราเอง ไม่ได้เป็นเรื่องของรัฐบาล แต่เดโมแครตถือว่า อ้าวลูกเขาช่วยตัวเองไม่ได้ เราควรจะช่วยลูกเขาให้ได้ มันความคิดคนละอย่าง
0 คุณแทมมี่มีประสบการณ์ที่ไม่ดีนัก ในความคิดส่วนตัวคิดว่าควรจะมีทหารสหรัฐในอิรักต่อไปมั้ย
ความคิดของตัวเอง ไม่ใช่เป็นความคิดของอเมริกา หรือรัฐของแทมมี่ แทมมี่คิดว่า ไม่ควรไปที่อิรัก ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว แต่ถ้าจะเอาทหารอเมริกันออก เราจะต้องเอาออกโดยรัฐบาลของเขา เขาจะได้ดูแลตัวเองได้ เพราะว่าถ้าดึงทหารอเมริกันออกทันที เขาจะรบกัน เขาจะฆ่ากันตาย แต่รัฐบาลของเขาควรจะดูแลตัวเองด้วย
เราควรจะตั้งเวลาว่า ภายในระยะเวลา 6 เดือนนี้ บุซตัส และอัล-ไกดา เราควรดึงปืนของเขาออก หรือว่าในเวลา 6 เดือน ควรจะผ่านกฎหมายอะไร แล้วถ้าผ่านได้ในระยะที่เราให้เธอ เราจะอยู่ต่อ เราจะช่วยต่อ เพราะว่ารัฐบาลของเขาก็ควรจะดูแลตัวเอง เพราะว่าทุกวันนี้ ก็มีแต่ชาวอิรักฆ่าชาวอิรัก ถ้าเขาไม่เลิกฆ่ากัน ทำไมจะให้ทหารอเมริกันไปตายให้เขาใช่มั้ยคะ
0 แล้วมองบทบาทอเมริกายังไงคะ เพราะบางทีคนมองเป็นเจ้าโลก ใครมีปัญหาอะไร ต้องลงไปเคลียร์ให้ทุกประเทศ
แทมมี่รู้สึกว่า เราควรจะจัดเรื่องของประเทศของเราเองก่อนใช่มั้ยคะ เพราะว่าตั้งแต่ตอนเด็กอยากเป็นทูต คิดว่าการใช้ทูต มันสำคัญมากกว่าการใช้ทหาร การใช้สงคราม แต่บางทีมันก็เหมือนสงครามโลกครั้งที่ 2 คือมันจะต้องมี แต่ว่าสงครามอันอื่น เราควรจะใช้ทูตก่อนที่จะใช้ความรุนแรง
0 แล้วมองสถานการณ์การเมืองไทย เป็นอย่างไรบ้างค่ะ จากสายตาคนนอก
แทมมี่เห็นว่า ประชาธิปไตยของไทยแข็งแรงขึ้น จนกระทั่งคนไทยมีอิสรภาพ ที่จะพูดตามความคิดของตัวเอง ถึงแม้หนังสือพิมพ์จะเขียนตามที่คิด แม้แต่ไม่เห็นตรงกับรัฐบาลของตัวเอง นี่เป็นสิ่งที่จะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากประชาธิปไตยอ่อน หรือไม่แข็งแรง นี่คือสิ่งที่มองเห็นว่าเมืองไทยเจริญขึ้น
0 แต่ตอนนี้ประชาธิปไตยไม่ค่อยเต็มที่นัก แทมมี่รู้ใช่มั้ย
ใช่ เข้าใจค่ะ คนไทยยังมีโอกาส ยังมีอิสรภาพ จะพูดว่า ตัวเองใช่หรือไม่ใช่ นี่มันเป็นเพราะว่า คนไทยมีอิสรภาพ ว่า ตามจริง ประชาธิปไตยของคนไทยแข็งแรง จนกระทั่งคนไทยยังยืนพูดได้ว่า รัฐบาลของฉันดีหรือไม่ดี ถ้ามันไม่แข็งแรง หมายความว่า จะทำไม่ได้แบบนี้ ทุกคนจะโดนเข้าคุกใช่มั้ยคะ
0 อะไรที่ทำให้แทมมี่เป็นที่ยอมรับในเวทีการเมือง
คงเป็นเพราะว่า แทมมี่เป็นทหาร แม้แต่สตรีที่ออกหาเสียง หลายครั้งเขาก็ยังไม่เชื่อว่าแข็งแรงพอ ในเมื่อ แทมมี่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา และบอกว่าฉันเข้าใจในสงคราม และก็ผ่านมาแล้ว เขารู้ว่าแทมมี่เข้มแข็ง เพราะแทมมี่คิดอะไรจะพูดออกมา จะไม่อาย แล้วถ้าหากว่า เขาผิด ก็จะบอกว่าเขาผิด เราควรจะทำอย่างนี้ และจะไม่ยอมรับให้คนอื่นกดเรา นี่เพราะแทมมี่ได้ชีวิตใหม่มา และจะไม่คอยให้คนอื่น ให้อนุญาตกับตัวเอง ถ้าเราต้องการทำ ก็ทำไปสิ
0 ดูแทมมี่เป็นคนที่มั่นใจตัวเองมาก
เพราะแทมมี่ช่วยตัวเองมาตลอด และจะไม่คิดเรื่องการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ซึ่งผู้หญิงทั่วไปก็ไม่ควรทำ เพราะนั่นเสมือนเป็นการปิดกั้นโอกาสที่ดีของคนอื่น และทุกวันนี้เวลาจะทำอะไร ก็จะคิดว่าตัวเองเป็นแทมมี่ก่อน ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนพิการ
0 มีแพลนจะลงเล่นการเมืองอีกไหมคะ
ก็ยังมีนะคะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ คือสักปี 2008 ยังมีเวลา ยังไม่ได้ตัดสินใจคะ
0 ไม่คิดจะกลับมาบ้านเราบ้างหรือ
แทมมี่ยังมีภาระสำคัญที่รัฐอิลลินอยส์ ที่จะยังต้องดูแลเพื่อนๆ ที่เป็นทหารผ่านศึกอยู่ค่ะ
แทมมี่ เกิดในประเทศไทย มารดาชื่อ ละไม บิดาชื่อ นายแฟล็งกิน คัดเวิร์ด เป็นเจ้าหน้าที่องค์การสหประชาชาติประจำอยู่หลายประเทศในแถบเอเชีย เมื่ออายุได้ 16 ปี ติดตามครอบครัวย้ายไปอยู่ที่รัฐฮาวาย สหรัฐ เรียนจบปริญญาตรีด้านรัฐศาสตร์ จาก ม.ฮาวาย และจบปริญญาโทด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ จาก ม.จอร์จ วอชิงตัน
ปี 2533 เข้าร่วมฝึกเป็นทหารกองหนุน ขณะศึกษาที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และประจำการเป็นทหารกองหนุนของกองทัพบกในรัฐอิลลินอยส์ปี 2535 มียศระดับเมเจอร์อยู่ในกองทัพ เข้ารับการฝึกเป็นนักบินเฮลิคอปเตอร์ และระหว่างทำงานที่สำนักงานใหญ่ขององค์การโรตารีสากล ก็เรียนปริญญาเอกด้านรัฐศาสตร์ ที่ ม.นอร์ทเทิร์นอิลลินอยส์ และถูกเกณฑ์ไปร่วมสงครามอิรัก
เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2547 ทำหน้าที่นักบินผู้ช่วยของเครื่องเฮลิคอปเตอร์แบล็ค ฮอล์ค บินตรวจทางเหนือของกรุงแบกแดด เฮลิคอปเตอร์ถูกจรวดของฝ่ายตรงข้ามจนเกิดระเบิด แม้จะได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่แทมมี่ก็ช่วยนักบินนำเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงได้อย่างปลอดภัยก่อนจะหมดสติไป และฟื้นขึ้นมาในอีก 10 วันต่อมา ที่โรงพยาบาลในรัฐแมริแลนด์ และสูญเสียขาทั้ง 2 ข้าง ส่วนแขนขวาหักหลายท่อน ต้องใช้เวลารักษาอยู่นาน ช่วงรักษาตัวออกพูดปราศรัยสร้างกำลังใจให้ทหารผ่านศึก เคยร่วมการแถลงผลงานของรัฐบาล และเข้าให้การต่อสภาคองเกรส เพื่อกระตุ้นให้เพิ่มสวัสดิการต่างๆ ด้านการแพทย์แก่ทหารผ่านศึก ปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการองค์การทหารผ่านศึกประจำรัฐอิลลินอยส์ จากการที่อุทิศตัวเพื่อส่วนรวมจึงได้รับเลือกจากพรรคเดโมแครตให้เป็นตัวแทนพรรคลงสมัคร ส.ส.เขต 6 ของรัฐอิลลินอยส์ โดยบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ ช่วยหาเสียงในเดือนตุลาคมนี้ ขณะที่ชาวไทยในชิคาโกและใกล้เคียงก็จัดงานระดมหาทุนช่วยเหลือเต็มที่หวังให้เป็นคนไทยคนแรกในวงการเมืองของสหรัฐ
นันทพร ไวศยะสุวรรณ์
-->http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7163452low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23110.php)
ห้วงเวลาแค่ 6 วัน ที่ "แทมมี่" พ.ต.(หญิง) ลัดดา แทมมี่ ดั๊คเวิร์ธ กลับเมืองไทย แม้จะไม่เป็นข่าวใหญ่โต แต่เธอเดินสายพูดคุยกับกลุ่มสตรี นักศึกษา และคนพิการ แทบจะทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ ราวกับเป็นทูตแห่งความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว
คงยังจำกันได้ ข่าวของนักบินสาวลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ถูกโจมตีด้วยระเบิดอาร์พีจี ขณะปฏิบัติภารกิจลาดตระเวนที่ประเทศอิรัก ในเดือนพฤศจิกายน ปี 2547 ห้องนักบินในเฮลิคอปเตอร์แบล็คฮอว์คที่เธอขับระเบิด เธอได้รับบาดเจ็บ แต่กลับไม่รู้สึกตัว รู้แต่เพียงว่าต้องนำเฮลิคอปเตอร์แลนดิ้ง เพื่อให้ลูกน้องปลอดภัยให้ได้ จากนั้นเธอก็หมดสติไป http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7163425low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23111.php)
11 วันหลังที่เธอไม่รู้สึกตัว เธอคงไม่ได้เผื่อใจคิดว่า เมื่อฟื้นตื่นขึ้นมา จะต้องพบกับความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต
ใช่แล้ว แรงระเบิดทำให้ขาเธอขาดทั้งสองข้าง!!
แทมมี่ กลายเป็นผู้พิการนับแต่บัดนั้น แต่ทำไมเธอถึงไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7163454low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23112.php)
"เวลาที่ท้อแท้ หรือเจอเหตุการณ์ที่ยากลำบาก แทมมี่จะคิดถึงเหตุการณ์วันนั้น "แดน" เพื่อนนักบินร่วมที่ย้อนกลับไปนำร่างของฉัน ที่ใครๆ คิดว่าน่าจะเสียชีวิตแล้ว เพราะสภาพของฉันตอนนั้นขาดเกือบค่อนตัว ขาข้างขวาขาดถึงสะโพก ขาด้านซ้ายขาดช่วงหัวเข่า ทั้งที่เขาตัดสินใจที่จะไม่ทำก็ได้ หรืออาจเป็นเพราะไม่อยากให้ร่างแทมมี่ ถูกฝ่ายตรงข้ามลากประจานไปตามท้องถนน แล้วมีโทรทัศน์เผยแพร่ภาพออกไปทั่วโลก
แทมมี่ รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อนมาก เพราะเป็นช่วงที่เขาต้องตัดสินใจในสภาวะที่ยากลำบากที่สุด แต่ในเมื่อ "แดน" ผ่านพ้นช่วงนั้นมาได้ แทมมี่ก็ต้องทำทุกอย่างที่ยากลำบากได้ด้วยเช่นกัน" แทมมี่ กล่าวบนเวทีสัมมนา "บทบาทผู้นำสตรี" ที่สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์ หรือนิด้า จัดขึ้นเมื่อวันก่อน
กำลังใจดีเยี่ยมขนาดนี้ จึงไม่แปลกใจที่วันหนึ่งเธอจะลุกขึ้นมา สมัครชิง ส.ส.เขต 6 ของรัฐอิลลินอยส์ ในนามตัวแทนพรรคเดโมแครต โดยบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีสหรัฐช่วยหาเสียงให้ แต่นั่นยังไม่น่าทึ่งเท่ากับเธอเกือบชนะการเลือกตั้ง ถ้ามีคะแนนตีตื้นขึ้นมาอีกแค่ 1.5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7159916low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23113.php)
และในวันที่สถานทูตอเมริกาจัดงานเลี้ยงต้อนรับเธอ "คม ชัด ลึก" จึงมีเวลาพูดคุย เพื่อให้รู้จักหญิงเหล็กคนนี้ยิ่งขึ้น
* * * * * *
0 เล่าประวัติชีวิตหน่อย คุณพ่อคุณแม่พบรักกันได้อย่างไรคะ http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7159920low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23114.php)
คุณพ่อมาเมืองไทย หลังจากที่ได้เป็นทหารเวียดนามนะคะ แล้วชอบเมืองไทยเลยย้ายมาอยู่เมืองไทย ไม่ได้กลับไปที่อเมริกา ทำงานกับสหประชาชาติแล้วได้พบคุณแม่ก็แต่งงานอยู่ที่เมืองไทย แทมมี่เกิดที่กรุงเทพฯ แล้วก็โตที่นี่จนกระทั่ง 8 ขวบ เรียนที่โรงเรียนเซนต์จอห์น ถึง ป.3 หลังจากนั้นคุณพ่อถูกส่งไปที่อินโดนีเซีย เลยอยู่ที่อินโดนีเซียอีก 7-8 ปี งานของคุณพ่อต้องย้ายประเทศอยู่เรื่อยๆ คุณพ่อเลิกเป็นทหารหลังจากแทมมี่เกิด 2 ปี แทมมี่มีน้องชายอีกคน
0 แทมมี่ก็เติบโตและอยู่ที่อเมริกาตลอดหรือเปล่าคะ
ใช่คะ ไปเรียนมหาวิทยาลัยจนจบปริญญาตรี หลังจากนั้นต่อปริญญาโท หลังจากปริญญาโทย้ายไปอิลลินอยส์เรียนปริญญาเอก อยู่ที่นั่นเลยได้เป็นทหาร และอยู่ที่นั่นมาตลอด http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7159915low_copy5.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23115.php)
0 ทำไมถึงชอบเป็นทหารคะ
ชอบความมีระเบียบ วินัย ความรักชาติของตัวเอง
0 ได้สายเลือดมาจากคุณพ่อ
ใช่คะ คุณพ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องทหารนะคะ ความจริงไม่เคยคิดจะให้แทมมี่เป็นทหารเลย ตอนโตขึ้นคิดว่าอยากจะเป็นทูตนะคะ แต่หลังจากอยู่ที่นั่นได้ไปทำงานที่โรตารี่สากล เลยชอบการเอ็นจีโอน่ะค่ะ เอ็นจีโอที่ช่วยคน เลยเป็นทั้งทหารและทำงานที่โรตารี่ และกำลังเรียนปริญญาเอก 3 อย่างพร้อมกัน แต่ถูกส่งไปอิรัก เลยยังไม่สำเร็จปริญญาเอก
0 เป็นนักบินด้วย เราเลือกเอง หรืออยู่ในหลักสูตรคะ
แทมมี่เลือกเอง เพราะว่าตอนกำลังจะได้เป็นนายร้อย ทุกคนต้องเลือกว่าต้องการทำงานอะไร ในการเป็นทหาร แต่สำหรับผู้ชายแม้แต่ต้องการเรียนทางอื่น เขาต้องเลือกใน 5 อย่าง คือ 3 จาก 5 ต้องเป็นการรบสงคราม ที่นี้เห็นว่าในเมื่อจะได้เป็นทหาร ต้องการตำแหน่งเหมือนกับผู้ชาย ต้องการได้เงินเดือนเท่ากับผู้ชาย ต้องการให้เขาเคารพได้เท่ากับผู้ชาย ทำไมจะต้องกลัวอันตราย มันไม่ได้เป็นเพราะว่าเราต้องการจะไปรบ แต่มันเป็นเพราะว่า ถ้าเราต้องการจะเสมอภาคกัน ก็ควรจะทำให้ได้เหมือนกัน แล้วตอนนั้นมีงานอย่างเดียวที่ทหารจะรับผู้หญิง คือนักขับเครื่องบิน
0 ความที่เป็นผู้หญิง มีอุปสรรคอะไรบ้างมั้ย
ไม่มีนะคะ แต่มันไม่ได้ธรรมดาที่มีผู้หญิง ตอนแรกๆ ต้องทำให้คนรู้ว่าเราเก่งเท่ากัน ทำได้เท่ากัน มีคนคอยดูว่าเราทำได้หรือเปล่า ปกติต้องฝึกบินทุกวัน 2 ชั่วโมง แต่แทมมี่ต้องฝึก 4 ชั่วโมง เพราะว่าต้องการไม่ให้ใครคิดว่าเราขี้เกียจหรือเราทำไม่ได้ เราเรียนด้วยกันประมาณ 40 กว่าคน แทมมี่ได้คะแนนเป็นคนที่ 3 เราก็ต้องพยายามทำให้ได้ดีเท่ากับเขา แล้วในเมื่อเราทำได้ เขาก็ต้องยอมรับ แทมมี่ก็เลยได้ตำแหน่งขึ้นเท่ากับคนอื่นตลอดมา เพราะว่ามันเป็นผล ที่เห็นได้ใช่มั้ยคะ
0 ช่วยเล่าเหตุการณ์วันนั้นที่เกิดอุบัติเหตุได้มั้ยคะ
ตอนนั้นครบ 8 เดือนพอดี ได้บินมาหลายครั้งแล้ว วันนั้นเป็นวันธรรมดา ปี 2004 เดือนที่ 11 ลุกขึ้นมาตอนตี 4 ตี 5 เริ่มบิน 6 โมงเช้า แทมมี่อยู่อิรัก เมืองบาลาสเหนือจากแบกแดดไปสัก 45 นาที
0 ช่วงนั้นเหตุการณ์ไม่สงบใช่ไหมคะ
ไม่สงบค่ะ ตอนนั้นรบหนักมาก แล้วทุกอย่างกำลังจะจบแล้ว จะบินกลับไปที่สนามบิน แล้วบังเอิญมีวิทยุบอกว่ามีของที่จะต้องส่งไป เขาบอกให้ย้อนมาทางนี้ได้มั้ย เราก็เลยคิดว่าจะช่วย ก็เลยย้อนไปรับของ กำลังจะบินกลับ ก็โดนยิง แล้วก็มันเป็นจรวดอาร์พีจี ที่เห็นเป็นขาวๆ เหล็กยาวๆ เขายิงอันนั้นน่ะค่ะ ยิงหลายลูก แต่ลูกหนึ่งมันโดนเก้าอี้ของแทมมี่ มันโดนตรงขาแทมมี่เลย ไม่ใช่ว่าตัดขาออก แต่ขามันหายไปเลย มันกลายเป็นน้ำ (พูดปนน้ำเสียงหัวเราะ) มันบอกไม่ถูก
0 แล้วรู้สึกตัวมั้ย
ตอนนั้นแทมมี่ไม่รู้ว่าขาไม่มีแล้ว เพราะว่าเป็นคนขับเครื่องบิน เราจะต้องขับต่อไป แทมมี่เลยพยายามบินให้ถึงแผ่นดิน เพราะว่าเรามีนักบินกัน 2 คนในเครื่อง แทมมี่พยายามพูดกับเขา แต่เขาไม่ตอบ แล้วไม่รู้ว่าวิทยุของเรามันดับไปหมด แทมมี่คิดว่าตัวเองที่ไม่เป็นไร คิดว่าคนอื่นบาดเจ็บ และทุกคนก็คิดว่าคนอื่นบาดเจ็บ แล้วตัวเองไม่เป็นไร
0 รู้สึกเจ็บมั้ย ทำอะไรต่อหลังจากนั้น
ไม่รู้สึกเจ็บ จำไม่ได้ว่าเจ็บหรือไม่เจ็บ รู้เพียงว่าต้องเอาเครื่องบินลงถึงแผ่นดิน เพราะรู้สึกว่าเครื่องบินมันจะเสีย คงจะบินต่อได้อีกไม่นาน จะต้องจอดมัน เลยไม่ได้ดูว่าตัวเองมีขาหรือไม่มีขา ดูแต่ข้างนอก เพราะหาแผ่นดิน ตอนนั้นข้างล่างมีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น ไม่มีที่จอด มันกินเวลาไม่กี่นาที แต่รู้สึกมันหลายชั่วโมง แต่ความจริงแล้ว มันแค่สัก 1-2 นาทีเอง ถึงแผ่นดินแล้วแทมมี่พยายามเอื้อมมือดับเครื่องยนต์ แล้วก็สลบไป ความจริงนักบินคนที่ 2 เพื่อนของแทมมี่ชื่อ แดน เขาเป็นคนบินมากที่สุด เพราะว่าเขาไม่เป็นไร นอกจากเขาโดนเผาจากระเบิดที่โดนแทมมี่ แล้วเขาเป็นคนที่อุ้มแทมมี่ออกจากเครื่องบิน
0 เหตุการณ์วันนั้นได้บทเรียน หรือแง่คิดอะไรบ้างคะ
แทมมี่รู้ว่าได้พยายามบินจนกระทั่งถึงวินาทีสุดท้ายใช่มั้ยคะ และหลังจากสิ่งที่ยากลำบากเกิดขึ้น เราไม่ได้เลิกทำงาน เราพยายามทำจนสำเร็จ นี่คือทำให้แทมมี่รู้สึกถึงอิสรภาพ ว่าชีวิตใหม่นี้ เราทำอะไรก็ได้ เราไม่นึกถึงสิ่งที่ไม่สำคัญในชีวิต ไม่ได้สนใจว่า บ้านฉันวันนี้ไม่ค่อยสะอาด ไม่ได้เช็ดบ้าน มันไม่สำคัญใช่มั้ยคะ สิ่งที่สำคัญคือ หางานทำที่มันใหญ่กว่าตัวเอง หางานทำที่จะช่วยคนอื่น เพราะอันนี้มันสำคัญ ไม่ใช่ว่าไปหาเงินมากขึ้น สำหรับซื้อรถคันที่ 2 คันที่ 3
0 ไม่ได้คิดถึงตัวเองเลยหรือ
ตามจริงก็คิดถึงตัวเองเหมือนกันใช่มั้ยค่ะ แต่ไม่ได้คิดถึงสิ่งอื่น เพราะว่าแทมมี่ทำตามหัวใจ ทำตามที่แทมมี่มีความสุขมากที่สุด แล้วพยายามทำเต็มที่ที่ชีวิตยังเหลืออยู่ เพราะว่าเกือบจะไม่มีชีวิตแล้ว วันนั้น เช้าวันที่จะบิน ไม่รู้ว่าจะเป็นวันสุดท้ายของแทมมี่ ไม่ใช่ว่าวันนี้เราลุก แล้วคิดว่า โอ้เรากำลังจะตาย จะต้องรีบทำอะไรใช่มั้ยค่ะ ซึ่งเดี๋ยวนี้ ทุกๆ วัน แทมมี่ลุกขึ้น บอกกับตัวเองว่า โอ้เราโชคดีจังเลย ฉันไม่ได้ตาย วันนี้เราจะทำอะไรได้หลายอย่าง มันเปลี่ยนความคิดเลย
0 ตรงนี้หรือเปล่า ที่ทำให้เราก้าวเข้าสู่เส้นทางการเมือง
ใช่ค่ะ ตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาลทหาร แทมมี่ได้ตำแหน่งสูงที่สุดในพวกเราที่บาดเจ็บมา สัก 5-6 เดือน ได้ตำแหน่ง พันตรี ซึ่งตอนนั้นอายุ 36 ปีแล้ว ลูกน้องอายุสัก 19-24 แล้วถ้าลูกน้องมีเรื่องอะไร เขาก็มาหาเรา แล้วแทมมี่ก็ได้โทรไปหาวุฒิสมาชิกของรัฐอิลลินอยส์ ไปรบกวนท่านอยู่เรื่อย อย่างทหารคนนี้เงินเดือนไม่ออก ทำไมไม่ให้เงินเดือนเขา หรือว่ามีเรื่องอะไร
จนกระทั่ง 6 เดือนหลังออกจากโรงพยาบาล ท่านโทรมาบอกว่า ทำไมเธอไม่ออกไปหาเสียงเอง ในเมื่อไม่พอใจสิ่งที่ประเทศเธอทำ หรือไม่พอใจในสวัสดิการต่างๆ เธอควรจะเปลี่ยนแปลง ตามจริงโรตารี่สากล เขาเก็บงานแทมมี่ไว้ เขาบอกว่า เมื่อไรที่เธอสามารถมาทำงานได้ ก็มาทำ เขาคอยแทมมี่ และเพื่อนๆ ที่นั่นเขาก็ช่วยเรา เขาก็รักเรา นึกไปนึกมานี่ควรจะทำอย่างอื่น เลยไปหาเสียงค่ะ
0 แล้วทำไมถึงเลือกพรรคเดโมแครตคะ
เดโมแครตกับลีพับลิกันนี่ความคิดไม่เหมือนกัน ลีพับลิกัน เขาคิดว่ารัฐบาลของสหรัฐ ควรจะเล็กลงที่สุด แล้วรัฐบาลของทุกรัฐ ควรจะมีอำนาจมากที่สุด แต่เดโมแครตถือว่า รัฐบาลนี่ควรจะมีการช่วยคนที่ไม่สามารถช่วยตัวเอง รัฐบาลจะต้องช่วยคนพิการ หรือว่าบางคนโชคไม่ดี หรือเกิดมาในครอบครัวคนจน ไปมหาวิทยาลัยไม่ได้ รัฐบาลควรจะช่วยให้เขาไปมหาวิทยาลัยใช่มั้ยคะ
ลีพับลิกัน ถือว่า สิ่งที่เราได้รับนี่ เราทำเอง ถ้าหากว่าเรามีอุบัติเหตุแต่เราไม่ได้ซื้อประกันชีวิต นี่เป็นความคิดของเราเอง ไม่ได้เป็นเรื่องของรัฐบาล แต่เดโมแครตถือว่า อ้าวลูกเขาช่วยตัวเองไม่ได้ เราควรจะช่วยลูกเขาให้ได้ มันความคิดคนละอย่าง
0 คุณแทมมี่มีประสบการณ์ที่ไม่ดีนัก ในความคิดส่วนตัวคิดว่าควรจะมีทหารสหรัฐในอิรักต่อไปมั้ย
ความคิดของตัวเอง ไม่ใช่เป็นความคิดของอเมริกา หรือรัฐของแทมมี่ แทมมี่คิดว่า ไม่ควรไปที่อิรัก ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว แต่ถ้าจะเอาทหารอเมริกันออก เราจะต้องเอาออกโดยรัฐบาลของเขา เขาจะได้ดูแลตัวเองได้ เพราะว่าถ้าดึงทหารอเมริกันออกทันที เขาจะรบกัน เขาจะฆ่ากันตาย แต่รัฐบาลของเขาควรจะดูแลตัวเองด้วย
เราควรจะตั้งเวลาว่า ภายในระยะเวลา 6 เดือนนี้ บุซตัส และอัล-ไกดา เราควรดึงปืนของเขาออก หรือว่าในเวลา 6 เดือน ควรจะผ่านกฎหมายอะไร แล้วถ้าผ่านได้ในระยะที่เราให้เธอ เราจะอยู่ต่อ เราจะช่วยต่อ เพราะว่ารัฐบาลของเขาก็ควรจะดูแลตัวเอง เพราะว่าทุกวันนี้ ก็มีแต่ชาวอิรักฆ่าชาวอิรัก ถ้าเขาไม่เลิกฆ่ากัน ทำไมจะให้ทหารอเมริกันไปตายให้เขาใช่มั้ยคะ
0 แล้วมองบทบาทอเมริกายังไงคะ เพราะบางทีคนมองเป็นเจ้าโลก ใครมีปัญหาอะไร ต้องลงไปเคลียร์ให้ทุกประเทศ
แทมมี่รู้สึกว่า เราควรจะจัดเรื่องของประเทศของเราเองก่อนใช่มั้ยคะ เพราะว่าตั้งแต่ตอนเด็กอยากเป็นทูต คิดว่าการใช้ทูต มันสำคัญมากกว่าการใช้ทหาร การใช้สงคราม แต่บางทีมันก็เหมือนสงครามโลกครั้งที่ 2 คือมันจะต้องมี แต่ว่าสงครามอันอื่น เราควรจะใช้ทูตก่อนที่จะใช้ความรุนแรง
0 แล้วมองสถานการณ์การเมืองไทย เป็นอย่างไรบ้างค่ะ จากสายตาคนนอก
แทมมี่เห็นว่า ประชาธิปไตยของไทยแข็งแรงขึ้น จนกระทั่งคนไทยมีอิสรภาพ ที่จะพูดตามความคิดของตัวเอง ถึงแม้หนังสือพิมพ์จะเขียนตามที่คิด แม้แต่ไม่เห็นตรงกับรัฐบาลของตัวเอง นี่เป็นสิ่งที่จะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากประชาธิปไตยอ่อน หรือไม่แข็งแรง นี่คือสิ่งที่มองเห็นว่าเมืองไทยเจริญขึ้น
0 แต่ตอนนี้ประชาธิปไตยไม่ค่อยเต็มที่นัก แทมมี่รู้ใช่มั้ย
ใช่ เข้าใจค่ะ คนไทยยังมีโอกาส ยังมีอิสรภาพ จะพูดว่า ตัวเองใช่หรือไม่ใช่ นี่มันเป็นเพราะว่า คนไทยมีอิสรภาพ ว่า ตามจริง ประชาธิปไตยของคนไทยแข็งแรง จนกระทั่งคนไทยยังยืนพูดได้ว่า รัฐบาลของฉันดีหรือไม่ดี ถ้ามันไม่แข็งแรง หมายความว่า จะทำไม่ได้แบบนี้ ทุกคนจะโดนเข้าคุกใช่มั้ยคะ
0 อะไรที่ทำให้แทมมี่เป็นที่ยอมรับในเวทีการเมือง
คงเป็นเพราะว่า แทมมี่เป็นทหาร แม้แต่สตรีที่ออกหาเสียง หลายครั้งเขาก็ยังไม่เชื่อว่าแข็งแรงพอ ในเมื่อ แทมมี่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา และบอกว่าฉันเข้าใจในสงคราม และก็ผ่านมาแล้ว เขารู้ว่าแทมมี่เข้มแข็ง เพราะแทมมี่คิดอะไรจะพูดออกมา จะไม่อาย แล้วถ้าหากว่า เขาผิด ก็จะบอกว่าเขาผิด เราควรจะทำอย่างนี้ และจะไม่ยอมรับให้คนอื่นกดเรา นี่เพราะแทมมี่ได้ชีวิตใหม่มา และจะไม่คอยให้คนอื่น ให้อนุญาตกับตัวเอง ถ้าเราต้องการทำ ก็ทำไปสิ
0 ดูแทมมี่เป็นคนที่มั่นใจตัวเองมาก
เพราะแทมมี่ช่วยตัวเองมาตลอด และจะไม่คิดเรื่องการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ซึ่งผู้หญิงทั่วไปก็ไม่ควรทำ เพราะนั่นเสมือนเป็นการปิดกั้นโอกาสที่ดีของคนอื่น และทุกวันนี้เวลาจะทำอะไร ก็จะคิดว่าตัวเองเป็นแทมมี่ก่อน ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนพิการ
0 มีแพลนจะลงเล่นการเมืองอีกไหมคะ
ก็ยังมีนะคะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ คือสักปี 2008 ยังมีเวลา ยังไม่ได้ตัดสินใจคะ
0 ไม่คิดจะกลับมาบ้านเราบ้างหรือ
แทมมี่ยังมีภาระสำคัญที่รัฐอิลลินอยส์ ที่จะยังต้องดูแลเพื่อนๆ ที่เป็นทหารผ่านศึกอยู่ค่ะ
แทมมี่ เกิดในประเทศไทย มารดาชื่อ ละไม บิดาชื่อ นายแฟล็งกิน คัดเวิร์ด เป็นเจ้าหน้าที่องค์การสหประชาชาติประจำอยู่หลายประเทศในแถบเอเชีย เมื่ออายุได้ 16 ปี ติดตามครอบครัวย้ายไปอยู่ที่รัฐฮาวาย สหรัฐ เรียนจบปริญญาตรีด้านรัฐศาสตร์ จาก ม.ฮาวาย และจบปริญญาโทด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ จาก ม.จอร์จ วอชิงตัน
ปี 2533 เข้าร่วมฝึกเป็นทหารกองหนุน ขณะศึกษาที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และประจำการเป็นทหารกองหนุนของกองทัพบกในรัฐอิลลินอยส์ปี 2535 มียศระดับเมเจอร์อยู่ในกองทัพ เข้ารับการฝึกเป็นนักบินเฮลิคอปเตอร์ และระหว่างทำงานที่สำนักงานใหญ่ขององค์การโรตารีสากล ก็เรียนปริญญาเอกด้านรัฐศาสตร์ ที่ ม.นอร์ทเทิร์นอิลลินอยส์ และถูกเกณฑ์ไปร่วมสงครามอิรัก
เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2547 ทำหน้าที่นักบินผู้ช่วยของเครื่องเฮลิคอปเตอร์แบล็ค ฮอล์ค บินตรวจทางเหนือของกรุงแบกแดด เฮลิคอปเตอร์ถูกจรวดของฝ่ายตรงข้ามจนเกิดระเบิด แม้จะได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่แทมมี่ก็ช่วยนักบินนำเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงได้อย่างปลอดภัยก่อนจะหมดสติไป และฟื้นขึ้นมาในอีก 10 วันต่อมา ที่โรงพยาบาลในรัฐแมริแลนด์ และสูญเสียขาทั้ง 2 ข้าง ส่วนแขนขวาหักหลายท่อน ต้องใช้เวลารักษาอยู่นาน
ช่วงรักษาตัวออกพูดปราศรัยสร้างกำลังใจให้ทหารผ่านศึก เคยร่วมการแถลงผลงานของรัฐบาล และเข้าให้การต่อสภาคองเกรส เพื่อกระตุ้นให้เพิ่มสวัสดิการต่างๆ ด้านการแพทย์แก่ทหารผ่านศึก ปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการองค์การทหารผ่านศึกประจำรัฐอิลลินอยส์ จากการที่อุทิศตัวเพื่อส่วนรวมจึงได้รับเลือกจากพรรคเดโมแครตให้เป็นตัวแทนพรรคลงสมัคร ส.ส.เขต 6 ของรัฐอิลลินอยส์ โดยบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ ช่วยหาเสียงในเดือนตุลาคมนี้ ขณะที่ชาวไทยในชิคาโกและใกล้เคียงก็จัดงานระดมหาทุนช่วยเหลือเต็มที่หวังให้เป็นคนไทยคนแรกในวงการเมืองของสหรัฐ
</TD></TR></TBODY></TABLE>
http://www.komchadluek.net/2007/06/18/t006_123150.php?news_id=123150
คงยังจำกันได้ ข่าวของนักบินสาวลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ถูกโจมตีด้วยระเบิดอาร์พีจี ขณะปฏิบัติภารกิจลาดตระเวนที่ประเทศอิรัก ในเดือนพฤศจิกายน ปี 2547 ห้องนักบินในเฮลิคอปเตอร์แบล็คฮอว์คที่เธอขับระเบิด เธอได้รับบาดเจ็บ แต่กลับไม่รู้สึกตัว รู้แต่เพียงว่าต้องนำเฮลิคอปเตอร์แลนดิ้ง เพื่อให้ลูกน้องปลอดภัยให้ได้ จากนั้นเธอก็หมดสติไป
11 วันหลังที่เธอไม่รู้สึกตัว เธอคงไม่ได้เผื่อใจคิดว่า เมื่อฟื้นตื่นขึ้นมา จะต้องพบกับความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต
ใช่แล้ว แรงระเบิดทำให้ขาเธอขาดทั้งสองข้าง!!
แทมมี่ กลายเป็นผู้พิการนับแต่บัดนั้น แต่ทำไมเธอถึงไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา
"เวลาที่ท้อแท้ หรือเจอเหตุการณ์ที่ยากลำบาก แทมมี่จะคิดถึงเหตุการณ์วันนั้น "แดน" เพื่อนนักบินร่วมที่ย้อนกลับไปนำร่างของฉัน ที่ใครๆ คิดว่าน่าจะเสียชีวิตแล้ว เพราะสภาพของฉันตอนนั้นขาดเกือบค่อนตัว ขาข้างขวาขาดถึงสะโพก ขาด้านซ้ายขาดช่วงหัวเข่า ทั้งที่เขาตัดสินใจที่จะไม่ทำก็ได้ หรืออาจเป็นเพราะไม่อยากให้ร่างแทมมี่ ถูกฝ่ายตรงข้ามลากประจานไปตามท้องถนน แล้วมีโทรทัศน์เผยแพร่ภาพออกไปทั่วโลก
แทมมี่ รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อนมาก เพราะเป็นช่วงที่เขาต้องตัดสินใจในสภาวะที่ยากลำบากที่สุด แต่ในเมื่อ "แดน" ผ่านพ้นช่วงนั้นมาได้ แทมมี่ก็ต้องทำทุกอย่างที่ยากลำบากได้ด้วยเช่นกัน" แทมมี่ กล่าวบนเวทีสัมมนา "บทบาทผู้นำสตรี" ที่สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์ หรือนิด้า จัดขึ้นเมื่อวันก่อน
กำลังใจดีเยี่ยมขนาดนี้ จึงไม่แปลกใจที่วันหนึ่งเธอจะลุกขึ้นมา สมัครชิง ส.ส.เขต 6 ของรัฐอิลลินอยส์ ในนามตัวแทนพรรคเดโมแครต โดยบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีสหรัฐช่วยหาเสียงให้ แต่นั่นยังไม่น่าทึ่งเท่ากับเธอเกือบชนะการเลือกตั้ง ถ้ามีคะแนนตีตื้นขึ้นมาอีกแค่ 1.5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น
และในวันที่สถานทูตอเมริกาจัดงานเลี้ยงต้อนรับเธอ "คม ชัด ลึก" จึงมีเวลาพูดคุย เพื่อให้รู้จักหญิงเหล็กคนนี้ยิ่งขึ้น
* * * * * *
0 เล่าประวัติชีวิตหน่อย คุณพ่อคุณแม่พบรักกันได้อย่างไรคะ
คุณพ่อมาเมืองไทย หลังจากที่ได้เป็นทหารเวียดนามนะคะ แล้วชอบเมืองไทยเลยย้ายมาอยู่เมืองไทย ไม่ได้กลับไปที่อเมริกา ทำงานกับสหประชาชาติแล้วได้พบคุณแม่ก็แต่งงานอยู่ที่เมืองไทย แทมมี่เกิดที่กรุงเทพฯ แล้วก็โตที่นี่จนกระทั่ง 8 ขวบ เรียนที่โรงเรียนเซนต์จอห์น ถึง ป.3 หลังจากนั้นคุณพ่อถูกส่งไปที่อินโดนีเซีย เลยอยู่ที่อินโดนีเซียอีก 7-8 ปี งานของคุณพ่อต้องย้ายประเทศอยู่เรื่อยๆ คุณพ่อเลิกเป็นทหารหลังจากแทมมี่เกิด 2 ปี แทมมี่มีน้องชายอีกคน
0 แทมมี่ก็เติบโตและอยู่ที่อเมริกาตลอดหรือเปล่าคะ
ใช่คะ ไปเรียนมหาวิทยาลัยจนจบปริญญาตรี หลังจากนั้นต่อปริญญาโท หลังจากปริญญาโทย้ายไปอิลลินอยส์เรียนปริญญาเอก อยู่ที่นั่นเลยได้เป็นทหาร และอยู่ที่นั่นมาตลอด
0 ทำไมถึงชอบเป็นทหารคะ
ชอบความมีระเบียบ วินัย ความรักชาติของตัวเอง
0 ได้สายเลือดมาจากคุณพ่อ
ใช่คะ คุณพ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องทหารนะคะ ความจริงไม่เคยคิดจะให้แทมมี่เป็นทหารเลย ตอนโตขึ้นคิดว่าอยากจะเป็นทูตนะคะ แต่หลังจากอยู่ที่นั่นได้ไปทำงานที่โรตารี่สากล เลยชอบการเอ็นจีโอน่ะค่ะ เอ็นจีโอที่ช่วยคน เลยเป็นทั้งทหารและทำงานที่โรตารี่ และกำลังเรียนปริญญาเอก 3 อย่างพร้อมกัน แต่ถูกส่งไปอิรัก เลยยังไม่สำเร็จปริญญาเอก
0 เป็นนักบินด้วย เราเลือกเอง หรืออยู่ในหลักสูตรคะ
แทมมี่เลือกเอง เพราะว่าตอนกำลังจะได้เป็นนายร้อย ทุกคนต้องเลือกว่าต้องการทำงานอะไร ในการเป็นทหาร แต่สำหรับผู้ชายแม้แต่ต้องการเรียนทางอื่น เขาต้องเลือกใน 5 อย่าง คือ 3 จาก 5 ต้องเป็นการรบสงคราม ที่นี้เห็นว่าในเมื่อจะได้เป็นทหาร ต้องการตำแหน่งเหมือนกับผู้ชาย ต้องการได้เงินเดือนเท่ากับผู้ชาย ต้องการให้เขาเคารพได้เท่ากับผู้ชาย ทำไมจะต้องกลัวอันตราย มันไม่ได้เป็นเพราะว่าเราต้องการจะไปรบ แต่มันเป็นเพราะว่า ถ้าเราต้องการจะเสมอภาคกัน ก็ควรจะทำให้ได้เหมือนกัน แล้วตอนนั้นมีงานอย่างเดียวที่ทหารจะรับผู้หญิง คือนักขับเครื่องบิน
0 ความที่เป็นผู้หญิง มีอุปสรรคอะไรบ้างมั้ย
ไม่มีนะคะ แต่มันไม่ได้ธรรมดาที่มีผู้หญิง ตอนแรกๆ ต้องทำให้คนรู้ว่าเราเก่งเท่ากัน ทำได้เท่ากัน มีคนคอยดูว่าเราทำได้หรือเปล่า ปกติต้องฝึกบินทุกวัน 2 ชั่วโมง แต่แทมมี่ต้องฝึก 4 ชั่วโมง เพราะว่าต้องการไม่ให้ใครคิดว่าเราขี้เกียจหรือเราทำไม่ได้ เราเรียนด้วยกันประมาณ 40 กว่าคน แทมมี่ได้คะแนนเป็นคนที่ 3 เราก็ต้องพยายามทำให้ได้ดีเท่ากับเขา แล้วในเมื่อเราทำได้ เขาก็ต้องยอมรับ แทมมี่ก็เลยได้ตำแหน่งขึ้นเท่ากับคนอื่นตลอดมา เพราะว่ามันเป็นผล ที่เห็นได้ใช่มั้ยคะ
0 ช่วยเล่าเหตุการณ์วันนั้นที่เกิดอุบัติเหตุได้มั้ยคะ
ตอนนั้นครบ 8 เดือนพอดี ได้บินมาหลายครั้งแล้ว วันนั้นเป็นวันธรรมดา ปี 2004 เดือนที่ 11 ลุกขึ้นมาตอนตี 4 ตี 5 เริ่มบิน 6 โมงเช้า แทมมี่อยู่อิรัก เมืองบาลาสเหนือจากแบกแดดไปสัก 45 นาที
0 ช่วงนั้นเหตุการณ์ไม่สงบใช่ไหมคะ
ไม่สงบค่ะ ตอนนั้นรบหนักมาก แล้วทุกอย่างกำลังจะจบแล้ว จะบินกลับไปที่สนามบิน แล้วบังเอิญมีวิทยุบอกว่ามีของที่จะต้องส่งไป เขาบอกให้ย้อนมาทางนี้ได้มั้ย เราก็เลยคิดว่าจะช่วย ก็เลยย้อนไปรับของ กำลังจะบินกลับ ก็โดนยิง แล้วก็มันเป็นจรวดอาร์พีจี ที่เห็นเป็นขาวๆ เหล็กยาวๆ เขายิงอันนั้นน่ะค่ะ ยิงหลายลูก แต่ลูกหนึ่งมันโดนเก้าอี้ของแทมมี่ มันโดนตรงขาแทมมี่เลย ไม่ใช่ว่าตัดขาออก แต่ขามันหายไปเลย มันกลายเป็นน้ำ (พูดปนน้ำเสียงหัวเราะ) มันบอกไม่ถูก
0 แล้วรู้สึกตัวมั้ย
ตอนนั้นแทมมี่ไม่รู้ว่าขาไม่มีแล้ว เพราะว่าเป็นคนขับเครื่องบิน เราจะต้องขับต่อไป แทมมี่เลยพยายามบินให้ถึงแผ่นดิน เพราะว่าเรามีนักบินกัน 2 คนในเครื่อง แทมมี่พยายามพูดกับเขา แต่เขาไม่ตอบ แล้วไม่รู้ว่าวิทยุของเรามันดับไปหมด แทมมี่คิดว่าตัวเองที่ไม่เป็นไร คิดว่าคนอื่นบาดเจ็บ และทุกคนก็คิดว่าคนอื่นบาดเจ็บ แล้วตัวเองไม่เป็นไร
0 รู้สึกเจ็บมั้ย ทำอะไรต่อหลังจากนั้น
ไม่รู้สึกเจ็บ จำไม่ได้ว่าเจ็บหรือไม่เจ็บ รู้เพียงว่าต้องเอาเครื่องบินลงถึงแผ่นดิน เพราะรู้สึกว่าเครื่องบินมันจะเสีย คงจะบินต่อได้อีกไม่นาน จะต้องจอดมัน เลยไม่ได้ดูว่าตัวเองมีขาหรือไม่มีขา ดูแต่ข้างนอก เพราะหาแผ่นดิน ตอนนั้นข้างล่างมีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น ไม่มีที่จอด มันกินเวลาไม่กี่นาที แต่รู้สึกมันหลายชั่วโมง แต่ความจริงแล้ว มันแค่สัก 1-2 นาทีเอง ถึงแผ่นดินแล้วแทมมี่พยายามเอื้อมมือดับเครื่องยนต์ แล้วก็สลบไป ความจริงนักบินคนที่ 2 เพื่อนของแทมมี่ชื่อ แดน เขาเป็นคนบินมากที่สุด เพราะว่าเขาไม่เป็นไร นอกจากเขาโดนเผาจากระเบิดที่โดนแทมมี่ แล้วเขาเป็นคนที่อุ้มแทมมี่ออกจากเครื่องบิน
0 เหตุการณ์วันนั้นได้บทเรียน หรือแง่คิดอะไรบ้างคะ
แทมมี่รู้ว่าได้พยายามบินจนกระทั่งถึงวินาทีสุดท้ายใช่มั้ยคะ และหลังจากสิ่งที่ยากลำบากเกิดขึ้น เราไม่ได้เลิกทำงาน เราพยายามทำจนสำเร็จ นี่คือทำให้แทมมี่รู้สึกถึงอิสรภาพ ว่าชีวิตใหม่นี้ เราทำอะไรก็ได้ เราไม่นึกถึงสิ่งที่ไม่สำคัญในชีวิต ไม่ได้สนใจว่า บ้านฉันวันนี้ไม่ค่อยสะอาด ไม่ได้เช็ดบ้าน มันไม่สำคัญใช่มั้ยคะ สิ่งที่สำคัญคือ หางานทำที่มันใหญ่กว่าตัวเอง หางานทำที่จะช่วยคนอื่น เพราะอันนี้มันสำคัญ ไม่ใช่ว่าไปหาเงินมากขึ้น สำหรับซื้อรถคันที่ 2 คันที่ 3
0 ไม่ได้คิดถึงตัวเองเลยหรือ
ตามจริงก็คิดถึงตัวเองเหมือนกันใช่มั้ยค่ะ แต่ไม่ได้คิดถึงสิ่งอื่น เพราะว่าแทมมี่ทำตามหัวใจ ทำตามที่แทมมี่มีความสุขมากที่สุด แล้วพยายามทำเต็มที่ที่ชีวิตยังเหลืออยู่ เพราะว่าเกือบจะไม่มีชีวิตแล้ว วันนั้น เช้าวันที่จะบิน ไม่รู้ว่าจะเป็นวันสุดท้ายของแทมมี่ ไม่ใช่ว่าวันนี้เราลุก แล้วคิดว่า โอ้เรากำลังจะตาย จะต้องรีบทำอะไรใช่มั้ยค่ะ ซึ่งเดี๋ยวนี้ ทุกๆ วัน แทมมี่ลุกขึ้น บอกกับตัวเองว่า โอ้เราโชคดีจังเลย ฉันไม่ได้ตาย วันนี้เราจะทำอะไรได้หลายอย่าง มันเปลี่ยนความคิดเลย
0 ตรงนี้หรือเปล่า ที่ทำให้เราก้าวเข้าสู่เส้นทางการเมือง
ใช่ค่ะ ตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาลทหาร แทมมี่ได้ตำแหน่งสูงที่สุดในพวกเราที่บาดเจ็บมา สัก 5-6 เดือน ได้ตำแหน่ง พันตรี ซึ่งตอนนั้นอายุ 36 ปีแล้ว ลูกน้องอายุสัก 19-24 แล้วถ้าลูกน้องมีเรื่องอะไร เขาก็มาหาเรา แล้วแทมมี่ก็ได้โทรไปหาวุฒิสมาชิกของรัฐอิลลินอยส์ ไปรบกวนท่านอยู่เรื่อย อย่างทหารคนนี้เงินเดือนไม่ออก ทำไมไม่ให้เงินเดือนเขา หรือว่ามีเรื่องอะไร
จนกระทั่ง 6 เดือนหลังออกจากโรงพยาบาล ท่านโทรมาบอกว่า ทำไมเธอไม่ออกไปหาเสียงเอง ในเมื่อไม่พอใจสิ่งที่ประเทศเธอทำ หรือไม่พอใจในสวัสดิการต่างๆ เธอควรจะเปลี่ยนแปลง ตามจริงโรตารี่สากล เขาเก็บงานแทมมี่ไว้ เขาบอกว่า เมื่อไรที่เธอสามารถมาทำงานได้ ก็มาทำ เขาคอยแทมมี่ และเพื่อนๆ ที่นั่นเขาก็ช่วยเรา เขาก็รักเรา นึกไปนึกมานี่ควรจะทำอย่างอื่น เลยไปหาเสียงค่ะ
0 แล้วทำไมถึงเลือกพรรคเดโมแครตคะ
เดโมแครตกับลีพับลิกันนี่ความคิดไม่เหมือนกัน ลีพับลิกัน เขาคิดว่ารัฐบาลของสหรัฐ ควรจะเล็กลงที่สุด แล้วรัฐบาลของทุกรัฐ ควรจะมีอำนาจมากที่สุด แต่เดโมแครตถือว่า รัฐบาลนี่ควรจะมีการช่วยคนที่ไม่สามารถช่วยตัวเอง รัฐบาลจะต้องช่วยคนพิการ หรือว่าบางคนโชคไม่ดี หรือเกิดมาในครอบครัวคนจน ไปมหาวิทยาลัยไม่ได้ รัฐบาลควรจะช่วยให้เขาไปมหาวิทยาลัยใช่มั้ยคะ
ลีพับลิกัน ถือว่า สิ่งที่เราได้รับนี่ เราทำเอง ถ้าหากว่าเรามีอุบัติเหตุแต่เราไม่ได้ซื้อประกันชีวิต นี่เป็นความคิดของเราเอง ไม่ได้เป็นเรื่องของรัฐบาล แต่เดโมแครตถือว่า อ้าวลูกเขาช่วยตัวเองไม่ได้ เราควรจะช่วยลูกเขาให้ได้ มันความคิดคนละอย่าง
0 คุณแทมมี่มีประสบการณ์ที่ไม่ดีนัก ในความคิดส่วนตัวคิดว่าควรจะมีทหารสหรัฐในอิรักต่อไปมั้ย
ความคิดของตัวเอง ไม่ใช่เป็นความคิดของอเมริกา หรือรัฐของแทมมี่ แทมมี่คิดว่า ไม่ควรไปที่อิรัก ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว แต่ถ้าจะเอาทหารอเมริกันออก เราจะต้องเอาออกโดยรัฐบาลของเขา เขาจะได้ดูแลตัวเองได้ เพราะว่าถ้าดึงทหารอเมริกันออกทันที เขาจะรบกัน เขาจะฆ่ากันตาย แต่รัฐบาลของเขาควรจะดูแลตัวเองด้วย
เราควรจะตั้งเวลาว่า ภายในระยะเวลา 6 เดือนนี้ บุซตัส และอัล-ไกดา เราควรดึงปืนของเขาออก หรือว่าในเวลา 6 เดือน ควรจะผ่านกฎหมายอะไร แล้วถ้าผ่านได้ในระยะที่เราให้เธอ เราจะอยู่ต่อ เราจะช่วยต่อ เพราะว่ารัฐบาลของเขาก็ควรจะดูแลตัวเอง เพราะว่าทุกวันนี้ ก็มีแต่ชาวอิรักฆ่าชาวอิรัก ถ้าเขาไม่เลิกฆ่ากัน ทำไมจะให้ทหารอเมริกันไปตายให้เขาใช่มั้ยคะ
0 แล้วมองบทบาทอเมริกายังไงคะ เพราะบางทีคนมองเป็นเจ้าโลก ใครมีปัญหาอะไร ต้องลงไปเคลียร์ให้ทุกประเทศ
แทมมี่รู้สึกว่า เราควรจะจัดเรื่องของประเทศของเราเองก่อนใช่มั้ยคะ เพราะว่าตั้งแต่ตอนเด็กอยากเป็นทูต คิดว่าการใช้ทูต มันสำคัญมากกว่าการใช้ทหาร การใช้สงคราม แต่บางทีมันก็เหมือนสงครามโลกครั้งที่ 2 คือมันจะต้องมี แต่ว่าสงครามอันอื่น เราควรจะใช้ทูตก่อนที่จะใช้ความรุนแรง
0 แล้วมองสถานการณ์การเมืองไทย เป็นอย่างไรบ้างค่ะ จากสายตาคนนอก
แทมมี่เห็นว่า ประชาธิปไตยของไทยแข็งแรงขึ้น จนกระทั่งคนไทยมีอิสรภาพ ที่จะพูดตามความคิดของตัวเอง ถึงแม้หนังสือพิมพ์จะเขียนตามที่คิด แม้แต่ไม่เห็นตรงกับรัฐบาลของตัวเอง นี่เป็นสิ่งที่จะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากประชาธิปไตยอ่อน หรือไม่แข็งแรง นี่คือสิ่งที่มองเห็นว่าเมืองไทยเจริญขึ้น
0 แต่ตอนนี้ประชาธิปไตยไม่ค่อยเต็มที่นัก แทมมี่รู้ใช่มั้ย
ใช่ เข้าใจค่ะ คนไทยยังมีโอกาส ยังมีอิสรภาพ จะพูดว่า ตัวเองใช่หรือไม่ใช่ นี่มันเป็นเพราะว่า คนไทยมีอิสรภาพ ว่า ตามจริง ประชาธิปไตยของคนไทยแข็งแรง จนกระทั่งคนไทยยังยืนพูดได้ว่า รัฐบาลของฉันดีหรือไม่ดี ถ้ามันไม่แข็งแรง หมายความว่า จะทำไม่ได้แบบนี้ ทุกคนจะโดนเข้าคุกใช่มั้ยคะ
0 อะไรที่ทำให้แทมมี่เป็นที่ยอมรับในเวทีการเมือง
คงเป็นเพราะว่า แทมมี่เป็นทหาร แม้แต่สตรีที่ออกหาเสียง หลายครั้งเขาก็ยังไม่เชื่อว่าแข็งแรงพอ ในเมื่อ แทมมี่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา และบอกว่าฉันเข้าใจในสงคราม และก็ผ่านมาแล้ว เขารู้ว่าแทมมี่เข้มแข็ง เพราะแทมมี่คิดอะไรจะพูดออกมา จะไม่อาย แล้วถ้าหากว่า เขาผิด ก็จะบอกว่าเขาผิด เราควรจะทำอย่างนี้ และจะไม่ยอมรับให้คนอื่นกดเรา นี่เพราะแทมมี่ได้ชีวิตใหม่มา และจะไม่คอยให้คนอื่น ให้อนุญาตกับตัวเอง ถ้าเราต้องการทำ ก็ทำไปสิ
0 ดูแทมมี่เป็นคนที่มั่นใจตัวเองมาก
เพราะแทมมี่ช่วยตัวเองมาตลอด และจะไม่คิดเรื่องการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ซึ่งผู้หญิงทั่วไปก็ไม่ควรทำ เพราะนั่นเสมือนเป็นการปิดกั้นโอกาสที่ดีของคนอื่น และทุกวันนี้เวลาจะทำอะไร ก็จะคิดว่าตัวเองเป็นแทมมี่ก่อน ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนพิการ
0 มีแพลนจะลงเล่นการเมืองอีกไหมคะ
ก็ยังมีนะคะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ คือสักปี 2008 ยังมีเวลา ยังไม่ได้ตัดสินใจคะ
0 ไม่คิดจะกลับมาบ้านเราบ้างหรือ
แทมมี่ยังมีภาระสำคัญที่รัฐอิลลินอยส์ ที่จะยังต้องดูแลเพื่อนๆ ที่เป็นทหารผ่านศึกอยู่ค่ะ
แทมมี่ เกิดในประเทศไทย มารดาชื่อ ละไม บิดาชื่อ นายแฟล็งกิน คัดเวิร์ด เป็นเจ้าหน้าที่องค์การสหประชาชาติประจำอยู่หลายประเทศในแถบเอเชีย เมื่ออายุได้ 16 ปี ติดตามครอบครัวย้ายไปอยู่ที่รัฐฮาวาย สหรัฐ เรียนจบปริญญาตรีด้านรัฐศาสตร์ จาก ม.ฮาวาย และจบปริญญาโทด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ จาก ม.จอร์จ วอชิงตัน
ปี 2533 เข้าร่วมฝึกเป็นทหารกองหนุน ขณะศึกษาที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และประจำการเป็นทหารกองหนุนของกองทัพบกในรัฐอิลลินอยส์ปี 2535 มียศระดับเมเจอร์อยู่ในกองทัพ เข้ารับการฝึกเป็นนักบินเฮลิคอปเตอร์ และระหว่างทำงานที่สำนักงานใหญ่ขององค์การโรตารีสากล ก็เรียนปริญญาเอกด้านรัฐศาสตร์ ที่ ม.นอร์ทเทิร์นอิลลินอยส์ และถูกเกณฑ์ไปร่วมสงครามอิรัก
เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2547 ทำหน้าที่นักบินผู้ช่วยของเครื่องเฮลิคอปเตอร์แบล็ค ฮอล์ค บินตรวจทางเหนือของกรุงแบกแดด เฮลิคอปเตอร์ถูกจรวดของฝ่ายตรงข้ามจนเกิดระเบิด แม้จะได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่แทมมี่ก็ช่วยนักบินนำเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงได้อย่างปลอดภัยก่อนจะหมดสติไป และฟื้นขึ้นมาในอีก 10 วันต่อมา ที่โรงพยาบาลในรัฐแมริแลนด์ และสูญเสียขาทั้ง 2 ข้าง ส่วนแขนขวาหักหลายท่อน ต้องใช้เวลารักษาอยู่นาน ช่วงรักษาตัวออกพูดปราศรัยสร้างกำลังใจให้ทหารผ่านศึก เคยร่วมการแถลงผลงานของรัฐบาล และเข้าให้การต่อสภาคองเกรส เพื่อกระตุ้นให้เพิ่มสวัสดิการต่างๆ ด้านการแพทย์แก่ทหารผ่านศึก ปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการองค์การทหารผ่านศึกประจำรัฐอิลลินอยส์ จากการที่อุทิศตัวเพื่อส่วนรวมจึงได้รับเลือกจากพรรคเดโมแครตให้เป็นตัวแทนพรรคลงสมัคร ส.ส.เขต 6 ของรัฐอิลลินอยส์ โดยบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ ช่วยหาเสียงในเดือนตุลาคมนี้ ขณะที่ชาวไทยในชิคาโกและใกล้เคียงก็จัดงานระดมหาทุนช่วยเหลือเต็มที่หวังให้เป็นคนไทยคนแรกในวงการเมืองของสหรัฐ
นันทพร ไวศยะสุวรรณ์
-->http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7163452low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23110.php)
ห้วงเวลาแค่ 6 วัน ที่ "แทมมี่" พ.ต.(หญิง) ลัดดา แทมมี่ ดั๊คเวิร์ธ กลับเมืองไทย แม้จะไม่เป็นข่าวใหญ่โต แต่เธอเดินสายพูดคุยกับกลุ่มสตรี นักศึกษา และคนพิการ แทบจะทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ ราวกับเป็นทูตแห่งความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว
คงยังจำกันได้ ข่าวของนักบินสาวลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ถูกโจมตีด้วยระเบิดอาร์พีจี ขณะปฏิบัติภารกิจลาดตระเวนที่ประเทศอิรัก ในเดือนพฤศจิกายน ปี 2547 ห้องนักบินในเฮลิคอปเตอร์แบล็คฮอว์คที่เธอขับระเบิด เธอได้รับบาดเจ็บ แต่กลับไม่รู้สึกตัว รู้แต่เพียงว่าต้องนำเฮลิคอปเตอร์แลนดิ้ง เพื่อให้ลูกน้องปลอดภัยให้ได้ จากนั้นเธอก็หมดสติไป http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7163425low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23111.php)
11 วันหลังที่เธอไม่รู้สึกตัว เธอคงไม่ได้เผื่อใจคิดว่า เมื่อฟื้นตื่นขึ้นมา จะต้องพบกับความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต
ใช่แล้ว แรงระเบิดทำให้ขาเธอขาดทั้งสองข้าง!!
แทมมี่ กลายเป็นผู้พิการนับแต่บัดนั้น แต่ทำไมเธอถึงไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7163454low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23112.php)
"เวลาที่ท้อแท้ หรือเจอเหตุการณ์ที่ยากลำบาก แทมมี่จะคิดถึงเหตุการณ์วันนั้น "แดน" เพื่อนนักบินร่วมที่ย้อนกลับไปนำร่างของฉัน ที่ใครๆ คิดว่าน่าจะเสียชีวิตแล้ว เพราะสภาพของฉันตอนนั้นขาดเกือบค่อนตัว ขาข้างขวาขาดถึงสะโพก ขาด้านซ้ายขาดช่วงหัวเข่า ทั้งที่เขาตัดสินใจที่จะไม่ทำก็ได้ หรืออาจเป็นเพราะไม่อยากให้ร่างแทมมี่ ถูกฝ่ายตรงข้ามลากประจานไปตามท้องถนน แล้วมีโทรทัศน์เผยแพร่ภาพออกไปทั่วโลก
แทมมี่ รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อนมาก เพราะเป็นช่วงที่เขาต้องตัดสินใจในสภาวะที่ยากลำบากที่สุด แต่ในเมื่อ "แดน" ผ่านพ้นช่วงนั้นมาได้ แทมมี่ก็ต้องทำทุกอย่างที่ยากลำบากได้ด้วยเช่นกัน" แทมมี่ กล่าวบนเวทีสัมมนา "บทบาทผู้นำสตรี" ที่สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์ หรือนิด้า จัดขึ้นเมื่อวันก่อน
กำลังใจดีเยี่ยมขนาดนี้ จึงไม่แปลกใจที่วันหนึ่งเธอจะลุกขึ้นมา สมัครชิง ส.ส.เขต 6 ของรัฐอิลลินอยส์ ในนามตัวแทนพรรคเดโมแครต โดยบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีสหรัฐช่วยหาเสียงให้ แต่นั่นยังไม่น่าทึ่งเท่ากับเธอเกือบชนะการเลือกตั้ง ถ้ามีคะแนนตีตื้นขึ้นมาอีกแค่ 1.5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7159916low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23113.php)
และในวันที่สถานทูตอเมริกาจัดงานเลี้ยงต้อนรับเธอ "คม ชัด ลึก" จึงมีเวลาพูดคุย เพื่อให้รู้จักหญิงเหล็กคนนี้ยิ่งขึ้น
* * * * * *
0 เล่าประวัติชีวิตหน่อย คุณพ่อคุณแม่พบรักกันได้อย่างไรคะ http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7159920low.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23114.php)
คุณพ่อมาเมืองไทย หลังจากที่ได้เป็นทหารเวียดนามนะคะ แล้วชอบเมืองไทยเลยย้ายมาอยู่เมืองไทย ไม่ได้กลับไปที่อเมริกา ทำงานกับสหประชาชาติแล้วได้พบคุณแม่ก็แต่งงานอยู่ที่เมืองไทย แทมมี่เกิดที่กรุงเทพฯ แล้วก็โตที่นี่จนกระทั่ง 8 ขวบ เรียนที่โรงเรียนเซนต์จอห์น ถึง ป.3 หลังจากนั้นคุณพ่อถูกส่งไปที่อินโดนีเซีย เลยอยู่ที่อินโดนีเซียอีก 7-8 ปี งานของคุณพ่อต้องย้ายประเทศอยู่เรื่อยๆ คุณพ่อเลิกเป็นทหารหลังจากแทมมี่เกิด 2 ปี แทมมี่มีน้องชายอีกคน
0 แทมมี่ก็เติบโตและอยู่ที่อเมริกาตลอดหรือเปล่าคะ
ใช่คะ ไปเรียนมหาวิทยาลัยจนจบปริญญาตรี หลังจากนั้นต่อปริญญาโท หลังจากปริญญาโทย้ายไปอิลลินอยส์เรียนปริญญาเอก อยู่ที่นั่นเลยได้เป็นทหาร และอยู่ที่นั่นมาตลอด http://www.komchadluek.net/2007/06/18/images/7159915low_copy5.jpg (http://www.komchadluek.net/2007/06/18/photo_23115.php)
0 ทำไมถึงชอบเป็นทหารคะ
ชอบความมีระเบียบ วินัย ความรักชาติของตัวเอง
0 ได้สายเลือดมาจากคุณพ่อ
ใช่คะ คุณพ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องทหารนะคะ ความจริงไม่เคยคิดจะให้แทมมี่เป็นทหารเลย ตอนโตขึ้นคิดว่าอยากจะเป็นทูตนะคะ แต่หลังจากอยู่ที่นั่นได้ไปทำงานที่โรตารี่สากล เลยชอบการเอ็นจีโอน่ะค่ะ เอ็นจีโอที่ช่วยคน เลยเป็นทั้งทหารและทำงานที่โรตารี่ และกำลังเรียนปริญญาเอก 3 อย่างพร้อมกัน แต่ถูกส่งไปอิรัก เลยยังไม่สำเร็จปริญญาเอก
0 เป็นนักบินด้วย เราเลือกเอง หรืออยู่ในหลักสูตรคะ
แทมมี่เลือกเอง เพราะว่าตอนกำลังจะได้เป็นนายร้อย ทุกคนต้องเลือกว่าต้องการทำงานอะไร ในการเป็นทหาร แต่สำหรับผู้ชายแม้แต่ต้องการเรียนทางอื่น เขาต้องเลือกใน 5 อย่าง คือ 3 จาก 5 ต้องเป็นการรบสงคราม ที่นี้เห็นว่าในเมื่อจะได้เป็นทหาร ต้องการตำแหน่งเหมือนกับผู้ชาย ต้องการได้เงินเดือนเท่ากับผู้ชาย ต้องการให้เขาเคารพได้เท่ากับผู้ชาย ทำไมจะต้องกลัวอันตราย มันไม่ได้เป็นเพราะว่าเราต้องการจะไปรบ แต่มันเป็นเพราะว่า ถ้าเราต้องการจะเสมอภาคกัน ก็ควรจะทำให้ได้เหมือนกัน แล้วตอนนั้นมีงานอย่างเดียวที่ทหารจะรับผู้หญิง คือนักขับเครื่องบิน
0 ความที่เป็นผู้หญิง มีอุปสรรคอะไรบ้างมั้ย
ไม่มีนะคะ แต่มันไม่ได้ธรรมดาที่มีผู้หญิง ตอนแรกๆ ต้องทำให้คนรู้ว่าเราเก่งเท่ากัน ทำได้เท่ากัน มีคนคอยดูว่าเราทำได้หรือเปล่า ปกติต้องฝึกบินทุกวัน 2 ชั่วโมง แต่แทมมี่ต้องฝึก 4 ชั่วโมง เพราะว่าต้องการไม่ให้ใครคิดว่าเราขี้เกียจหรือเราทำไม่ได้ เราเรียนด้วยกันประมาณ 40 กว่าคน แทมมี่ได้คะแนนเป็นคนที่ 3 เราก็ต้องพยายามทำให้ได้ดีเท่ากับเขา แล้วในเมื่อเราทำได้ เขาก็ต้องยอมรับ แทมมี่ก็เลยได้ตำแหน่งขึ้นเท่ากับคนอื่นตลอดมา เพราะว่ามันเป็นผล ที่เห็นได้ใช่มั้ยคะ
0 ช่วยเล่าเหตุการณ์วันนั้นที่เกิดอุบัติเหตุได้มั้ยคะ
ตอนนั้นครบ 8 เดือนพอดี ได้บินมาหลายครั้งแล้ว วันนั้นเป็นวันธรรมดา ปี 2004 เดือนที่ 11 ลุกขึ้นมาตอนตี 4 ตี 5 เริ่มบิน 6 โมงเช้า แทมมี่อยู่อิรัก เมืองบาลาสเหนือจากแบกแดดไปสัก 45 นาที
0 ช่วงนั้นเหตุการณ์ไม่สงบใช่ไหมคะ
ไม่สงบค่ะ ตอนนั้นรบหนักมาก แล้วทุกอย่างกำลังจะจบแล้ว จะบินกลับไปที่สนามบิน แล้วบังเอิญมีวิทยุบอกว่ามีของที่จะต้องส่งไป เขาบอกให้ย้อนมาทางนี้ได้มั้ย เราก็เลยคิดว่าจะช่วย ก็เลยย้อนไปรับของ กำลังจะบินกลับ ก็โดนยิง แล้วก็มันเป็นจรวดอาร์พีจี ที่เห็นเป็นขาวๆ เหล็กยาวๆ เขายิงอันนั้นน่ะค่ะ ยิงหลายลูก แต่ลูกหนึ่งมันโดนเก้าอี้ของแทมมี่ มันโดนตรงขาแทมมี่เลย ไม่ใช่ว่าตัดขาออก แต่ขามันหายไปเลย มันกลายเป็นน้ำ (พูดปนน้ำเสียงหัวเราะ) มันบอกไม่ถูก
0 แล้วรู้สึกตัวมั้ย
ตอนนั้นแทมมี่ไม่รู้ว่าขาไม่มีแล้ว เพราะว่าเป็นคนขับเครื่องบิน เราจะต้องขับต่อไป แทมมี่เลยพยายามบินให้ถึงแผ่นดิน เพราะว่าเรามีนักบินกัน 2 คนในเครื่อง แทมมี่พยายามพูดกับเขา แต่เขาไม่ตอบ แล้วไม่รู้ว่าวิทยุของเรามันดับไปหมด แทมมี่คิดว่าตัวเองที่ไม่เป็นไร คิดว่าคนอื่นบาดเจ็บ และทุกคนก็คิดว่าคนอื่นบาดเจ็บ แล้วตัวเองไม่เป็นไร
0 รู้สึกเจ็บมั้ย ทำอะไรต่อหลังจากนั้น
ไม่รู้สึกเจ็บ จำไม่ได้ว่าเจ็บหรือไม่เจ็บ รู้เพียงว่าต้องเอาเครื่องบินลงถึงแผ่นดิน เพราะรู้สึกว่าเครื่องบินมันจะเสีย คงจะบินต่อได้อีกไม่นาน จะต้องจอดมัน เลยไม่ได้ดูว่าตัวเองมีขาหรือไม่มีขา ดูแต่ข้างนอก เพราะหาแผ่นดิน ตอนนั้นข้างล่างมีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น ไม่มีที่จอด มันกินเวลาไม่กี่นาที แต่รู้สึกมันหลายชั่วโมง แต่ความจริงแล้ว มันแค่สัก 1-2 นาทีเอง ถึงแผ่นดินแล้วแทมมี่พยายามเอื้อมมือดับเครื่องยนต์ แล้วก็สลบไป ความจริงนักบินคนที่ 2 เพื่อนของแทมมี่ชื่อ แดน เขาเป็นคนบินมากที่สุด เพราะว่าเขาไม่เป็นไร นอกจากเขาโดนเผาจากระเบิดที่โดนแทมมี่ แล้วเขาเป็นคนที่อุ้มแทมมี่ออกจากเครื่องบิน
0 เหตุการณ์วันนั้นได้บทเรียน หรือแง่คิดอะไรบ้างคะ
แทมมี่รู้ว่าได้พยายามบินจนกระทั่งถึงวินาทีสุดท้ายใช่มั้ยคะ และหลังจากสิ่งที่ยากลำบากเกิดขึ้น เราไม่ได้เลิกทำงาน เราพยายามทำจนสำเร็จ นี่คือทำให้แทมมี่รู้สึกถึงอิสรภาพ ว่าชีวิตใหม่นี้ เราทำอะไรก็ได้ เราไม่นึกถึงสิ่งที่ไม่สำคัญในชีวิต ไม่ได้สนใจว่า บ้านฉันวันนี้ไม่ค่อยสะอาด ไม่ได้เช็ดบ้าน มันไม่สำคัญใช่มั้ยคะ สิ่งที่สำคัญคือ หางานทำที่มันใหญ่กว่าตัวเอง หางานทำที่จะช่วยคนอื่น เพราะอันนี้มันสำคัญ ไม่ใช่ว่าไปหาเงินมากขึ้น สำหรับซื้อรถคันที่ 2 คันที่ 3
0 ไม่ได้คิดถึงตัวเองเลยหรือ
ตามจริงก็คิดถึงตัวเองเหมือนกันใช่มั้ยค่ะ แต่ไม่ได้คิดถึงสิ่งอื่น เพราะว่าแทมมี่ทำตามหัวใจ ทำตามที่แทมมี่มีความสุขมากที่สุด แล้วพยายามทำเต็มที่ที่ชีวิตยังเหลืออยู่ เพราะว่าเกือบจะไม่มีชีวิตแล้ว วันนั้น เช้าวันที่จะบิน ไม่รู้ว่าจะเป็นวันสุดท้ายของแทมมี่ ไม่ใช่ว่าวันนี้เราลุก แล้วคิดว่า โอ้เรากำลังจะตาย จะต้องรีบทำอะไรใช่มั้ยค่ะ ซึ่งเดี๋ยวนี้ ทุกๆ วัน แทมมี่ลุกขึ้น บอกกับตัวเองว่า โอ้เราโชคดีจังเลย ฉันไม่ได้ตาย วันนี้เราจะทำอะไรได้หลายอย่าง มันเปลี่ยนความคิดเลย
0 ตรงนี้หรือเปล่า ที่ทำให้เราก้าวเข้าสู่เส้นทางการเมือง
ใช่ค่ะ ตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาลทหาร แทมมี่ได้ตำแหน่งสูงที่สุดในพวกเราที่บาดเจ็บมา สัก 5-6 เดือน ได้ตำแหน่ง พันตรี ซึ่งตอนนั้นอายุ 36 ปีแล้ว ลูกน้องอายุสัก 19-24 แล้วถ้าลูกน้องมีเรื่องอะไร เขาก็มาหาเรา แล้วแทมมี่ก็ได้โทรไปหาวุฒิสมาชิกของรัฐอิลลินอยส์ ไปรบกวนท่านอยู่เรื่อย อย่างทหารคนนี้เงินเดือนไม่ออก ทำไมไม่ให้เงินเดือนเขา หรือว่ามีเรื่องอะไร
จนกระทั่ง 6 เดือนหลังออกจากโรงพยาบาล ท่านโทรมาบอกว่า ทำไมเธอไม่ออกไปหาเสียงเอง ในเมื่อไม่พอใจสิ่งที่ประเทศเธอทำ หรือไม่พอใจในสวัสดิการต่างๆ เธอควรจะเปลี่ยนแปลง ตามจริงโรตารี่สากล เขาเก็บงานแทมมี่ไว้ เขาบอกว่า เมื่อไรที่เธอสามารถมาทำงานได้ ก็มาทำ เขาคอยแทมมี่ และเพื่อนๆ ที่นั่นเขาก็ช่วยเรา เขาก็รักเรา นึกไปนึกมานี่ควรจะทำอย่างอื่น เลยไปหาเสียงค่ะ
0 แล้วทำไมถึงเลือกพรรคเดโมแครตคะ
เดโมแครตกับลีพับลิกันนี่ความคิดไม่เหมือนกัน ลีพับลิกัน เขาคิดว่ารัฐบาลของสหรัฐ ควรจะเล็กลงที่สุด แล้วรัฐบาลของทุกรัฐ ควรจะมีอำนาจมากที่สุด แต่เดโมแครตถือว่า รัฐบาลนี่ควรจะมีการช่วยคนที่ไม่สามารถช่วยตัวเอง รัฐบาลจะต้องช่วยคนพิการ หรือว่าบางคนโชคไม่ดี หรือเกิดมาในครอบครัวคนจน ไปมหาวิทยาลัยไม่ได้ รัฐบาลควรจะช่วยให้เขาไปมหาวิทยาลัยใช่มั้ยคะ
ลีพับลิกัน ถือว่า สิ่งที่เราได้รับนี่ เราทำเอง ถ้าหากว่าเรามีอุบัติเหตุแต่เราไม่ได้ซื้อประกันชีวิต นี่เป็นความคิดของเราเอง ไม่ได้เป็นเรื่องของรัฐบาล แต่เดโมแครตถือว่า อ้าวลูกเขาช่วยตัวเองไม่ได้ เราควรจะช่วยลูกเขาให้ได้ มันความคิดคนละอย่าง
0 คุณแทมมี่มีประสบการณ์ที่ไม่ดีนัก ในความคิดส่วนตัวคิดว่าควรจะมีทหารสหรัฐในอิรักต่อไปมั้ย
ความคิดของตัวเอง ไม่ใช่เป็นความคิดของอเมริกา หรือรัฐของแทมมี่ แทมมี่คิดว่า ไม่ควรไปที่อิรัก ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว แต่ถ้าจะเอาทหารอเมริกันออก เราจะต้องเอาออกโดยรัฐบาลของเขา เขาจะได้ดูแลตัวเองได้ เพราะว่าถ้าดึงทหารอเมริกันออกทันที เขาจะรบกัน เขาจะฆ่ากันตาย แต่รัฐบาลของเขาควรจะดูแลตัวเองด้วย
เราควรจะตั้งเวลาว่า ภายในระยะเวลา 6 เดือนนี้ บุซตัส และอัล-ไกดา เราควรดึงปืนของเขาออก หรือว่าในเวลา 6 เดือน ควรจะผ่านกฎหมายอะไร แล้วถ้าผ่านได้ในระยะที่เราให้เธอ เราจะอยู่ต่อ เราจะช่วยต่อ เพราะว่ารัฐบาลของเขาก็ควรจะดูแลตัวเอง เพราะว่าทุกวันนี้ ก็มีแต่ชาวอิรักฆ่าชาวอิรัก ถ้าเขาไม่เลิกฆ่ากัน ทำไมจะให้ทหารอเมริกันไปตายให้เขาใช่มั้ยคะ
0 แล้วมองบทบาทอเมริกายังไงคะ เพราะบางทีคนมองเป็นเจ้าโลก ใครมีปัญหาอะไร ต้องลงไปเคลียร์ให้ทุกประเทศ
แทมมี่รู้สึกว่า เราควรจะจัดเรื่องของประเทศของเราเองก่อนใช่มั้ยคะ เพราะว่าตั้งแต่ตอนเด็กอยากเป็นทูต คิดว่าการใช้ทูต มันสำคัญมากกว่าการใช้ทหาร การใช้สงคราม แต่บางทีมันก็เหมือนสงครามโลกครั้งที่ 2 คือมันจะต้องมี แต่ว่าสงครามอันอื่น เราควรจะใช้ทูตก่อนที่จะใช้ความรุนแรง
0 แล้วมองสถานการณ์การเมืองไทย เป็นอย่างไรบ้างค่ะ จากสายตาคนนอก
แทมมี่เห็นว่า ประชาธิปไตยของไทยแข็งแรงขึ้น จนกระทั่งคนไทยมีอิสรภาพ ที่จะพูดตามความคิดของตัวเอง ถึงแม้หนังสือพิมพ์จะเขียนตามที่คิด แม้แต่ไม่เห็นตรงกับรัฐบาลของตัวเอง นี่เป็นสิ่งที่จะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากประชาธิปไตยอ่อน หรือไม่แข็งแรง นี่คือสิ่งที่มองเห็นว่าเมืองไทยเจริญขึ้น
0 แต่ตอนนี้ประชาธิปไตยไม่ค่อยเต็มที่นัก แทมมี่รู้ใช่มั้ย
ใช่ เข้าใจค่ะ คนไทยยังมีโอกาส ยังมีอิสรภาพ จะพูดว่า ตัวเองใช่หรือไม่ใช่ นี่มันเป็นเพราะว่า คนไทยมีอิสรภาพ ว่า ตามจริง ประชาธิปไตยของคนไทยแข็งแรง จนกระทั่งคนไทยยังยืนพูดได้ว่า รัฐบาลของฉันดีหรือไม่ดี ถ้ามันไม่แข็งแรง หมายความว่า จะทำไม่ได้แบบนี้ ทุกคนจะโดนเข้าคุกใช่มั้ยคะ
0 อะไรที่ทำให้แทมมี่เป็นที่ยอมรับในเวทีการเมือง
คงเป็นเพราะว่า แทมมี่เป็นทหาร แม้แต่สตรีที่ออกหาเสียง หลายครั้งเขาก็ยังไม่เชื่อว่าแข็งแรงพอ ในเมื่อ แทมมี่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา และบอกว่าฉันเข้าใจในสงคราม และก็ผ่านมาแล้ว เขารู้ว่าแทมมี่เข้มแข็ง เพราะแทมมี่คิดอะไรจะพูดออกมา จะไม่อาย แล้วถ้าหากว่า เขาผิด ก็จะบอกว่าเขาผิด เราควรจะทำอย่างนี้ และจะไม่ยอมรับให้คนอื่นกดเรา นี่เพราะแทมมี่ได้ชีวิตใหม่มา และจะไม่คอยให้คนอื่น ให้อนุญาตกับตัวเอง ถ้าเราต้องการทำ ก็ทำไปสิ
0 ดูแทมมี่เป็นคนที่มั่นใจตัวเองมาก
เพราะแทมมี่ช่วยตัวเองมาตลอด และจะไม่คิดเรื่องการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ซึ่งผู้หญิงทั่วไปก็ไม่ควรทำ เพราะนั่นเสมือนเป็นการปิดกั้นโอกาสที่ดีของคนอื่น และทุกวันนี้เวลาจะทำอะไร ก็จะคิดว่าตัวเองเป็นแทมมี่ก่อน ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนพิการ
0 มีแพลนจะลงเล่นการเมืองอีกไหมคะ
ก็ยังมีนะคะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ คือสักปี 2008 ยังมีเวลา ยังไม่ได้ตัดสินใจคะ
0 ไม่คิดจะกลับมาบ้านเราบ้างหรือ
แทมมี่ยังมีภาระสำคัญที่รัฐอิลลินอยส์ ที่จะยังต้องดูแลเพื่อนๆ ที่เป็นทหารผ่านศึกอยู่ค่ะ
แทมมี่ เกิดในประเทศไทย มารดาชื่อ ละไม บิดาชื่อ นายแฟล็งกิน คัดเวิร์ด เป็นเจ้าหน้าที่องค์การสหประชาชาติประจำอยู่หลายประเทศในแถบเอเชีย เมื่ออายุได้ 16 ปี ติดตามครอบครัวย้ายไปอยู่ที่รัฐฮาวาย สหรัฐ เรียนจบปริญญาตรีด้านรัฐศาสตร์ จาก ม.ฮาวาย และจบปริญญาโทด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ จาก ม.จอร์จ วอชิงตัน
ปี 2533 เข้าร่วมฝึกเป็นทหารกองหนุน ขณะศึกษาที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และประจำการเป็นทหารกองหนุนของกองทัพบกในรัฐอิลลินอยส์ปี 2535 มียศระดับเมเจอร์อยู่ในกองทัพ เข้ารับการฝึกเป็นนักบินเฮลิคอปเตอร์ และระหว่างทำงานที่สำนักงานใหญ่ขององค์การโรตารีสากล ก็เรียนปริญญาเอกด้านรัฐศาสตร์ ที่ ม.นอร์ทเทิร์นอิลลินอยส์ และถูกเกณฑ์ไปร่วมสงครามอิรัก
เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2547 ทำหน้าที่นักบินผู้ช่วยของเครื่องเฮลิคอปเตอร์แบล็ค ฮอล์ค บินตรวจทางเหนือของกรุงแบกแดด เฮลิคอปเตอร์ถูกจรวดของฝ่ายตรงข้ามจนเกิดระเบิด แม้จะได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่แทมมี่ก็ช่วยนักบินนำเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงได้อย่างปลอดภัยก่อนจะหมดสติไป และฟื้นขึ้นมาในอีก 10 วันต่อมา ที่โรงพยาบาลในรัฐแมริแลนด์ และสูญเสียขาทั้ง 2 ข้าง ส่วนแขนขวาหักหลายท่อน ต้องใช้เวลารักษาอยู่นาน
ช่วงรักษาตัวออกพูดปราศรัยสร้างกำลังใจให้ทหารผ่านศึก เคยร่วมการแถลงผลงานของรัฐบาล และเข้าให้การต่อสภาคองเกรส เพื่อกระตุ้นให้เพิ่มสวัสดิการต่างๆ ด้านการแพทย์แก่ทหารผ่านศึก ปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการองค์การทหารผ่านศึกประจำรัฐอิลลินอยส์ จากการที่อุทิศตัวเพื่อส่วนรวมจึงได้รับเลือกจากพรรคเดโมแครตให้เป็นตัวแทนพรรคลงสมัคร ส.ส.เขต 6 ของรัฐอิลลินอยส์ โดยบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ ช่วยหาเสียงในเดือนตุลาคมนี้ ขณะที่ชาวไทยในชิคาโกและใกล้เคียงก็จัดงานระดมหาทุนช่วยเหลือเต็มที่หวังให้เป็นคนไทยคนแรกในวงการเมืองของสหรัฐ
</TD></TR></TBODY></TABLE>
http://www.komchadluek.net/2007/06/18/t006_123150.php?news_id=123150