น้ำนิ่ง
06-12-2007, 04:33 PM
เรื่องมีอยู่ว่าเราคบกับแฟนเรามาก็เข้าปีที่5 แล้ว ก่อนนั้นเป็นเพื่อนสนิทกันมาอีก 5 ปี รวมรู้จักกันก็ 10 ปีกว่าแล้ว เราคบคนนี้คนแรก ไม่เคยคบใครมาก่อน ไม่เคยต้องปรับตัวกับใคร ตอนนี้ก็ 25 แล้ว เราก็ไม่รู้ว่าที่คบกันเพราะความสัมพันธ์หรือความรัก แต่ตอนแรกที่เราบอกจะคบคนนี้จริงจังนั้น เราว่าเป็นเพราะความหลงเพราะเราไม่เคยคบใครมาก่อน ปิดตัวเองมาตลอด แต่ลืมที่จะปิดใจกับเพื่อนสนิท เราคิดว่าตัวเราเองดีทุกอย่างก่อนคบคนนี้ เพราะเราไม่เคยแม้แต่จับมือใคร ในขณะที่คนคนนี้ทำให้ผู้หญิงคนนึงท้องตั้งแต่อายุสิบต้นๆเจ้าชู้มากๆจูบกับผู้หญิงมาไม่รู้กี่คนต่อกี่คน เอาเปรียบผู้หญิงทุกคนที่อยู่ใกล้ เราก็เตือน สอน หรือแม้แต่ด่าในตอนแรกที่เป็นเพื่อนกันเพราะรักเพื่อน ไม่อยากให้มันทำชั่ว จนตอนที่เรียนมหาลัย เราอยู่หอเดียวกัน คนละชั้น เราคบกันจนไม่มีเส้นแบ่ง เราก็งงงงเหมือนกันว่าเราคบเค้าแบบไหน รู้แต่เป็นห่วงมันอยากให้เพื่อนเป็นคนดี รู้ตัวอีกทีเราก็ต่างคนต่างรู้สึกมากกว่าเพื่อน ตอนนั้นเราดูแลคนคนนี้เพราะเค้าเป็นอีสุกอีใสโดยที่ไม่กลัวติดเลย เราขอคบกันเป็นพิเศษ 3 วันและจากนั้นเราจะเลิกติดต่อกันเพราะรูว่าไม่ควรทำเพราะเค้ามีคนต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว และเราก็ไม่อยากกลับไปเป็นเพื่อนเพราะมันรู้สึกเจ็บ เค้ากับเราดูแลกันอย่างดี 3 วัน แล้วเค้าก็กลับไปหาแฟนเค้าที่คบกันมานานมาก ก็คือผู้หญิงที่เค้าทำให้ท้องตั้งแต่ ม ต้นน่ะแหละ เราก็พยายามทำใจ เราก็บอกแม่ แม่ก็ไม่อยากให้คบเพราะวีรกรรมร้ายๆของเค้าตอนเป็นเพื่อนแม่ก็รู้มาตลอด เค้ากลับไปหาแฟนเค้า เรารู้ว่าเราสู้แฟนเค้าไม่ได้เพราะเราไม่เคยมีอะไรกับเค้า แต่แฟนเค้าก็เป็นผู้หญิงหลายใจ มักจะแอบนอนกับผู้ชายคนอื่นตอนที่แฟนเรามาเรียนที่กรุงเทพ แต่เราก็รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย เราก็ได้แค่ปลอบๆเพื่อนเวลามันร้องไห้ แล้วเราก็ทำบาปด้วยการขอเค้าให้ทิ้งแฟนเก่ามาคบกับเราเพราะเราคิดว่าถ้าเป็นเราจะไม่ทำให้เค้าเจ็บเด็ดขาด เค้าก็มานะ แต่คบกับเราแล้วบอกเลิกเราประมาณ 3 รอบ บอกว่าไม่รู้ว่ารักใครกันแน่ แล้วก็กลับไปนอนกับผู้หญิงคนเก่าอีกนับไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่เค้ามาร้องไห้ขอคืนดีเราก็อภัย และยอมคบใหม่ ขนาดแฟนเก่าเค้าโทรมาหาเรา เล่าฉากที่มีอะไรกันให้เราฟังเราก็ไม่โกรธ เราว่าเป็นเพราะเราไม่เคยมีอะไรกันก็เลยไม่รู้สึกว่ามันต้องเจ็บหรือต้องหึงหวงขนาดไหน ผู้ชายคนนี้ไปๆกลับๆอยู่ 4-5 เดือน ก็เลิกกับแฟนเก่าจริงๆ ซึ่งระหว่างนั้นเราก็เสียใจร้องไห้ตลอด แต่ก้อภัยและคบกันจนทุกวันนี้ แต่ปัญหาตอนนี้ก็คือ เราไม่เคยลืมสิ่งร้ายๆ ที่ผู้ชายคนนี้ทำเลย ฉากที่เค้ามีอะไรกับแฟนเก่า ฉากที่เค้าจูบกับผู้หญิงคนอื่น ที่เค้าทิ้งเราแม้ว่าจะป่วยเข้าโรงพยาบาลแทบตาย เค้าไม่สนใจไปนอนกับแฟนเก่า มันวนเวียนอยู่ตลอด 5 ปี ตอนนี้เค้าดีขึ้นมาก เค้าบอกสำนึกผิด เราเองปากก็บอกให้อภัยแต่ใจมันไม่ยอมให้จริงๆ เรายิ่งเอาแต่ใจตัวเองขึ้นทุกวัน ด่าว่าเค้า เหมือนอยากให้เค้าเจ็บ แม้แต่เรื่องหลับบนรถเมล์ เราก็ด่าเค้า เรารู้ว่าเราแย่ลง แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงทำกับเคาแบบนี้ทั้งๆที่เคยรักมาก เค้าบอกว่าให้มองเค้าที่ปัจจุบัน เราก็พยายามทำแต่ใจมันไม่ให้อภัยทั้งๆที่ก็รักนะ จนตอนนี้เรากลัวว่าเราจะเป็นอย่างนี้มากขึ้นและทำให้เค้าเจ็บมากไปกว่านี้รึเปล่า ครอบครัวเราทั้งสองคนก็ปรับตัวหากัน แม่เราจากที่เกลียดผู้ชายคนนี้ก็ทำใจให้รักไปแล้ว แต่เราเองสิ เรากลัวว่าเราจะคิดมาก จดจำแต่อดีตไปจนตาย เราอยากเป็นคู่บุญกับเค้าไม่อยากเป็นคู่เวรคู่กรรมกันไปจนตาย แล้วเราก็ไม่เคยคบใครเราก็เลยไม่รู้ว่าเค้าดีกว่าผู้ชายคนอื่นอย่างที่เค้าบอกจริงรึเปล่า แต่เราสามารถบอกได้ว่าเค้าดีกับเรามาก ยอมให้เราด่าว่าอย่างหยาบคายโดยไม่ว่าเราสักคำ เราเข้ากับน้องสาวคนเล็กเค้าไม่ได้เค้าก็บอกจะตัดกับน้องถ้าเราต้องการ เราไม่รู้จะทำยังไงเพื่อจะให้อภัยผูชายคนนี้จริงๆ และอยู่กับปัจจุบันอย่างที่เค้าบอก เราไม่อยากทำร้ายผู้ชายคนนี้อีกไปตลอดชีวิต หรือต้องเลิกกันตอนที่มีลูกแล้ว เพราะทุกครั้งที่เราโกรธเค้า ทุกอย่างที่เค้าทำในอดีตจะกลับมาในหัวเราทันที เราจะทำอย่างไรดีให้เรารู้สึกอยู่กับปัจจุบันได้จริงๆ และให้อภัยเค้า ในใจลึกๆของเราก็ไม่อยากทำให้เค้าร้องไห้และยังปราถนาให้เค้าเป็นสุขอยู่ ช่วยเราด้วยเราทั้งกลัว ทั้งสับสน ยิ่งผู้ใหญ่คุยเรื่องแต่งงานเราก็ยิ่งกลัว เรากลัวที่จะไม่สามารถรักเค้าและอภัยให้เค้าได้ จึงอยากรู้ว่าจะทำยังไงให้ทำใจได้ ขอความกรุณาช่วยหน่อยนะคะ