พิชช่า!!!!

[กาลเวลา]

<TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD class=arttext>พิซซ่าทะเล
</TD><TD class=arttext vAlign=top align=right></TD></TR></TBODY></TABLE>
<TABLE cellSpacing=2 cellPadding=0 width=184 align=left border=0><TBODY><TR><TD>http://content.kapook.com/content/uploads/01_14104.jpg</TD></TR></TBODY></TABLE>ส่วนประกอบแป้งพิซซ่า ยีสต์แห้ง 7 กรัม น้ำตาลทราย 2 ช้อนชา น้ำอุ่น 3/4 ถ้วย แป้งขนมปัง 1/2 ถ้วย เกลือ 1/2 ช้อนชา

<DD>ส่วนประกอบหน้าพิซซ่า ซอสมะเขือเทศกระป๋อง 3/4 ถ้วย กุ้ง ปลาหมึก หอยแมลงภู่หรืออาหารทะเลอื่นๆ ตามชอบลวกให้สุกเล็กน้อย 120 กรัม ใบโหระพาสับหยาบ 1 ช้อนโต๊ะ พริกเขียวฝรั่งหั่นเป็นลูกเต๋าเล็ก 20 กรัม พริกแดงฝรั่งหั่นลูกเต๋า 10 กรัม หอมใหญ่หั่นเป็นแว่นบาง 1/2 ลูก มอสซาเรลล่าชีสขูดฝอย 1 ถ้วย พาร์เมซานชีสขูดฝอย 1/4 ถ้วย

วิธีทำ

<DD><DD>1. ผสมน้ำตาลทราย ยีสต์และน้ำในภาชนะให้ละลายเข้ากัน ระวังอย่าให้น้ำร้อนเกินไปเพราะจะทำให้ยีสต์ตาย

<DD>2. ผสมแป้งและเกลือให้เข้ากันแล้วใส่ส่วนผสมข้อ 1 ลงไป นวดให้กลมกลืนโดยใช้เวลาประมาณ 10 นาที แล้วรีดแผ่นแป้งให้หนาพอประมาณ ตัดเป็นแผ่นวงกลมเส้นผ่านศูนย์กลาง 30 ซ.ม.

<DD>3. ทาหน้าแป้งพิซซ่าด้วยซอสมะเขือเทศให้ทั่วแผ่น จัดเรียงอาหารทะเล โรยหน้าด้วยใบโหระพา พริก หอมใหญ่ ตามด้วยชีส อบที่อุณหภูมิ 190 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 20-25 นาที

<DD>สูตรโดยโรงแรมเรดิสัน



ข้อมูลจาก
http://content.kapook.com/content/uploads/matichon.jpg
หนังสือพิมพ์มติชน (http://www.matichon.co.th/matichon)
ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต </DD><DD> </DD>
http://content.kapook.com/content/publish/article_30757.shtml:emo_089:

[ฉิม]

จริงๆแล้วเรื่องราวประวัติมันมีนะครับลองอ่านกันดู

เรื่องเล่าตำนานโม นาลิซ่า (คิดได้ไงเนี่ย)


โมนา กับ ลิซ่า
โมนา กับ ลิซ่า สองสาวสวยพี่น้องแห่งเมืองอิตาลี
แม้เธอทั้งสองจะไม่ใช่ฝาแฝดแต่ทั้งคู่ก็ดูคล้ายกันมาก
ทั้งรูปร่าง หน้าตาและกิริยาท่าทาง
ความแตกต่างที่คนภายนอกพอจะมองออกได้ก็คือ
โมนาผู้พี่เก่งเ *** บปักถักร้อย ส่วนลิซ่าผู้น้อง เก่งทำอาหาร
ดังนั้นถ้าเห็นสาวสวยสองคนเดินมา
คนหนึ่งถือเสื้อผ้า อีกคนหนึ่งถืออาหารก็จะบอกได้ทันทีว่าใครเป็นพี่
ใครเป็นน้อง
โมนาผู้พี่นั้นแต่งงานแล้วกับวิศวกรหนุ่มมาดเท่
ซึ่งหนุ่มวิศวกรคนนี้ เคยเป็นแฟนกับลิซ่าผู้น้องมาก่อน
แต่ลงท้าย
ทำไมเขากลับมาเลือกแต่งงานกับพี่สาวได้
ไม่มีใครทราบ...
มันคือความน้อยเนื้อต่ำใจของลิซ่า
ที่รอเวลากลายเป็นความแค้น
วันหนึ่งมีการป่าวประกาศหาสาวสวยเข้าประชันความงาม
เพื่อเป็นนางแบบภาพเขียนให้ศิลปินชื่อก้องโลก “ ลีโอนาโด ดาวินชี่”
วาดรูป
แน่นอน ...
สาวสวยทั่วทั้งอิตาลีเข้าร่วมงานประกวดนี้ รวมทั้งโมนากับลิซ่าด้วย
ถ้าจะว่ากันตามความสาวและสวยแล้ว ลิซ่าสวยกว่าโมนา
เพราะอายุน้อยและยังโสด แต่เมื่อผลประกาศออกมา
โมนากลับได้ตำแหน่งที่หนึ่งไปครอง
ปล่อยให้ลิซ่าชื่นชมเพียงอันดับสองเท่านั้น

เรื่องแย่งแฟนนั่นพอทนแต่เรื่องแย่งเป็นนางแบบให้ท่านดาวินชี่
ใครจะไปยอมลิซ่าเริ่มแผนการกำจัดพี่สาว

ระหว่างนั้นโมนาก็ได้เริ่มเป็นแบบให้ท่านดาวินชี่วาดรูปแล้ว
ลิซ่าปรุงยาพิษด้วยภูมิปัญญาตัวเอง
จากวัตถุดิบที่เหลือในครัว เช่น เห็ดเน่าๆ เนยบูดๆ แป้งหมดอายุ
แล้วอาศัยความชำนาญเรื่องอาการ ปรุงรส
แต่งกลิ่นจนกลายเป็นขนมอบที่น่ารับประทานที่สุด
ทำทีว่าเป็นของขวัญฉลองความสำเร็จของพี่สาว
รุ่งเช้า ตำรวจพบศพโมนานอนตายจมกองอ้วก อยู่บนโต๊ะอกหารที่บ้าน
ส่วนสามีวิศวกรหนุ่ม
ก็ไปนอนตายจมกองอ้วกอยู่กับลูกน้องที่ไซต์งานสร้างตึก
ทำให้ตึกที่สร้างไปได้เพียงแปดชั้นไม่ได้รับการดูแลที่ดีพอ
จนมันค่อยๆ.... เอียง
สันนิษฐานเบื้องต้น จากสภาพศพและอ้วกว่า
” อาหารเป็นพิษ”
ลิซ่าถูกเรียกตัวมาเป็นแบบให้ท่านดาวินชี่วาดรูปต่อจากโมนา
ซึ่งท่านวาดจวนจะเสร็จ เหลือเพียงแค่ส่วนปากเท่านั้น
แค่นี้ก็คุ้มแล้วลิซ่ายิ้มอย่างสะใจ
ขณะท่านดาวินชี่สะบัดปลายพู่กัน

ไม่นาน ลิซ่าก็ถูกจับข้อหาฆาตกรรมและทำตึกเอียง
อ้วกของโมนาถูกนำกลับมาให้ลิซ่าอบเป็นขนมขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
เพื่อใช้ในการทำแผนประกอบการฆาตกรรม
กลิ่นอบขนมหอม ดึงชาวบ้านแถวนั้นมามุงดูและจำสูตรทำกันใหม่
ด้วยวัตถุดิบที่ดีมีคุณภาพกว่า
แล้วเรียกชื่อสั้นๆว่า “ ขนมพิษลิซ่า” หรือ “ขนมพิษซ่า”
ส่วนตึกเอียง
น่าจะเกิดจากวิศวกรหนุ่มสามีโมนามีน้ำใจ
เอาขนมพิษของลิซ่ามาแบ่งให้คนงานกินด้วยจนทำให้สร้างตึกไปมึนพิษไป
ตึกที่เอียงนี้จึงถูกเรียกชื่อว่า “ หอเอนพิษลิซ่า” หรือ”
หอเอนปิซ่า”
ด้วยเช่นเดียวกัน ... ตั้งแต่นั้นมา ( เฮ้อ ......... )

[กาลเวลา]

เอิ๊กกก

เพิ่งรุ้นะเนี่ย - -"

[ฉิม]

อ่ะแน่นอนข้อมูลแบบนี้ต้องค้นหานับเป็นแรมปีกว่าจะได้มา แต่นายฉิมก็อดใจไม่ไหวที่จะนำมาถ่ายทอดให้ได้ฟังกัน หุหุ

[คิ้วหนา]

ประวัตซับซ้อนมากเลยนะเนี้ย -"-

[ฉิม]

เรียกว่าเป็นอัตถชีวประวัติทีเดียวเชียวล่ะ